“พี่เรย นั่นเพราะท่านยังไม่เห็นหุ่นยนต์รบของไอ้เด็กนั่น ให้มันใช้ก็เปล่าประโยชน์ สู้พี่เรยใช้เองดีกว่า หุ่นยนต์รบที่มันควบคุมยังไม่ได้พัฒนาก็สูงถึงสิบเจ็ดเมตรแล้วนะ”
หานซวีรู้ดีว่าอะไรดึงดูดพี่เรยได้
การใช้ชีวิตในโลกวันสิ้นโลก สิ่งสำคัญที่สุดคือความแข็งแกร่ง ยิ่งหุ่นยนต์รบเริ่มต้นใหญ่เท่าไร พลังรบก็ยิ่งสูงเท่านั้น
หานซวีมองออกถึงความทะเยอทะยานของพี่เรย พี่เรยต้องการเป็นใหญ่ในเมืองชวน หรือแม้แต่ครอบครองพื้นที่กว้างขวางกว่านี้ ซึ่งต้องใช้กำลังส่วนตัวที่แข็งแกร่งถึงขีดสุด
ถึงจะทำให้ลูกน้องเหนียวแน่นอยู่หมัด
ถ้าหัวหน้าไม่แข็งแกร่งพอ แล้วใครจะมายอมตาม?
“แล้วมันยังมีอาวุธดีๆ อีกชิ้น เป็นเคียวใหญ่ยาวกว่าสิบเมตร ผมเห็นกับตา”
หานซวีเติมเชื้อไฟในใจพี่เรยอีก
เขาไม่เชื่อว่าพี่เรยฟังแล้วจะไม่ใจเต้น
“จริง?” พี่เรยฟังจบก็ตาลุกวาวสมใจ
หลักๆ คือจางเทาไม่ได้มีคนในสังกัดมากมาย หุ่นยนต์รบไม่กี่สิบเครื่องจะสู้หลายร้อยเครื่องของพี่เรยได้ยังไง?
ถึงตอนนั้น ไม่ต้องลงมือเอง แค่พาหุ่นยนต์รบกองโตไปยืนหน้าบ้านจางเทา เด็กเมื่อวานซืนนั่นคงกลัวจนฉี่ราดกางเกง
อีกอย่าง พี่เรยเองก็มีพลังรบ หุ่นยนต์รบของเขาผ่านการพัฒนาครั้งแรกแล้ว ระดับถึงสิบห้า และยังควบคุมสกิลหนึ่งได้ ซึ่งได้มาจากผลึกต้นกำเนิดเริ่มต้นที่บังเอิญเจอ