หลังเกิดเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้ขึ้นมา ก็นับว่าเป็นเรื่องดี อย่างน้อยต่อไปหวังฉิงก็จะได้รับผลกระทบจากข่าวลือน้อยลง
พวกสวี กั๋วเฟิงมีคนมาก ไม่นานก็ช่วยกันลากหมีดำตัวใหญ่ออกจากป่ามาได้
ยังคงทำตามธรรมเนียมเดิม ใครช่วยก็แบ่งเนื้อให้มากหน่อย พอจัดการหมีดำตัวใหญ่นี่เสร็จ เวลาก็ใกล้เที่ยงแล้ว
หลังจากทุกคนแยกย้ายกันไป พี่น้องสามคนก็แอบหยิบเครื่องมือเข้าไปในป่าอีกครั้ง
จับกบป่าติดต่อกันมาหลายวันแล้ว บ่ายวันที่สิบสองหวังเหล่ยก็มาหา เขาบอกสวี กั๋วจวินว่า โรงงานอิฐในอำเภอติดต่อเรียบร้อยแล้ว สวี กั๋วจวินไปวางเงินมัดจำได้ทุกเมื่อ
หวังเหล่ยมาถึงตอนบ่ายแล้ว สองสามีภรรยาจึงไม่อาจปล่อยให้เขากลับไปได้ เลยรั้งให้อยู่ค้างคืน
สวี กั๋วจวินยังเล่าเรื่องที่จะให้เขาไปเรียนฝีมือกับจ้าว กุ้ยเซิงให้ฟังด้วย
หวังเหล่ยสนใจเรียนทำอาหารอยู่ไม่น้อย อย่างไรเสียเขาก็ยังอายุน้อย ในความคิดของเขา เป็นพ่อครัวคงไม่ต้องกลัวว่าจะอดกินของอร่อยหรอก
เขาจึงตอบตกลงอย่างยินดี ตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะกลับไปบอกที่บ้าน แล้วเก็บข้าวของมาที่นี่
สวี กั๋วจวินไม่อยากให้เขาต้องเดินทางไปกลับให้เหนื่อย
สองวันนี้ที่บ้านเก็บกบป่าไว้ไม่น้อย รวมแล้วคงเกือบสองร้อยกว่าชั่ง
ถังน้ำของทั้งสามบ้านมีไม่พอใช้แล้ว พวกเขายังยืมจากบ้านญาติและเพื่อนบ้านมาอีกหลายใบ
สวี กั๋วจวินจึงเตรียมพากบป่าไปขายในอำเภอพรุ่งนี้ แล้วแวะไปวางเงินมัดจำโรงงานอิฐด้วย