ตอนที่สุนัขสีเทาอ้อนเหล่าซุนโถว สุนัขอีกสามตัวต่างก็จ้องมองตาละห้อย ไม่กล้าเข้าไปใกล้เลยสักนิด
เมื่อเห็นสุนัขทั้งสี่ตัวของตัวเองได้รับการฝึกมาอย่างดี เหล่าซุนโถวก็อดภูมิใจไม่ได้ จึงเอ่ยกับสวี กั๋วจวินว่า
“เจ้าหนุ่ม คิดว่าสุนัขพวกนี้ของฉันเป็นยังไงบ้าง?”
สวี กั๋วจวินยกนิ้วโป้งให้เหล่าซุนโถว “คุณลุงเก่งจริง ๆ! สุนัขสีเทาตัวนี้เลี้ยงมาตั้งแต่เล็กเลยใช่ไหมครับ?”
เหล่าซุนโถวพยักหน้า แล้วยิ้มอย่างพอใจ
สวี กั๋วจวินดูออก แสดงว่าเขาคงรู้เรื่องสุนัขอยู่บ้าง
สำหรับคนที่รู้เรื่องสุนัขแล้ว เรื่องนี้ดูออกไม่ยาก สุนัขที่มีสายเลือดหมาป่ามักดื้อรั้นไม่ยอมใคร
ถ้าไม่ได้เลี้ยงมาตั้งแต่เล็ก ก็ไม่มีทางสนิทกับเหล่าซุนโถวขนาดนี้
บางครั้งคนวงในย่อมดูออกถึงเคล็ดลับ ส่วนคนนอกมองเห็นแค่ความครึกครื้น ระหว่างคนรู้กับคนไม่รู้ ความต่างอยู่ที่รายละเอียดล้วน ๆ
พอแง้มปมออก ก็จะดูออกทันทีว่าคนคนนี้รู้จริงหรือไม่
เหล่าซุนโถวลูบหัวโต ๆ ของสุนัขสีเทาอย่างเอ็นดู ราวกับรักใคร่ลูกของตัวเอง
“สุนัขตัวนี้เกิดจากสุนัขจ่าฝูงรุ่นก่อนของบ้านฉัน แม่มันก็เป็นสุนัขสีเทาเหมือนกัน แต่สายเลือดไม่บริสุทธิ์ ความเป็นหมาป่าเหลืออยู่ไม่มากแล้ว”
“ปีหนึ่งตอนฉันพาแม่มันขึ้นเขาไปกดดินทำเพิงใต้ดิน มันก็ตั้งท้องครอกนี้”
“ครอกนั้นมีลูกสุนัขสามตัว แต่สุดท้ายเหลือแค่ตัวนี้ตัวเดียว พูดได้ว่าเป็นลูกผสมสายเลือดหมาป่าที่ค่อนข้างบริสุทธิ์”