การควบคุมหุ่นยนต์รบไม่ต้องกินข้าว ในขณะที่หุ่นยนต์รบดูดกลืนผลึกต้นกำเนิดเพื่อเติมพลังงาน ก็จะมีพลังงานส่งเข้าสู่ร่างกายจริงของจางเหวยย์ตามธรรมชาติ
ถ้าจางเหวยย์อยากกินอะไร ก็ต้องแยกตัวออกจากหุ่น
ช่วงต้นของวันสิ้นโลก ร่างกายมนุษย์นั้นบอบบางมาก หากไม่มีเหตุจำเป็น จางเหวยย์ย่อมไม่แยกตัวออกจากหุ่นยนต์รบเด็ดขาด
ยกเว้นแต่รอให้หุ่นยนต์รบวิวัฒนาการถึงขั้นที่สาม
หลังจากวิวัฒนาการขั้นที่สามแล้ว ผ่านแกนหุ่นยนต์รบ พลังรบส่วนหนึ่งของหุ่นยนต์รบจะสามารถเพิ่มเติมลงบนร่างมนุษย์ได้
ถึงตอนนั้น การทำกิจกรรมภายนอกในร่างมนุษย์จึงจะมีความปลอดภัยขั้นพื้นฐานที่สุดเป็นประกัน
เพราะแม้ว่าจะมีแกนหุ่นยนต์รบอยู่ในมือ กระบวนการรวมร่างก็ต้องใช้เวลาราวห้าวินาที
ภายในห้าวินาทีนี้ ต่อให้เป็นปืนก็ไม่ต้องพูดถึง แม้แต่มีดบางชนิดก็เพียงพอจะเอาชีวิตได้
จางเหวยย์ไม่อยากให้ชีวิตที่ไร้เทียมทานของตนยังไม่ทันเริ่มก็จบลงอย่างรวบรัด ชาติก่อนก็ไม่ใช่แบบนี้หรือที่ถูกหานเซียวกับหานซวีหลอกให้ตาย
"หา? ไม่ต้องเหรอ? ได้ยังไงกัน นายไม่หิวเหรอ?" หานเซียวไม่คิดว่าจางเหวยย์จะปฏิเสธเด็ดขาดถึงเพียงนี้ รู้สึกเหลือเชื่ออยู่บ้าง
"มีอะไรอีก?"
จางเหวยย์แสดงท่าทางรำคาญเต็มที่แล้ว หานเซียวทำให้เขานึกถึงวินาทีที่ถูกสองพี่น้องนั่นหลอกให้ตายอีกครั้ง
ถ้าหันกลับไปตอนนี้ จางเหวยย์เกรงว่าตนจะอดใจไม่ไหวแล้วจัดการไอ้สัตว์สองตัวนี้ทิ้งเสีย
"คือว่า จางเหวยย์ ฉันชอบนายนะ นายเป็นแฟนฉันได้ไหม?"
หานเซียวไม่เก็บท่าทีสงวนไว้แต่อย่างใดอีกแล้ว หากไม่คว้าผู้ชายที่แข็งแกร่งทรงพลังอย่างนี้ไว้ จะรอไปเสียใจตอนถูกสัตว์ประหลาดกัดกินหรือ?