"พี่ ช่วยด้วย!" เสียงร้องขอความช่วยเหลือของจางเทาลนลานยิ่งนัก พลางร้องพลางวิ่งมาทางจางเหวยย์
ฝูงกวางปะทะเข้ากับหุ่นยนต์รบอย่างกึกก้องกัมปนาท แค่การปะทะระลอกแรกก็มีหุ่นยนต์รบสิบเครื่องดับไฟ ตายสนิท
ที่เหลือก็บาดเจ็บกันถ้วนหน้า ด้วยสภาพแบบนี้จะรับการโจมตีระลอกต่อไป มันช่างเพ้อเจ้อสิ้นดี
แม้แต่หุ่นยนต์รบหนักสูงสิบห้าเมตรก็ต้านไม่อยู่เช่นกัน
จางเหวยย์สบถด่าความสิ้นเปลืองอยู่ในใจไม่หยุด หุ่นรบดีๆ แบบนี้ตกอยู่ในมือคนพวกนี้ มันช่างน่าเสียดายนัก
ส่วนเรื่องช่วยคน?
เอาอะไรมา?
แค่เพราะมีเงิน?
ก่อนวันสิ้นโลก เงินอาจจะยังใช้ได้ผล แต่ตอนนี้...
"พี่ ช่วยฉันด้วย จะเอาอะไรฉันให้ได้หมด เงิน ผู้หญิง อะไรก็ได้"
จางเทารู้ดีว่าเขาหนีฝูงกวางจักรกลนี่ไม่พ้น เพราะฝีมือการควบคุมหุ่นยนต์รบของเขากับพวกเด็กสมุนมันพอๆ กัน วิ่งไปได้ไม่ไกลก็จะถูกตามทัน
ตอนนี้ ทางเดียวที่จะช่วยเขาได้ ก็มีแต่จางเหวยย์เท่านั้น
ถึงตอนนี้จางเทาถึงได้ประจักษ์ว่าจางเหวยย์น่ากลัวแค่ไหน
ลองนึกถึงซากโลหะที่กองเต็มสวนสัตว์นั่น
คนๆ นี่ฆ่าสิ่งมีชีวิตจักรกลพวกนี้ไปเท่าไหร่ ถึงได้สร้างซากได้มากมายขนาดนั้น?
"ของที่นายว่า ฉันไม่สนใจ แล้วก็ อย่าเรียกฉันว่าพี่ ฉันชื่อจางเหวยย์ จางแบบจองหอง เหวยย์แบบผู้เป็นหนึ่ง"
จางเหวยย์ในตอนนี้จองหองสมชื่อจริงๆ