ตอนถึงเฮอร์เมสก็เกือบสี่โมงแล้ว แสงแดดยามบ่ายส่องเฉียงผ่านกระจกบานใหญ่เข้ามา อาบไล้เครื่องหนังและไม้ในร้านให้เปล่งประกายอ่อนนุ่ม เจ้าหน้าที่ชายคนเดิมที่เคยให้บริการเธอคราวก่อนเห็นเธอเดินเข้ามาก็รีบก้าวเข้ามาต้อนรับ
“คุณหลี่ ไม่ได้แวะมานานเลยนะคะ”
“ช่วงนี้ยุ่งนิดหน่อย” หลี่เมิ่งยิ้ม “วันนี้อยากมาดูกระเป๋าค่ะ”
“มีรุ่นไหนที่สนใจเป็นพิเศษไหมคะ”
“เบอร์กิน ไซซ์กลางค่ะ ส่วนสีอยากได้สีเทาช้าง”
เจ้าหน้าที่เหลือบมองหลินจืออี้ที่เดินตามหลังหลี่เมิ่งมา การแต่งตัวดูคล้ายผู้ช่วย ในมือถือถุงแวนคลีฟ อาร์แปลส์อยู่หลายใบ
เจ้าหน้าที่คิดว่าของพวกนี้น่าจะเป็นของที่หลี่เมิ่งซื้อ เขาจึงปักใจแล้วว่าหลี่เมิ่งเป็นลูกค้ารายใหญ่
เขาพยักหน้าเล็กน้อยแล้วหันเข้าไปยังห้องเก็บของด้านหลัง ไม่กี่นาทีต่อมาเขาก็ออกมาพร้อมกล่องสีส้มใบหนึ่ง เมื่อเปิดออก กระเป๋าเบอร์กินสีเทาช้างใบหนึ่งก็นอนสงบนิ่งอยู่ข้างใน
สีเทาที่แฝงความอบอุ่นเล็กน้อย ชวนให้นึกถึงสีเทาอ่อนโยนของผิวช้าง ขนาดกลาง เบอร์ 28 หิ้วแล้วกำลังพอดี ให้ความรู้สึกหรูหราอย่างเรียบง่ายและหนักแน่น
หลี่เมิ่งยกกระเป๋าขึ้นมาส่องกระจกดูรอบหนึ่ง ตำแหน่งที่กระเป๋าห้อยลงมาตามธรรมชาติอยู่เหนือเข่าขึ้นมาเล็กน้อย พอดีกับส่วนสูงของเธอ
“เอาใบนี้ค่ะ” เธอพูด “ฉันขอดูอย่างอื่นด้วย”
“ได้ค่ะ” รอยยิ้มบนใบหน้าเจ้าหน้าที่กว้างขึ้นเล็กน้อย “อยากดูสินค้าประเภทไหนคะ”