"ย้อนกระแส ช่างเท่เสียจริง" หลินเชียนอิ่งมองแผ่นหลังของจางเหวยย์ที่ค่อย ๆ ไกลห่างออกไปจนลับตาในที่สุด เอ่ยพึมพำแผ่วเบา
"ท่านพี่ ถึงขั้นนี้แล้ว ยังมีอารมณ์อ้าปากค้างอยู่อีกหรือ?" จางเทาพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดใส่หลินเชียนอิ่ง
หลินเชียนอิ่งได้ยินดังนั้นก็ถลึงตาใส่จางเทาอย่างแรง และโต้กลับว่า "เจ้ารู้อะไรนักหรือไง!"
"โอ้ เจ้าถึงกับหลุดคำหยาบเลยรึ?" จางเทาตกใจมาก หญิงทหารหลุดคำหยาบ นาน ๆ จะเห็นสักครั้ง
"อย่าพล่ามนัก ดูแลตัวเองเถอะ! ถ้าเจ้ายังไม่รีบหาที่ปลอดภัยวิวัฒนาการหุ่นยนต์รบ พอพวกมันบุกมาถึง เจ้าก็มีแต่รอวันตาย!" หลินเชียนอิ่งตวาดอย่างไม่เกรงใจ
"ข้า..." จางเทาเพิ่งจะเถียง แต่พูดได้ครึ่งเดียวก็เงียบไป จากนั้นก็เริ่มดูดซับพลังงานจากผลึกต้นกำเนิดอย่างเต็มกำลัง
เวลานี้ คนอื่นต่างเอาแต่วิ่งหนีตาย ไม่มีใครสนใจเขา
อีกอย่างที่นี่มีหลินเชียนอิ่งอยู่ จางเทาเชื่อว่าหลินเชียนอิ่งต้องไม่ปล่อยเขาไว้แน่
หลินเชียนอิ่งเห็นจางเทาเริ่มดูดซับผลึกต้นกำเนิด ร่างของนางก็กระโดดสูงขึ้น ด้วยความช่วยเหลือของอุปกรณ์ขับดัน กระโดดครั้งนี้สูงถึงสิบเมตรเลยทีเดียว หลังจากเหยียบที่ต่าง ๆ เพื่อดีดตัวอีกสองสามครั้ง นางก็ขึ้นไปบนดาดฟ้าตึกสูงสิบชั้น
"ให้ตาย น่าตื่นตาขนาดนี้เลยหรือ?" ขึ้นมาบนดาดฟ้า หลินเชียนอิ่งมองเห็นได้ชัดเจนกว่าเดิม
พื้นที่ที่ถูกปกคลุมด้วยพายุทรายมองไม่เห็นขอบเขตเลย มองผ่านพายุทรายไป นางเห็นหนูจักรกลที่กำลังวิ่งตะบึงอยู่บนพื้น ลูกตาสีแดงจำนวนนับไม่ถ้วนทำให้หลินเชียนอิ่งรู้สึกขนลุก