ทั้งสองคนมองฝูงหมาป่าตรงหน้าแล้วต่างก็ยินดี อย่างแรกคือเจ้าพวกนี้ขายได้ราคา อย่างที่สอง หลังจากเจอเรื่องแบบนี้เข้า คาดว่าฝูงหมาป่าคงไม่มาเดินเพ่นพ่านแถวหมู่บ้านอีกแล้ว
ในหมู่นายพรานมีกฎที่ไม่ได้เขียนไว้ข้อหนึ่ง หากมีหมาป่าทำร้ายคนอยู่แถวหมู่บ้าน นายพรานก็มีหน้าที่ต้องจัดการมัน
ตอนนี้ฝูงหมาป่าเสียกำลังรบไปไม่น้อย ย่อมไม่อาจกลับมาวนเวียนอยู่ใกล้ ๆ ได้อีก ภัยจากหมาป่ารอบหมู่บ้านจึงหมดไปด้วย
ระหว่างนั้น สวี กั๋วจวินหันกลับไปก็เห็นแสงไฟวูบไหวอยู่ทางหมู่บ้าน
คงเป็นหยางกั๋วฝูที่ได้ยินเสียงปืน จึงพาคนมาที่นี่
“น้ารอง มีคนจากหมู่บ้านมาแล้วครับ” สวี กั๋วจวินเอ่ยเตือน
อู๋เหล่าเอ้อร์พยักหน้าเล็กน้อย
“งั้นเราสองคนจัดการหมาป่าพวกนี้ก่อนเถอะ เดี๋ยวพวกเขามาช่วยขนของ อย่างไรก็ต้องแบ่งเนื้อหมาป่าให้เขาบ้าง”
เนื้อกวางนั้นทั้งสองคนไม่ได้คิดจะแบ่งให้คนในหมู่บ้าน เจ้าสิ่งนี้ขายได้เงิน แถมยังแพงกว่าเนื้อหมูเสียอีก
ตัวเองยังไม่ค่อยอยากกินเลย จะเอาไปแบ่งให้พวกเขาได้อย่างไร?
ส่วนเนื้อหมาป่านั้น คนที่ชอบกินมีไม่มาก ขายก็ขายไม่ออก
เพราะอย่างนั้น ต่อให้แบ่งให้คนในหมู่บ้าน ทั้งสองคนก็ไม่เสียดาย
สวี กั๋วจวินพยักหน้า เขาก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน
ไม่ว่าเนื้อหมาป่าจะขายได้หรือไม่ อย่างไรก็เป็นเนื้อ ขอแค่เป็นเนื้อก็อร่อยกว่ามันฝรั่งกับกะหล่ำปลีแล้ว
ทั้งสองจึงช่วยกันควักเครื่องในหมาป่าออกมาทันที
อย่างไรหมาป่าก็ตัวไม่เล็ก หากปล่อยไว้นาน เครื่องในจะเน่าเสีย ถึงตอนนั้นเนื้อก็ยิ่งกินไม่อร่อย