"แล้ว......สู้ได้ไหม?" หลินเชียนอิ่งขมวดคิ้ว แววตาเผยความกังวล ไม่ได้สงสัยในพลังต่อสู้ของจางเหวยย์ แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับหนูจักรกลนับหมื่นตัว ปริมาณมหาศาลเช่นนี้ แค่จินตนาการก็ทำให้คนขนลุกซู่ หนาวสั่นไปถึงขั้วหัวใจแล้ว
หากต้องเจอกับราชันย์หนูอีกตัว......ผลที่จะตามมาคงเลวร้ายเกินคาดเดา!
"ลองดูก็รู้แล้ว ไปกันเถอะ" ทว่าจางเหวยย์กลับแสดงท่าทีสงบนิ่งอย่างผิดปกติ เขาโบกมือเรียบ ๆ เป็นสัญญาณให้หลินเชียนอิ่งและจางเทาตามตนไป
เมื่อได้ยินคำนี้ จางเทาก็พลันตึงเครียดขึ้นทันที ขาทั้งสองข้างแทบอ่อนปวกเปียก
เขารู้ดีว่าตัวเองมีดีแค่ไหน หากต้องไปเผชิญหน้ากับหนูจักรกลนับหมื่นนับพันจริง ๆ ก็มีแต่จะเป็นอาหารเพิ่มมื้อให้พวกมัน!
"พี่ใหญ่ ไม่งั้น......ผมเฝ้าบ้านดีไหม?" จางเทาขี้ขลาดขึ้นมา
จางเหวยย์ส่ายหน้าให้จางเทาโดยไม่ต้องคิด: "ไม่ได้"
ล้อเล่นอะไรกัน จางเทาเป็นถึงเจ้าชายน้อยผู้โชคดี หากให้เขาตามไปด้วย บางทีอาจนำพาของเด็ดมาให้โดยไม่คาดคิดก็ได้
ส่วนเรื่องความปลอดภัย หากหลบซ่อนให้มิดชิดก็คงไม่มีปัญหาอะไร
"พี่ใหญ่! ~" จางเทาแทบจะออดอ้อนอ้อนวอนจางเหวยย์
แต่น่าเสียดาย มันไม่ได้ผลเลย จางเหวยย์ไม่กินเส้นนี้
เมื่อเห็นจางเหวยย์จ้องมองตนไม่พูดไม่จา อากาศก็เริ่มมีทีท่าว่าจะเย็นยะเยือกขึ้น จางเทาจึงเปลี่ยนท่าทีทันที
"ไปเลย พี่ใหญ่ ไปไหนพี่ใหญ่ไปนั่น"
ผู้รู้จักกาลเทศะคือผู้ปราดเปรื่อง จางเทารู้ดีว่าขาอ่อนสู้ขาแข็งไม่ได้
"ไปกัน"
จางเหวยย์นำหน้า หลินเชียนอิ่งตามติด จางเทาถูกทิ้งอยู่ท้ายสุด
เมื่อมีจางเหวยย์เปิดทาง ตลอดเส้นทางจึงปลอดภัยไร้เทียมทาน