จางเอ้อร์เฉวียนมาถึงบ้านของสวี กั๋วจวินอีกครั้ง เขายืนลังเลอยู่ตรงปากลานบ้านพักใหญ่ กว่าจะก้าวเข้าไปได้
พอเข้ามาในลานบ้าน จางเอ้อร์เฉวียนก็ไม่ได้เดินเข้าบ้านทันที แต่กลับตะโกนเรียกอยู่ในลาน
“พี่สามอยู่ไหม? อยู่บ้านหรือเปล่า ออกมาหน่อย ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย”
หวังฉิงกำลังจะยกโต๊ะเตรียมกินข้าวอยู่ในบ้าน พอได้ยินเสียงจางเอ้อร์เฉวียนก็เบ้ปากทันที ก่อนพูดกับสวี กั๋วจวิน
“ที่คุณพูดไว้แม่นจริง ๆ พวกผีพนันอย่างพวกคุณนี่ ไม่มีใครรู้จักอายสักคน”
สวี กั๋วจวินยิ้มบาง ๆ เมื่อครู่หลังจางเอ้อร์เฉวียนกลับไป เขาเข้าบ้านแล้วเล่าเรื่องทั้งหมดให้หวังฉิงฟัง
ทั้งยังตบอกให้คำมั่นกับหวังฉิงด้วยว่า ยังไม่ทันมืด จางเอ้อร์เฉวียนต้องกลับมาอีกแน่!
สวี กั๋วจวินจึงสวมรองเท้าแล้วลงจากเตียง
“เมียจ๋า เตรียมเงินไว้เถอะ แปดสิบหยวนก็พอ ฉันว่าเท่านี้น่าจะได้แล้ว”
ตามปกติแล้ว สวี กั๋วจวินควรจ่ายเงินหลังจากล่าหมีตาบอดได้แล้ว
เพราะถ้าจ่ายไปก่อน แต่พอถึงตอนนั้นในโพรงหมีไม่มีหมีขึ้นมาจะทำยังไง?
วิธีนี้แม้จะรอบคอบ แต่ก็มีข้อเสียอยู่ข้อหนึ่ง
นั่นคือใจคนเรามักโลภ พอสวี กั๋วจวินล่าหมีตาบอดได้ แล้วลากมันกลับเข้าหมู่บ้าน
คนขายข่าวก็อาจรู้สึกว่าตัวเองได้เงินน้อยเกินไป อย่างไรเสียหมีตาบอดตัวใหญ่ตัวหนึ่งก็มีราคากว่าพันหยวน นั่นเป็นเงินก้อนโต ใครเห็นแล้วจะไม่ตาลุกวาวบ้าง?
เพราะฉะนั้น บางครั้งคนขายข่าวก็เปลี่ยนใจ อยากได้เงินเพิ่ม
เรื่องที่ตกลงกันไว้ก่อนแล้ว พรานย่อมไม่ยอมแน่ จากนั้นก็เกิดข้อขัดแย้งกันได้ สวี กั๋วจวินเองก็เคยเจอเรื่องแบบนี้มาแล้ว