จางเหวยย์ได้ยินเสียงกรีดร้องของหานเซียวแต่ไม่หันกลับมามอง ทำเป็นไม่ได้ยิน
หานเซียวเห็นจางเหวยย์ไม่มีท่าทีจะหยุด น้ำตาคลอเบ้าวิ่งลงบันไดไป เธอจะปล่อยให้จางเหวยย์ไปแบบนี้ไม่ได้
จากเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น หานเซียวก็พอจะเข้าใจอะไรบางอย่างแล้ว
ตอนหานเซียววิ่งลงมาถึงชั้นล่าง จางเหวยย์ยังเดินไปไม่ไกล
“จางเหวยย์! นายเป็นแบบนี้กับฉันเพราะหล่อนใช่ไหม? เพราะหล่อนใช่ไหม!”
หานเซียววิ่งพลางชี้ไปที่หลินเชียนอิ่งพลางตะโกน
ครั้งนี้ จางเหวยย์ก็ยังไม่หยุด
แต่หลินเชียนอิ่งคว้าตัวจางเหวยย์ไว้
ถูกหลินเชียนอิ่งรั้งไว้ จางเหวยย์ได้แต่หันกลับมาอย่างจนใจ
ไม่นาน หานเซียวก็วิ่งหอบมาจนถึงใกล้ๆ พวกเขาสามคน ใบหน้าเต็มไปด้วยความร้อนรนและโกรธแค้น “นายบอกมาสิ ใช่หล่อนหรือเปล่า?”
“เธอจะทำอะไร?” น้ำเสียงจางเหวยย์เย็นชา ราวกับเป็นเครื่องจักรไร้ความรู้สึกจริงๆ
“ต้องเป็นเพราะหล่อนพูดอะไรใส่นายแน่ๆ ใช่ไหม? ต้องเป็นหล่อนที่ยุแยงความสัมพันธ์ของเรา ใช่ไหม?”
“เมื่อก่อนนายชอบฉันมากนะ ฉันก็บอกแล้วว่าฉันชอบนาย แต่แค่ผ่านไปคืนเดียว นายก็เปลี่ยนไป เป็นเพราะหล่อนใช่ไหม?”
หานเซียวจ้องหลินเชียนอิ่งด้วยความโกรธ ราวกับอยากจะฉีกเนื้อกลืนเลือดหลินเชียนอิ่ง
ในสายตาของหานเซียว การเปลี่ยนแปลงทั้งหมดของจางเหวยย์ล้วนเป็นเพราะหลินเชียนอิ่ง
“เหอะ เมื่อกี้เธอไม่ได้พูดแบบนี้นี่” จางเหวยย์ยังไม่ทันเอ่ยปาก หลินเชียนอิ่งกลับหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา
เรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น หลินเชียนอิ่งเห็นกับตา ได้ยินกับหู