ตอนตื่นขึ้นมา เครื่องบินก็กำลังลดระดับลงแล้ว
นอกหน้าต่างเครื่องบินมีแต่ผืนทะเลสีฟ้ากว้างสุดสายตา
สีน้ำเงินเข้มกับสีฟ้าอ่อนแผ่ซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ตรงขอบมีแนวฟองคลื่นสีขาว ราวกับจิตรกรเผลอทำจานสีหกลงมา
หลี่เมิ่งพิงหน้าต่างมองทะเลผืนนั้น รู้สึกตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย
เครื่องบินลงจอดที่สนามบินมาเลตอนบ่ายโมงตามเวลาท้องถิ่น
ทันทีที่ประตูเครื่องเปิด คลื่นความร้อนก็ปะทะเข้ามา หลี่เมิ่งหรี่ตาตอนก้าวลงบันได เธอลืมสวมแว่นกันแดด แสงจ้าจนต้องยกมือบังถึงจะมองเห็นทางข้างหน้า
ชายท้องถิ่นคนหนึ่งสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว ยืนถือป้ายอยู่นอกอาคารผู้โดยสารขาเข้า บนป้ายเขียนว่า “Cheval Blanc Randheli - Ms. Li”
ข้าง ๆ มีรถรับส่งสำหรับแขกวีไอพีจอดอยู่
“คุณหลี่ ยินดีต้อนรับสู่มัลดีฟส์ครับ”
เขาประนมมือ ก้มศีรษะเล็กน้อยพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น
“ผมเป็นเจ้าหน้าที่รับส่งของชโวล บล็อง เชิญตามผมมาทางนี้ครับ เราไปพักที่ห้องรับรองกันก่อน เครื่องบินน้ำกำลังเตรียมพร้อมอยู่ครับ”
หลี่เมิ่งกับหลินจืออี้เดินตามเขาขึ้นรถรับส่ง
รถแล่นไปประมาณห้านาทีก็มาจอดหน้าอาคารสีขาวหลังหนึ่ง
ตรงทางเข้ามีป้ายไม้แขวนอยู่ บนป้ายสลักชื่อโรงแรมด้วยตัวอักษรสีทอง
ห้องรับรองไม่ใหญ่นัก แต่ตกแต่งอย่างประณีต พื้นไม้สีเข้ม ผนังสีขาวนวล มีโซฟาหนังหลายชุดล้อมโต๊ะเตี้ยไว้ บนโต๊ะวางดอกไม้กับน้ำดื่มบรรจุขวด
นอกหน้าต่างบานใหญ่จรดพื้นคือทะเลสีฟ้าจนแทบละสายตาไม่ได้