"ไม่ดีกว่า ฮ่าๆ ข้าเป็นคนดูก็พอ"
จางเทาหัวเราะร่วน บอกว่าตนแค่ดูความวุ่นวายก็พอ เรื่องผลึกต้นกำเนิดอะไรนั่นไม่แย่งแน่
จางเหวยกับพวกอีกสามคนแบ่งกันอย่างสนุกสนาน แต่กลับทำให้หวังเชิ่งโมโหจนตัวสั่น
ตาคนสามคนนี้มันบอดหรือไง?
บนพื้นมีหุ่นยนต์รบนอนเกลื่อนอยู่ตั้งมากมายไม่เห็นหรือไง?
ต่อการเพิกเฉยของทั้งสาม หวังเชิ่งเดือดดาลมาก
"ต้าฮวา ฆ่าพวกมันทั้งสามคนซะ" หวังเชิ่งตัดสินใจเด็ดขาด
ยังไงก็ยุคอวสานแล้ว ฆ่าสักคนจะเป็นไรไป?
อีกอย่าง จางเทาไอ้คุณชายเสเพลแบบนี้ ในเมื่อมีเรื่องกันแล้ว ก็ต้องทำให้ตาย ไม่งั้นต้องถูกมันย้อนกลับมากัดแน่
ไหนๆ ก็ไหนๆ ฆ่าทั้งหมดให้กลายเป็นปุ๋ยของต้าฮวาไปเลยดีกว่า
หานเซียวได้ยินคำพูดของหวังเชิ่งแล้ว ดวงตาเปล่งประกายตื่นเต้น สะใจในการแก้แค้นพลุ่งพล่านในใจของนาง
วินาทีต่อมา ต้าฮวาตะครุบเข้าหาจางเหวย
พร้อมกันนั้น หลินเชียนอิ่งก็เปิดฉากยิงโดยไม่ลังเล กระสุนแช่แข็งเทลงมาราวกับพายุฝนใส่เจ้าสิ่งมีชีวิตจักรกลที่อยู่รอบๆ
จางเทาเห็นดังนั้นก็รีบถอยห่างจากสนามรบทันที แต่ก็ยังมีไอ้ตัวเล็กไร้สติสองสามตัวจ้องจับผิดจางเทา
"พี่อิ่ง ไม่ใช่ว่าผมจะแย่งศัตรูนะ แต่มันพุ่งมาหาผมเอง" จางเทาร้องบอกหลินเชียนอิ่งพลางกวัดแกว่งเคียวรบในมือ
หลินเชียนอิ่งไม่ตอบกลับ นางต้องรับมือกับอสูรค่อนข้างเยอะ ไม่อาจเสียสมาธิ
ส่วนจางเหวยนั้นไม่แม้แต่จะขยับตัว เมื่อร่างมหึมาของต้าฮวาใกล้จะปกคลุมเขาเต็มที่ ปืนล่องหนก็เปิดฉากยิง
ทันทีที่เปิดฉากก็เป็นการยิงกราดความเร็วสูง กระสุนแช่แข็งสีน้ำเงินเข้มพ่นออกมาอย่างรวดเร็วไม่ขาดสาย