“พี่ใหญ่ ปู่กับย่าบอกว่า ต่อไปพวกเราต้องคอยดูพี่ ห้ามพี่เข้าใกล้ริมแม่น้ำเด็ดขาด!”
หลูหยวนตงเห็นพี่ใหญ่หัวเราะ จึงรีบเอ่ยขึ้น
หลูผิงอานได้ยินดังนั้นก็ยิ้มเจื่อน ๆ
ที่เจ้าของร่างเดิมลงไปในแม่น้ำ ไม่ใช่เพราะมีใครยุยง แต่เป็นเพราะตัวเองซุกซนอยากเล่น
เจ้าของร่างเดิมมีสุขภาพไม่ค่อยดีมาตั้งแต่เด็ก แม้จะสูงเกือบหนึ่งเมตรแปดสิบ แต่หนักเพียงร้อยกว่าจิน ผอมเหมือนไม้ไผ่
สาเหตุที่เป็นเช่นนั้น ย่อมเป็นเพราะขาดสารอาหาร
เพราะเป็นลูกชายเพียงคนเดียวในบ้าน จึงไม่ต้องลงนาไปทำงาน!
ครึ่งปีแรกของปีนี้เพิ่งเรียนจบมัธยมต้น ส่วนครึ่งปีหลังเตรียมเข้าเรียนมัธยมปลาย!
ดังนั้น เขาจึงเอาแต่ว่างงานอยู่ในหมู่บ้านทั้งวัน การลงแม่น้ำไปจับปลาเป็นเพียงกิจกรรมยามว่างอย่างหนึ่งของเจ้าของร่างเดิมเท่านั้น
แต่คราวนี้ตอนลงแม่น้ำ ขากลับเกิดเป็นตะคริวขึ้นมา จึงจมน้ำอยู่กลางแม่น้ำ
โชคดีที่มีคนเห็นแล้วช่วยขึ้นมาได้ ไม่อย่างนั้นเจ้าของร่างเดิมคงตายไปนานแล้ว!
แต่หลังจากนั้นเขาก็หมดสติไป แล้วมีไข้ขึ้นสูง
สุขภาพของเจ้าของร่างเดิมย่ำแย่เกินไป จึงทนต่อไปไม่ไหว สุดท้ายร่างกายก็ถูกหลูผิงอานเข้าครอบครอง
“วางใจเถอะ ต่อไปพี่จะระวังตัว!” หลูผิงอานเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม
หลูหยวนตงนึกว่าพี่ใหญ่รับปากแล้ว จึงยิ้มจนตาหยี
“พี่ใหญ่ ปู่กับย่าบอกว่าพอพี่ฟื้นแล้วให้ฉันรีบไปบอกพวกท่าน ฉันไม่คุยกับพี่แล้วนะ จะไปบอกปู่กับย่า...ว่าพี่ฟื้นแล้ว!”
“พอย่าดีใจแล้ว ท่านก็จะไม่ด่าว่าฉันเป็นตัวกินเงินอีก!”
หลูหยวนตงพูดจบก็ไม่รอให้หลูผิงอานตอบ กระโดดโลดเต้นออกจากห้องไป
หลูผิงอานมองแผ่นหลังของเด็กหญิงตัวน้อย มุมปากพลันยกยิ้มขึ้นมา
ในยุคที่เขาเคยใช้ชีวิตอยู่ เด็ก ๆ มากมายไม่มีรอยยิ้มบริสุทธิ์เช่นนี้บนใบหน้า
สิ่งที่พวกเขามีคือชั้นเรียนพิเศษที่เรียนเท่าไรก็ไม่หมด บ้านไหนไม่ส่งลูกไปเรียนศิลปะสักอย่าง ก็รู้สึกเหมือนลูกด้อยกว่าคนอื่น!
ส่วนการสมัครเรียนคัดลายมือ ถือเป็นเรื่องปกติไปแล้ว!
ทันใดนั้น หลูผิงอานก็รู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาตรงหน้าอก
เขาชะงักไป ก่อนยกมือแตะหน้าอก แล้วจี้หยกรูปมังกรชิ้นหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
“ไม่จริงน่า มันตามมาด้วยหรือ!”
หลูผิงอานคุ้นเคยกับจี้หยกชิ้นนี้เป็นอย่างดี มันเป็นของที่เขาสวมติดตัวมาตั้งแต่เกิด ตลอดสามสิบกว่าปีไม่เคยห่างกาย
ตอนเขาเกิด ปู่เป็นคนมอบให้ โดยบอกว่าจี้หยกชิ้นนี้เป็นของสมัยราชวงศ์ถัง สืบทอดอยู่ในตระกูลหลูมาหลายชั่วคนแล้ว
หลูผิงอานไม่เคยคิดเลยว่า ไม่ใช่แค่ตัวเขาที่ข้ามมิติมา แม้แต่จี้หยกก็ข้ามมิติตามมาด้วย!
