"เฮ้ย? ไม่ใช่แล้วนี่นา"
หลังจากจัดการสิ่งมีชีวิตจักรกลที่โจมตีตัวเสร็จ จางเหวยย์ก็นั่งยองลงกับพื้นด้วยความสงสัย
"อะไรไม่ใช่?" หลินเชียนอิ่งปรากฏตัวข้างจางเหวยย์
ความเร็วในการเก็บมอนสเตอร์ของหล่อนไม่ด้อยไปกว่าจางเหวยย์ แม้จำนวนที่ต้องรับมือจะมากกว่า แต่ก็ช่วยไม่ได้ ข้อได้เปรียบของนักรบระยะไกล ถ้าฝีมือการยิงแม่นยำและมีพลังรบเพียงพอ ความเร็วในการเก็บมอนสเตอร์ของสายระยะไกลไม่ใช่สิ่งที่สายประชิดจะเทียบได้
จางเหวยย์ชี้ไปที่กองเศษน้ำแข็งบนพื้นแล้วพูดอย่างจริงจังว่า "เขาว่ากันว่าหลังฆ่าคนจะมีปฏิกิริยาทางกายแปลกๆ นะ ทำไมผมไม่มีล่ะ?"
หลินเชียนอิ่งถีบข้อเท้าจางเหวยย์เบาๆ "คนก็ไม่ใช่นายฆ่า แล้วนี่ก็แค่เศษน้ำแข็ง ไม่ได้นองเลือดเลยสักนิด นายไปหวังปฏิกิริยาทางกายอะไร?"
"จริงด้วยแฮะ!" จางเหวยย์ตาสว่าง
"เลิกเล่นตลกได้แล้ว รีบช่วยคน" จางเหวยยพูดอย่างไม่สบอารมณ์ พวกหุ่นยนต์รบยังนอนเกลื่อนพื้นอยู่เต็มไปหมด นี่จะไม่สนใจแล้วหรือไง?
"พี่ใหญ่ แล้วจะช่วยยังไงล่ะ?" จางเหวยย์แบมือสองข้าง แสดงสีหน้าเก้อเขิน
พวกนี้โดนงูยักษ์ตัวนั้นช็อตจนนอนราบหมด ตามความคิดของจางเหวยย์แล้ว นอกจากรอให้พวกเขาฟื้นเองแล้วยังมีทางอื่นอีกหรือ?
"เอาผลึกต้นกำเนิดพวกนี้ไปให้พวกเขาคนละสองเม็ด" จางเหวยหยิบผลึกต้นกำเนิดธรรมดาออกมาจำนวนหนึ่งแล้วส่งให้จางเหวยย์
จางเหวยย์ทำเหมือนเพิ่งค้นพบทวีปใหม่ ลุกพรวดขึ้นทันที "ผลึกต้นกำเนิดใช้แบบนี้ได้ด้วย?"
"หุ่นยนต์รบตราบใดที่ยังไม่พังยับเยิน ก็ใช้ผลึกต้นกำเนิดฟื้นฟูได้"