“ค่ะ เชิญทางนี้เลยค่ะ” โซฟีพาเธอไปยังโซนเสื้อผ้าสำเร็จรูปสำหรับฤดูร้อน
สายตาของหลี่เมิ่งหยุดอยู่ที่แจ็กเก็ตผ้าทวีดสีชมพูอ่อนตัวหนึ่ง
ทรงสั้น คอกลม ตรงปลายแขนและชายเสื้อทอเส้นด้ายสีเงินบาง ๆ ไว้ เมื่อกระทบแสงไฟก็เปล่งประกายอ่อนนุ่ม
เธอยื่นมือไปสัมผัสเนื้อผ้า—พื้นผิวเป็นเอกลักษณ์ของผ้าทวีด หนาบางกำลังดี ใส่ในห้างที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำช่วงฤดูร้อนพอดี
“ตัวนี้ขอลองหน่อย”
โซฟีช่วยหยิบไซซ์ที่เหมาะกับเธอมาให้ แล้วแนะนำเสื้อผ้าตัวอื่นต่อ
“ตัวนี้ใส่คู่กับกางเกงขากว้างสีขาวหรือกระโปรงก็สวยมากค่ะ”
“งั้นเอากางเกงขากว้างสีขาวตัวนั้นมาให้ฉันลองหน่อย”
หลี่เมิ่งขอเสื้อผ้าที่โซฟีแนะนำ แล้วเลือกเพิ่มเองอีกหลายชิ้น ให้พนักงานหยิบเข้าไปในห้องลองเสื้อพร้อมกัน
ห้องลองเสื้อกว้างขวางมาก หลี่เมิ่งลองทุกชุดจนหมด แล้วเลือกไว้สี่ชุดเป็นหลัก
ชุดแรก: แจ็กเก็ตผ้าทวีดสีชมพูทรงสั้น คู่กับกางเกงขากว้างผ้าไหมสีขาว สวมรองเท้าแตะส้นกลางสีเบจ
ชุดที่สอง: เสื้อถักแขนสั้นสีเบจ คู่กับกระโปรงผ้าทวีดสีขาวงาช้าง และรองเท้าเดอร์บีสีเบจ
ชุดที่สาม: เสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีฟ้าอ่อน คู่กับกางเกงทรงตรงสีเดียวกัน แล้วสวมรองเท้าลอฟเฟอร์สีน้ำตาล
ชุดที่สี่: เดรสสายเดี่ยวสีขาวนวล คลุมด้วยเสื้อคาร์ดิแกนผ้าบางสีเดียวกัน ชายกระโปรงปักลายดอกไม้เล็ก ๆ สวมรองเท้าบัลเลต์หนังแก้วสีดำ
เลือกเสร็จแล้วหลี่เมิ่งก็ให้โซฟีช่วยแพ็กของ โซฟีไม่คิดว่าหลี่เมิ่งจะซื้อเสื้อผ้าทีเดียวมากขนาดนี้ จึงรีบเรียกเพื่อนร่วมงานอีกคนมาช่วยแพ็ก
“ฉันอยากซื้อกระเป๋าเพิ่มอีกหน่อย พาฉันไปดูหน่อยสิ” พอเห็นว่ามีคนช่วยแพ็กแล้ว หลี่เมิ่งก็บอกโซฟี
“ได้เลยค่ะ พอดีทางร้านเพิ่งมีรุ่นใหม่มาถึงค่ะ”