หลี่เมิ่งพิมพ์บรรทัดสุดท้ายลงในบันทึกในมือถือ พลางรีบไล่เรียงแผนในหัว
ปัญหาใหญ่ที่สุด เรื่องตัวตน ระบบจัดการให้เรียบร้อยแล้ว
ตอนนี้ในเอกสารของเธอเขียนชัดเจนว่า "หลานสาวของคุณลุงหลี่อวี้เซิ่ง มหาเศรษฐีชาวอเมริกัน" ผู้รับผลประโยชน์จากกองทุนทรัสต์
ถึงแม้ยอดเงินในบัญชีจะเป็นศูนย์ แต่ถ้าคนนอกตรวจสอบ ก็จะเห็นเพียงนามบัตรที่สะอาดสะอ้าน: รวย มีเส้นสาย มีตระกูล
หลี่เมิ่งจ้องเพดานแล้วถอนหายใจ
ชาติก่อนเธอคิดดอกเบี้ยผ่อนจ่ายบัตรเครดิตยังไม่เคยคิดถูกเลย ชาตินี้กลับต้องมาแสร้งเป็นคนที่ได้เงินปันผลจากทรัสต์เดือนละเจ็ดหลัก
แต่เธอก็ตื่นเต้นขึ้นมาเร็ว ๆ เพราะนึกถึงรุ่นพี่สองคนขึ้นมาได้
สาวสังคมพินซีซี
สาว ๆ กลุ่มหนึ่งจ่ายเงินรวมกันเช่ารถหรู พักโรงแรมห้าดาว จ่ายเงินรวมกันซื้อของแบรนด์เนมถ่ายรูปลงโซเชียล ในภาพพวกเธอแต่งตัวหรูหรา รถสวยเพชรวิ้ง ไม่มีใครรู้ว่าที่จริงพวกเธออยู่ห้องแบ่งกั้นค่าเช่าเดือนละ 800
อีกคนคือแอนนา เดลวีย์ สาวสังคมปลอมแห่งนิวยอร์ก ที่ปลอมตัวเป็นทายาทตระกูลขุนนางยุโรป แถมยังหลอกคนครึ่งวงการสังคมชั้นสูงแมนฮัตตันได้สำเร็จ
ถึงสุดท้ายจะติดคุก แต่ประสบการณ์ "ใช้ปากเปล่าอยู่โรงแรมระดับท็อป" ของเธอ น่าจะให้หลี่เมิ่งเอามาเป็นคัมภีร์อ่านทบทวนสามรอบได้เลย
"คนอื่นเขาไม่มีตัวตนจริง ๆ ยังทำตัวลอยหน้าลอยตาได้เลย"
หลี่เมิ่งพูดกับตัวเองในจอโทรศัพท์
"เราอย่างน้อยก็ยังมีระบบคอยหนุนหลัง"
เธอเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าสตางค์ใต้หมอน นับเงินสดในนั้นทีละใบ แล้วพลิกดูยอดเงินในบัญชีธนาคาร ห้าพันสามสิบเจ็ดบาทหกสิบสตางค์
เงินจำนวนนี้是她สะสมจากการทำงานติดต่อกันก่อนเรียนจบ ตอนกลางวันก็ไปเขย่าชานมที่ร้าน ตอนกลางคืนก็กลับมาทำเป็นทีมปั่นรีวิวตามเน็ต นิ้วแทบจะปวดเป็นเอ็นกล้ามเนื้ออักเสบ
แต่ทรัพย์สินที่มีค่าที่สุดในชีวิตเธอ จริง ๆ แล้วคือทะเบียนบ้านเซี่ยงไฮ้เล่มนั้น
แต่ทะเบียนบ้านมันเป็นของตาย มันก็ไม่ช่วยเธอจ่ายค่าเช่าบ้านสักหน่อย
ตอนนี้เธออยู่ห้องเช่าเก่าทรุดโทรมเล็ก ๆ แบบจ่ายมัดจำเท่าค่าเช่าหนึ่งเดือน จ่ายเดือนต่อเดือน เดือนละ 2,000 บาท ครบกำหนดวันที่ 26 นับแบบเต็มที่ก็เหลืออีกแปดวัน
ในแปดวันนี้ เธอต้องทำคะแนนแรกให้ได้ เธอต้องไปเช่าบ้านหรูอยู่ แล้วยังต้องหาชุดดี ๆ ใส่สักชุด
จะให้เธอใส่ชุดถูก ๆ จากเว็บดังพาลูกค้าไปดูห้องเช่าเก่า ๆ ของเธอได้ยังไง?
