หลินเชียนอิ่งดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ รีบติดตั้งปืนแช่แข็ง ส่วนไรเฟิลปลดระวางถูกเธอนำไปเก็บในพื้นที่มิติของหุ่นยนต์รบ
จางเหวยย์ครุ่นคิดว่าควรฉวยโอกาสตีเหล็กตอนร้อน ๆ ขายห้องเก็บสินค้าระดับอัศวินที่ตัวเองไม่มีประโยชน์ให้หลินเชียนอิ่งดีหรือไม่
แต่หลังจากคิดดูแล้วก็รู้สึกว่าช่างเถอะ
ค่อยเป็นค่อยไปดีกว่า
“จางเหวยย์ พวกเราไปช่วยคนกันเถอะ” หลังจากลองเล่นปืนแช่แข็งครู่หนึ่ง หลินเชียนอิ่งก็เสนอความเห็น
“ช่วยคน?” จางเหวยย์ชะงักไปชั่วขณะ
“ใช่ ตอนนี้ไม่รู้ว่ามีประชาชนต้องทุกข์ทรมานมากแค่ไหน เรามีความสามารถ ก็ช่วยไปทีละคนสองคนเถอะ”
น้ำเสียงของหลินเชียนอิ่งค่อนข้างหดหู่ สำหรับเธอแล้ว หัวข้อนี้แบกรับหน้าที่และความรู้สึกมากเกินไป
บางที สำหรับทหารทุกคนแล้ว นี่ก็เป็นหัวข้อที่หนักอึ้ง เพราะตอนนี้พวกเขาไม่มีทางทำภารกิจให้สำเร็จได้อีกแล้ว
แต่สำหรับจางเหวยย์ เขาไม่อยากทำเรื่องที่ไร้ประโยชน์แบบนี้
สิ่งมีชีวิตจักรกลฆ่าเท่าไหร่ก็ไม่หมด คนก็ช่วยเท่าไหร่ก็ไม่หมด
ที่สำคัญคือนกกลความเร็วสูง ถ้ามีฝูงนกกลบินผ่านมา ก็ยิงตกได้แค่สามสี่ตัวเท่านั้น ที่เหลือเห็นท่าไม่ดีก็จะหนีไป
ตอนจางเหวยย์กำลังจะปฏิเสธ เหล่าผู้ติดตามที่ไปเก็บผลึกต้นกำเนิดก็กลับมาพอดี
“นายใหญ่ พวกเรากลับมาแล้ว” น้ำเสียงของพวกเขาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและดีใจหลังจากทำภารกิจสำเร็จ
เมื่อได้ยินเสียงตะโกนของเหล่าผู้ติดตาม จางเทาก็เตรียมจะสร้างตัวตนเล็ก ๆ น้อยๆ
แต่ตอนที่เขายกมือขึ้นจะไปรับผลึกต้นกำเนิดพวกนั้น ผู้ติดตามที่เป็นของจางเทากลับไม่สนใจเขา เดินอ้อมผ่านไป แล้วก้มตัวยืนอยู่ตรงหน้าจางเหวยย์