ติ๊กต๊อก ติ๊กต๊อก เสียงรองเท้าส้นสูงดังขึ้นในทางเดินเงียบสงัด ชัดเจนเป็นพิเศษ ราวกับทุกย่างก้าวกำลังเคาะลงบนหัวใจของผู้คน
เมื่อหานเซียวเห็นประตูชั้นสี่ ใบหน้าเธอก็เผยท่าทีออดอ้อนอ่อนแอทันที แถมยังจงใจกระชากชายเสื้อตัวเองอีกด้วย
ทำให้หน้าอกที่เปิดเผยอยู่แล้วของหานเซียวเผยให้เห็นความขาวผ่องมากขึ้นไปอีก
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก!”
“พี่คะ อยู่บ้านไหม? เปิดประตูให้หนูขอกินอะไรหน่อยได้ไหมคะ?”
น้ำเสียงของหานเซียวอ่อนหวานและน่าสงสาร ราวกับเด็กสาวไร้ที่พึ่งที่กำลังร้องขอความช่วยเหลือ
วินาทีนั้น เธอแสดงความอ่อนแอเปราะบางออกมาได้อย่างถึงที่สุด
จางเหวยย์ได้ยินทั้งหมดนี้ เขามองเข้าไปในบ้านจากระเบียงชั้นสี่ ไม่เห็นไอ้เจ้าเจ้าอ้วนที่หานซวีพูดถึง แต่เห็นแมวกลขนาดสูง 1.5 เมตร
เห็นได้ชัดว่าแมวกลได้ยินเสียงเคาะประตู ตอนที่แมวกลได้ยินเสียงเคาะ มันชะงักไปก่อน เมื่อได้ยินเสียงพูดของหานเซียว แมวกลก็แสยะเขี้ยวอันแหลมคมที่เปล่งประกายเย็นเยียบในช่องปาก
จากนั้น แมวกลก็พุ่งเข้าใส่ประตูกันขโมยที่แข็งแรงทันใด
ชั่วขณะที่ลอยกลางอากาศ กรงเล็บของมันดีดเล็บคมกริบออกมาฉับพลัน สะท้อนแสงวาบเยือกเย็น ราวกับจะกรีดทุกสิ่งกีดขวางให้ขาดสะบั้น
เมื่อกรงเล็บคมกริบของแมวปะทะเข้ากับประตูกันขโมยอย่างแรง เสียงเสียดสีโลหะแหลมสูงก็ดังก้องไปทั้งห้อง ราวกับใบมีดกำลังกรีดผ่านประสาท ทำให้ต้องกัดฟันแน่นโดยไม่รู้ตัว
หานเซียวที่จมดิ่งอยู่ในบทบาทการแสดงของตัวเองตกใจกับเสียงที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันจนหน้าซีด หัวใจเต้นระรัวทรุดลงกองกับพื้น