พอขึ้นเรือ หลี่เมิ่งก็ชะงักไปกับภาพตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง
ดาดฟ้าเรือตกแต่งอย่างเรียบง่ายด้วยลูกโป่งสีขาวกับสีทองอ่อน โต๊ะยาวสองข้างทางเต็มไปด้วยอาหารและเครื่องดื่ม
เรือยอชต์มีทั้งหมดสามชั้น ชั้นหนึ่งเป็นพื้นที่รับรองแขกกับห้องอาหาร ชั้นสองเป็นระเบียงและบาร์ ส่วนชั้นสามเป็นดาดฟ้าชมวิวแบบเปิดโล่ง
มีเงินนี่ดีจริง ๆ ก่อนหน้านี้เธอเคยนั่งแต่เรือท่องเที่ยวที่ต้องซื้อตั๋วชมแม่น้ำหวงผู่ ตอนนี้ในที่สุดก็ได้สัมผัสเรือท่องเที่ยวสุดหรูของคนรวย แถมยังฟรีอีกด้วย ในที่สุดเธอก็แทรกตัวเข้ามาในวงสังคมนี้ได้แล้ว
ตอนหลี่เมิ่งเดินเข้าไป สายตารอบด้านก็หันมาทางเธอพร้อมกันราวกับนัดกันไว้
เธอสัมผัสได้ถึงน้ำหนักของสายตาเหล่านั้นที่จับจ้องมาที่ตัวเอง
เธอยิ้ม แล้วแยกกับโจวเหนียนก่อนจะเดินไปทักทายซูหวาน
ซูหวานกำลังชงเครื่องดื่มอยู่หลังบาร์ด้วยตัวเอง พอเห็นหลี่เมิ่งก็ยิ้มพลางพูดว่า “มาเลย! ฉันชงแก้วพิเศษให้เธอแก้วหนึ่ง!”
หลี่เมิ่งเดินไปพิงขอบบาร์ “เรียกว่าอะไรเหรอ?”
“ก็ชงขึ้นมาสุ่ม ๆ น่ะ เรียกว่าอะไรก็ไม่สำคัญหรอก”
ซูหวานเทยินกินกับน้ำมะนาวลงในแก้ว เติมใบมินต์ลงไปหยิบหนึ่งแล้วยื่นให้ “ลองชิมดูสิ”
หลี่เมิ่งจิบไปคำหนึ่ง รสมะนาวสดชื่นเป็นรสหลัก กลิ่นจูนิเปอร์ของยินกินค่อย ๆ คลี่ออกบนปลายลิ้น ก่อนจะทิ้งความเย็นสดชื่นของมินต์ไว้ตอนท้าย
เธอพยักหน้า “อร่อยมาก”
“แน่นอนอยู่แล้ว”
ซูหวานถือแก้วอีกใบเดินออกมาจากหลังบาร์
“วันนี้คนมาเยอะ ค่อย ๆ สนุกไปนะ”
หลี่เมิ่งถือแก้วเครื่องดื่มเดินไปยืนตรงราวกั้นริมดาดฟ้า มองภาพตรงหน้าอย่างเพลิดเพลิน