หลี่เมิ่งพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง เปิดมือถือเริ่มทำการบ้าน
พิมพ์ในช่องค้นหาว่า "คนรวยเซี่ยงไฮ้สุดสัปดาห์ไปไหนกัน"
หน้าเว็บโผล่มาพรวดเดียว: ศูนย์การค้ากั๋วจิน, ห้างเฮงหลง, เขตไหว่ทานหยวน, ชุดน้ำชายามบ่ายโรงแรมเพนนินซูล่า... เธอไล่กดเข้าไปดูรีวิวทีละที่ สุดท้ายก็โฟกัสที่ศูนย์การค้ากั๋วจิน
เหตุผลง่ายมาก: ที่นี้มีตั้งแต่ร้านแบรนด์หรู ร้านอาหารระดับไฮเอนด์ ไปจนถึงซูเปอร์มาร์เก็ตและฟู้ดคอร์ท ครบวงจร เธอแค่นั่งอยู่ในร้านเดียว ก็สามารถรอเจอ "กลุ่มเป้าหมาย" หลายระดับได้
แถมศูนย์การค้ากั๋วจินจากที่เธออยู่ตอนนี้แค่นั่งรถไฟฟ้าสี่สถานี ค่าเดินทางก็ถูก
เธอใช้เวลาสองชั่วโมงไล่ดูในเสียวหงชู, เตี้ยนผิง และสารพัดไกด์ไลฟ์สไตล์คนรวย สุดท้ายก็เขียนตารางวางแผนละเอียดยิบลงในบันทึก
จุดแรกไม่ใช่บูติกเฮอร์เมส ไม่ใช่ชุดน้ำชาบุลการี แต่เป็นร้านทำผมระดับไฮเอนด์
หลี่เมิ่งมีตรรกะของตัวเอง
พนักงานขายในร้านแบรนด์หรูน่ะ สายตายิ่งกว่าตาชั่งทองอีก เธอใส่เดรส 600 บาทเดินเข้าไป คนเขามองปราดเดียวก็รู้วาระ
แต่ร้านทำผมไม่เหมือนกัน ช่างทำผมหลัก ๆ สนใจแต่เส้นผม
และคนกลุ่มนี้คบหากับคนรวยมาอย่างยาวนาน มีชั้นเชิงในการอ่านคนเก่ง และที่สำคัญที่สุดคือชอบจินตนาการเกินจริง
คุณแค่พูดอะไรกำกวม ๆ พวกเขาก็สามารถเขียนสคริปต์ชีวิตคุณได้สามหน้ากระดาษ A4 เอง
ที่สำคัญกว่านั้นคือผมเธอแย่จริง ๆ
ผมยาวประบ่าปริมาณก็พอใช้ได้ แต่ไม่เคยใช้ผลิตภัณฑ์ดูแลผมดี ๆ เลย แห้ง แตกปลาย ชี้ฟู
คนรวยบางคนหน้าตาอาจไม่สวยมาก แต่ผมไม่มีทางห่วย
เหล่าบล็อกเกอร์สาวสังคมชั้นสูงในเสียวหงชู แต่ละคนผมสลวยเป็นแพร ใต้โพสต์เหล่านั้นมีแต่คำบรรยายว่า
"ยืนยันว่าทำทรีทเมนต์หนังศีรษะเดือนละสามครั้ง"
"ใช้แต่ยี่ห้อวาลมงต์กับเคราส์เทส"
หลี่เมิ่งดูแล้วอิจฉามาก
เธอค้นหาร้านทำผมที่รีวิวดีที่สุดแห่งหนึ่ง ตัดผมเริ่มต้น 480 ทรีตเมนต์เซ็ตตั้งแต่ 1,880 ถึง 6,880 คอมเมนต์ในหน้าร้านพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า