เขากำจี้หยกไว้ในมือ รู้สึกว่ามันร้อนขึ้นเรื่อย ๆ เพียงชั่วครู่ก็ร้อนจนแทบลวกมือ
หลูผิงอานตกใจมาก เรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
ขณะที่เขากำลังทำอะไรไม่ถูก จู่ ๆ ฝ่ามือที่กำจี้หยกไว้ก็เจ็บแปลบขึ้นมา ราวกับถูกอะไรบางอย่างกัด!
เขาก้มมองฝ่ามือ เห็นว่าตรงกลางฝ่ามือมีแผลเพิ่มขึ้นมาจริง ๆ
เลือดไหลทะลักออกมา เปื้อนจี้หยกจนทั่ว
ภายใต้สายตาตื่นตะลึงของหลูผิงอาน จี้หยกค่อย ๆ เลือนหายไปอย่างรวดเร็ว เพียงชั่วครู่ก็หายวับไปไร้ร่องรอย
“ให้ตายเถอะ จี้หยกของฉันหายไปไหนแล้ว?”
หลูผิงอานตกใจมากกว่าเดิม เรื่องประหลาดเช่นนี้กลับเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาเขา
ทันใดนั้น สายตาของเขาพลันพร่าเลือน พอลืมตาขึ้นอีกครั้งก็พบว่าตัวเองมาอยู่ในสถานที่แปลกตาแห่งหนึ่ง
“ที่นี่ที่ไหน?”
หลูผิงอานงุนงง ที่ที่เขายืนอยู่เป็นริมแม่น้ำสายหนึ่ง
ฝั่งซ้ายของแม่น้ำเป็นผืนดินสีดำ ว่างเปล่า ไม่มีอะไรอยู่เลย
ส่วนฝั่งขวาของแม่น้ำเป็นทุ่งหญ้าผืนใหญ่
ไกลออกไปยังมีบ้านหลังหนึ่ง สร้างจากไม้ แต่มีพื้นที่ไม่น้อยเลย
หลูผิงอานกะคร่าว ๆ ว่าบ้านไม้หลังนั้นมีพื้นที่อย่างน้อยหนึ่งพันตารางเมตร ดูคล้ายโกดังขนาดใหญ่เสียมากกว่า
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วเดินไปทางบ้านไม้ ไม่นานก็ถึงหน้าบ้าน พอผลักประตูเข้าไปข้างในก็พบว่าว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลย
เขาเดินสำรวจอยู่ข้างในรอบหนึ่ง ก็ไม่เห็นอะไรจริง ๆ!
เขากลับไปที่ริมแม่น้ำอีกครั้ง มองสายน้ำใสจนเห็นก้นแม่น้ำ แล้วใช้สองมือรองน้ำขึ้นมาจิบ
พอน้ำไหลลงท้อง ร่างกายของเขาก็รู้สึกได้ถึงกระแสอุ่นสายหนึ่งที่แผ่ไปทั่วแขนขาและร่างกาย
“บ่อน้ำวิเศษ!”
ดวงตาของหลูผิงอานเป็นประกายขึ้นมาทันที ตอนนี้เขาค่อย ๆ ตั้งสติได้แล้ว ที่นี่คือมิติในแผ่นหยก
เขาดื่มน้ำเข้าไปอีกหลายอึก รู้สึกว่าร่างกายอบอุ่นขึ้นเรื่อย ๆ ในใจก็ดีใจมาก
เขาไม่ลังเล ถอดเสื้อผ้าออกจนหมด แล้วกระโดดลงไปในแม่น้ำ
ทันทีที่ลงไปในน้ำ หลูผิงอานก็ขมวดคิ้วแน่น เพราะรู้สึกเหมือนมีเข็มนับไม่ถ้วนทิ่มแทงร่างกาย
เขากัดฟันทน ความดำคล้ำจำนวนมากค่อย ๆ ไหลออกมาจากร่างกาย นั่นคือสิ่งสกปรกที่สะสมอยู่ภายใน
ผ่านไปไม่กี่นาที หลูผิงอานก็รู้สึกสบายไปทั้งตัว ความอ่อนแรงในร่างกายก็ลดลงไม่น้อย
เขาไม่ได้แช่น้ำนาน รีบขึ้นจากแม่น้ำแล้วสวมเสื้อผ้า เมื่อครู่เสี่ยวลิ่วบอกว่าจะไปตามปู่กับย่านี่นา
“ฉันจะออกไปได้ยังไง?”
