จางเอ้อร์เฉวียนเดินดุ๊กดิ๊กมาถึงบ้านหลิวหย่ง ตอนนั้นภรรยาของหลิวหย่งก็อยู่ในบ้านด้วย
พอเห็นภรรยาของหลิวหย่ง จางเอ้อร์เฉวียนก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาทันที พี่สาวของเขาอยู่ที่นี่ด้วย เรื่องก็จัดการง่ายแล้วไม่ใช่หรือ?
จางเอ้อร์เฉวียนจึงควักเงิน 80 หยวนออกจากกระเป๋า แล้ววางลงบนเตียงเตาถ่านต่อหน้าสามีภรรยาทั้งคู่
“พี่เขย ขายได้ 80 หยวน ผมเอาเงินกลับมาให้แล้ว”
หลิวหย่งขมวดคิ้วเมื่อได้ยิน “ทำไมขายได้แค่ 80 หยวนล่ะ? ฉันไม่ได้บอกนายหรือว่า ถ้าไม่ถึง 100 หยวนก็ไม่ขาย”
ตอนแรกจางเอ้อร์เฉวียนเบ้ปาก ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นทุกข์ระทม
“พี่เขย ได้เท่านี้ก็ดีแล้ว ยังจะเอาอะไรอีกล่ะ?”
“พี่ทำงานในกองผลิตมากี่ปีถึงจะหาเงินได้ 80 หยวน? พี่กับพี่สาวเข้าป่าไปเก็บของป่าตลอดฤดูร้อน หาเงินได้ถึง 80 หยวนหรือเปล่า?”
“เป็นคนอย่าโลภมากนักสิ”
ทั้งที่จางเอ้อร์เฉวียนเป็นนักพนันแท้ ๆ แต่ตอนนี้กลับมาสั่งสอนหลิวหย่งเสียอย่างนั้น
“พี่เขย ฟังผมก่อน สวีเหล่าซานบอกแล้วว่า หมีดำที่เข้าไปอาศัยในโพรงไม้ไม่ได้ตัวใหญ่อะไรนัก พอเอาดีออกมาแล้วก็มีขนาดเล็กกว่ามาก อย่างมากก็ขายได้สักห้าหกร้อยหยวน”
“เขาให้เรา 80 หยวนก็เกินหนึ่งส่วนสิบแล้วนะ แถมผมยังรับปากว่าจะเข้าไปในป่ากับเขารอบหนึ่งด้วย ไม่อย่างนั้นเขาคงให้ผมแค่ 60 หยวน”
“อีกอย่าง ถ้าไปหาพรานจากหมู่บ้านอื่น ใครเขาจะจ่ายเงินสดให้พี่ล่ะ?”
“พวกเขาต้องรอให้ล่าหมีได้ก่อน เอาดีหมีไปตากแห้ง แล้วเอาไปขายที่สหกรณ์จัดซื้อจัดขาย ถึงจะจ่ายเงินให้พี่ไม่ใช่หรือ?”