"ปลาใหญ่เข้าวังแล้ว"
รัตติกาลดำมืดดั่งหมึก หนาทึบและหนักอึ้ง ดวงตาสีน้ำเงินเข้มของเสือจักรกลคู่นั้นกลับสว่างไสวดั่งประทีปสองดวง เปล่งประกายในความมืดยามราตรี โดดเด่นผิดปกติ
มันดูเหมือนไม่คิดจะซ่อนตัวแม้แต่น้อย กลับจงใจปรากฏกาย ประหนึ่งยั่วยุ โอ้อวด หมายเห็นสีหน้าตื่นตระหนกของจางเหวยย์และหลินเชียนอิ่ง
ทว่าเสือจักรกลหาได้รู้ฐานะที่แท้จริงของจางเหวยย์ไม่
หากมันรู้ว่าจางเหวยย์คือสิ่งที่ทำให้มันหวาดกลัวจนเผ่นหนีไปในสวนสัตว์เมื่อกลางวัน ป่านนี้มันคงหางจุกก้น เผ่นหนีไม่คิดชีวิตไปแล้ว
อย่างไรก็ตาม เสือจักรกลปรากฏตัวแล้ว ในเมื่อมันมาอยู่ต่อหน้าจางเหวยย์ จางเหวยย์จะปล่อยให้มันหนีรอดไปได้อย่างไร
เพียงแต่ ยังไม่ทันที่จางเหวยย์จะเคลื่อนไหว ปืนแช่แข็งในมือหลินเชียนอิ่งก็พ่นเปลวเพลิงเย็นยะเยือกออกมาแล้ว
กระสุนน้ำแข็งสีฟ้าน้ำแข็งตัดผ่านอากาศ ทิ้งรอยทางเกล็ดน้ำแข็งแพรวพราวไว้เบื้องหลัง ด้วยฝีมือการยิงของหลินเชียนอิ่ง การจะยิงเป้าหมายใหญ่อย่างเสือจักรกลให้เข้าเป้านั้นง่ายดายยิ่ง
ทว่าพลังของกระสุนน้ำแข็งกลับติดขัด เกล็ดน้ำแข็งที่ก่อตัวบนร่างเสือจักรกลนั้นแทบจะมลายหายสิ้นในชั่วพริบตา
"การโจมตีของฉันทำอะไรมันไม่ได้" หลินเชียนอิ่งเห็นดังนั้นก็ถอยหลังสองก้าวทันที
หมดหนทาง พลังรบของหลินเชียนอิ่งอ่อนแอเกินไป ต่อให้มีปืนแช่แข็งเสริมก็ยังแค่ 50 แต้มเท่านั้น แถมนี่ยังเป็นตอนที่เลเวลของนางขึ้นถึงระดับ 8 แล้ว ไม่อย่างนั้นจะมีแค่ 34 แต้ม
"นายไหวไหม ถ้าไม่ไหว พวกเราหนีกันเถอะ"
หลินเชียนอิ่งยังไม่รู้ซึ้งถึงความแข็งแกร่งของจางเหวยย์อย่างแท้จริง ในสายตาของนาง จางเหวยย์แม้จะแข็งแกร่งกว่าตนแน่ แต่คงไม่มากนัก กระสุนน้ำแข็งของตนทำร้ายเสือจักรกลไม่ได้ ปืนล่องหนของจางเหวยย์ก็คงไม่ต่างกัน
ส่วนความสามารถประชิดของจางเหวยย์ หรือสกิลที่เขาปล่อยจากดวงตาทั้งสองข้าง หลินเชียนอิ่งก็ไม่เห็นแวว