หลูผิงอานพึมพำเบา ๆ ความคิดหลายอย่างผุดขึ้นมาในใจ
ทันทีที่พูดจบ เขาก็กลับมาปรากฏตัวในห้องเมื่อครู่อีกครั้ง
“เข้าไป!”
เขาคิดในใจ แล้วก็เข้าไปในมิติพิเศษแห่งนี้อีกครั้งจริง ๆ
จากนั้นเขาทดลองซ้ำหลายหน และพบว่าสามารถเข้าออกได้ตามต้องการ จึงดีใจอย่างมาก
คนข้ามมิติมีสวัสดิการติดตัวจริง ๆ ถ้าชาติก่อนเขาปลุกพลังของมิติบ่อน้ำวิเศษนี้ได้ ก็คงไม่ต้องตาย!
หลูผิงอานรีบสำรวจมิติบ่อน้ำวิเศษแห่งนี้ แล้วพบว่าไกลออกไปยังมีแผ่นศิลาจารึกตั้งอยู่ บนนั้นสลักข้อความไว้
เขารีบเดินเข้าไปดู หากเดาไม่ผิด แผ่นศิลานี้คงใช้แนะนำมิติบ่อน้ำวิเศษแห่งนี้!
“ที่นี่คือมิติบ่อน้ำวิเศษมังกรหยก น้ำวิเศษในมิตินี้ใช้รดสิ่งของทุกชนิดได้ ช่วยให้พืชผลเติบโตเร็วขึ้นหกสิบเท่า”
“บ้านไม้ในมิติเป็นโกดังเฉพาะ เวลาในนั้นหยุดนิ่ง!”
“มิติบ่อน้ำวิเศษยังมีระบบเช็กอิน วันละครั้ง สามารถเช็กอินหน้าแผ่นศิลา รางวัลจะสุ่ม!”
หลูผิงอานอ่านข้อความบนแผ่นศิลา หัวใจเต้นรัว ของวิเศษนี้ช่างทรงพลังเหลือเกิน
ทันใดนั้น ตัวอักษรบนแผ่นศิลาก็พร่าเลือนอย่างรวดเร็ว สุดท้ายเหลือเพียงคำว่า ‘เช็กอิน’ ก่อนจะกลายเป็นปุ่มปุ่มหนึ่ง!
หลูผิงอานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วยื่นมือไปกดปุ่มเช็กอิน
【ติ๊ง! เช็กอินสำเร็จ ได้รับข้าวพั่งจิ้นยี่สิบจิน ระบบนำไปเก็บไว้ในโกดังโดยอัตโนมัติแล้ว!】
เสียงดังขึ้นจากแผ่นศิลา หลูผิงอานสะดุ้งตกใจ ก่อนจะรีบวิ่งไปยังโกดัง
เป็นอย่างที่คิด ในโกดังมีถุงผ้าใบหนึ่ง ข้างในเป็นเมล็ดข้าวสีขาววาววับ
หลูผิงอานมองข้าวเหล่านั้นแล้วอดกลืนน้ำลายไม่ได้ ท้องของเขาเริ่มร้องอีกครั้ง!
ในเวลานี้เอง หลูผิงอานรู้สึกถึงบางอย่าง จึงรีบวูบไหวแล้วกลับไปปรากฏตัวในห้อง
ทันทีที่เขาปรากฏตัว ก็มีเสียงฝีเท้าหลายคู่ดังมาจากด้านนอก
“หลานชายคนโต ปู่กับย่ามาเยี่ยมแล้ว!”
เป็นเสียงของหญิงชรา พอสิ้นเสียง หญิงชราคนหนึ่งก็เดินเข้ามาในห้อง
ด้านหลังหญิงชราเป็นชายชราที่ผมขาวไปกว่าครึ่งศีรษะ
คนที่ตามหลังสุดเป็นเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ผมถักเปียสองข้างชี้ตั้งขึ้นมา ก็คือหลูหยวนตง น้องสาวคนที่หก
“คุณปู่ คุณย่า!”
หลูผิงอานรีบลุกขึ้นยืน เมื่อครู่เขาเพิ่งแช่น้ำวิเศษ ร่างกายจึงมีเรี่ยวแรงมากขึ้นกว่าเดิมมาก ดีกว่าตอนเพิ่งฟื้นขึ้นมาเยอะ!