ส่งข้อความเสร็จ เธอก็เอนพิงหน้าต่างรถแล้วหลับตาลง คืนนี้เธอได้คะแนนความเชื่อใจจากเป้าหมายระดับพรีเมียมเพิ่มอีกสามคน ได้แก่ จิตรกรเฉิงอี้ไป่ นักสะสมคุณฟาง และภัณฑารักษ์หลินลู่
คุณสวี่ไม่ได้กระตุ้นคะแนนความเชื่อใจ อาจเป็นเพราะในสายตาเขาเธอยังไม่เข้าขั้น หรือไม่ก็เกณฑ์ของเขาแตกต่างจากคนทั่วไป
แต่ก็ไม่เป็นไร รวมแล้ววันนี้เธอได้มา 300 คะแนน
คนเราอย่าโลภมากเกินไป แค่ไปดูภาพวาดก็ได้เงินสามล้านเข้าบัญชีแล้ว ไม่มีผลตอบแทนไหนสูงกว่านี้อีกแล้ว
อีกอย่าง ต่อไปยังมีกิจกรรมใหม่ ๆ ให้เข้าร่วมอีก ยังไงก็หาแต้มใหม่ได้เรื่อย ๆ
พอขึ้นรถแล้ว หลี่เมิ่งก็ถามหลินจืออี้ว่า “อาทิตย์หน้ามีธุระอย่างอื่นไหม”
หลินจืออี้เหลือบมองเธอผ่านกระจกมองหลัง “วันอังคารหน้า ฝั่งกู้ซีโจวมีงานเลี้ยงส่วนตัว บัตรเชิญส่งมาแล้ว”
กู้ซีโจว เป้าหมายระดับสูงสุดของปาเต็กฟิลิปป์คนนั้นน่ะนะ
หลี่เมิ่งยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “ตอบไปว่าฉันจะไปให้ตรงเวลา”
นั่นตั้งหนึ่งพันคะแนนเชียวนะ
กลับถึงบ้าน หลี่เมิ่งก็ถอดรองเท้าส้นสูงออก เดินเท้าเปล่าเข้าห้องนั่งเล่น แล้ววางกระเป๋างานเลี้ยงไว้บนตู้ตรงโถงทางเข้าอย่างไม่ใส่ใจ
เธอเดินไปยืนมองทิวทัศน์สวยงามของแม่น้ำหวงผู่ผ่านหน้าต่างบานใหญ่ ปล่อยใจให้ผ่อนคลายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินเข้าห้องทำงานแล้วเปิดแล็ปท็อป
หน้าจอระบบปรากฏขึ้นทันที มันไม่ใช่เว็บไซต์หรือแอปพลิเคชันทั่วไป แต่คล้ายกับอินเทอร์เฟซเสมือนจริงที่ฉายตรงลงบนจอประสาทตา ซึ่งเป็นวิธีใช้งานแบบใหม่ที่เธอเพิ่งค้นพบ