"ร้านโปรดของเหล่าแม่หญิงเซี่ยงไฮ้"
"做完头发感觉自己身价翻倍了"
เธอคิดเลขในใจ: ทำทรีตเมนต์หนังศีรษะเบสิกสุดกับตัดผม ก็ต้องจ่ายหลายพัน
เงินเก็บเธอมีแค่ห้าพัน แต่เธอกัดฟันตัดสินใจไป
ต้องเสียทรัพย์ถึงจะได้ทรัพย์ ถ้าซื้อชุดดี ๆ สักตัวยังเสียดาย แล้วจะแกล้งเป็นคนรวยได้ยังไง
หลี่เมิ่งเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบชุดเดรสสีขาวตัวนั้นออกมา
ซื้อจากร้านดีไซเนอร์ตอนถ่ายรูปจบการศึกษาเมื่อต้นเดือน ลดแล้วหกร้อยกว่า ผ้าไหลย้อยดีมาก ตัดเย็บคมกริบ ไม่แพ้ยี่ห้อที่ห้างขายสองสามพัน
เธอสวมชุดแล้วส่องกระจก ทาแป้งบาง ๆ กับลิปสติก พอไม่เก่งเรื่องแต่งหน้าก็ข้ามขั้นอายไลเนอร์กับอายแชโดว์ไปเลย
สูง 168 กินเก่งเลยไม่หุ่นบางเท่าไหร่ แต่ดีที่เนื้อไปอยู่ที่ที่ควรอยู่ เอวคอดขายาว พอใส่เดรสสีขาวก็ดูมีกลิ่นอายคุณหนูอยู่บ้าง
เธอหมุนตัวดูในกระจกรอบหนึ่ง สุดท้ายสะพายกระเป๋าผ้าใบไม่มียี่ห้อปั๊ม เอาเถอะ ในเสียวหงชูคนรวยก็ชอบสะพายกระเป๋าผ้าใบเหมือนกัน เรียกได้ว่า "ลุคชิล ๆ"
ก่อนออกจากบ้านเธอยืนหน้ากระจกอีกสองวิ หายใจเข้าลึก ๆ
"หลี่เมิ่ง," เธอพูดกับตัวเอง "ตอนนี้เธอเป็นคนรวย มีทรัสต์ให้เก็บทุกเดือน วันนี้แค่ออกไปทำผมเปลี่ยนบรรยากาศ"
พูดจบเธอก็ขำตัวเองออกมา ขำเสร็จก็เปลี่ยนเป็นจริงจัง ดึงประตูเปิดออกก้าวเข้าไปในคลื่นความร้อนของเซี่ยงไฮ้เดือนกรกฎาคม
บนรถไฟฟ้าคนไม่เยอะ เธอเลือกมุมนั่ง มองรีวิวร้านทำผมนั้นในมือถือ
มีคนนึงใช้ชื่อว่า "Maggie ในเซี่ยงไฮ้" คอมเมนต์ว่า "ช่างทำผมเข้าใจเรามาก! ออกแบบลอนผมหยิกสไตล์เฟรนช์ชิล ๆ ให้ เพื่อนบอกว่าเหมือนคุณนายเพิ่งกลับจากพักร้อนทางใต้ของฝรั่งเศส!"
ด้านล่างมีภาพเซลฟี่เก้ารูป ผู้หญิงในภาพแต่งหน้าสวย ต่างหูแวนคลีฟ อาร์เปิลส์ สี่แฉกแวววาวมาก
หลี่เมิ่งเก็บมือถือเข้ากระเป๋า
ใต้ฝรั่งเศสเธอยังไม่เคยไป แต่พอคะแนนเข้าบัญชีเมื่อไหร่ เธอจะต้องไปให้ได้สักครั้ง