ทันใดนั้น ถังอี้ก็สะบัดแส้หนัง
หากพูดถึงการเล่นแส้ เขายังไม่เคยกลัวใคร
สมัยอยู่ในหน่วยทหาร อาวุธสิบแปดอย่างไม่มีชนิดไหนที่เขาไม่เชี่ยวชาญ
เพียงได้ยินเสียง ฉึบ! แส้หนังฟาดลงบนร่างอ้วนท้วนของหวังป้าป้า ตั้งแต่หัวไหล่ยาวไปถึงส้นเท้า หนังแตกเนื้อปริ
ในพริบตา แนวแส้ก็ทิ้งรอยเลือดยาวเหยียดไว้บนร่างนาง!
“อ๊าก!”
“ถังอี้ เจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรือ กล้าตีข้า ฮูหยินใหญ่ไม่มีทางปล่อยเจ้าไปแน่”
หวังป้าป้าส่งเสียงร้องโหยหวน เจ็บจนดิ้นทุรนทุรายกับพื้น
“นั่นท่านป้าพูดอะไรกัน ข้ากำลังสั่งสอนท่านป้าอยู่ต่างหาก”
“ยังไงหรือ การสั่งสอนที่น้องสาวข้ากัดฟันรับได้ แต่ว่าท่านป้าอายุปูนนี้แล้วยังทนไม่ได้งั้นหรือ”
ถังอี้ส่งเสียงเย็นชา แส้ในมือก็ฟาดลงบนร่างหวังป้าป้าติดต่อกันเสียงดังเพี้ยะพั่ย
แส้แต่ละเส้นฟาดลง ร่างหวังป้าป้าก็ปรากฏรอยเลือดเพิ่มขึ้น เสียงร้องโหยหวนดังก้องไปทั่วทั้งลาน
เพียงไม่นาน หวังป้าป้าก็กลายเป็นคนเลือดโชก
เดิมทีถังอินไม่กล้ามอง มือทั้งสองข้างยกขึ้นปิดตาโดยไม่รู้ตัว ทว่านิ้วกลับแยกออกกว้าง กำลังชำเลืองมองผ่านซอกนิ้ว ดวงตากลมโตที่คลอไปด้วยน้ำตาเบิกกว้าง ใบหน้าเล็ก ๆ เต็มไปด้วยความตกตะลึง
นี่ใช่พี่ชายของนางจริงหรือ
พี่ชายมีฝีมือและความกล้าเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน
“สี่...คุณชายสี่ อย่าตีอีกเลย อย่าตีอีกเลย”
“บ่าวเฒ่า...บ่าวเฒ่าผิดไปแล้ว บ่าวเฒ่าไม่กล้าอีกแล้ว”
อวังกุ้ยหลานอาบไปด้วยเลือด พยายามประคองตัวคลานลุกขึ้นมาคุกเข่าบนพื้น ก้มศีรษะลงกับพื้นไม่หยุดเพื่อขอความเมตตา
“เป็นคุณชายใหญ่กับคุณชายรองที่สั่งให้บ่าวเฒ่าสั่งสอนคุณหนูอินอิน เมื่อก่อนคุณชายใหญ่กับคุณชายรองก็ตีคุณหนูอินอิน แถมยังเอาเกลือทาแผลให้คุณหนูอินอินด้วย”
“พวกเขาไม่เพียงแต่หัวเราะมองคุณหนูอินอินเจ็บจนดิ้นทุรนทุราย พวกเขายังเอาคุณหนูอินอินเป็นลูกฟุตบอลเตะกันอีกด้วย”
ถังอี้รู้ดี ที่หวังป้าป้ารับสารภาพถึงพี่น้องถังฮว่าและถังฮ่าวในตอนนี้ ก็เพื่อเบี่ยงเบนความเกลียดชัง
ถังฮว่าและถังฮ่าวคือแก้วตาดวงใจของถังจิ้ง รักใคร่เอ็นดูพวกเขายิ่งนัก หากเขาคิดล้างแค้นพี่น้องตระกูลถัง ก็เท่ากับหาทางตาย
ทว่ายามที่ถังอี้ได้ยินว่าแผลเก่าบนร่างถังอินนั้นเกิดจากฝีมือของถังฮว่าและถังฮ่าว อีกทั้งพวกเขายังเอาเกลือทาลงบนแผลของนาง เขารู้สึกเพียงว่าโลหิตทั่วร่างช่วงเวลานั้นแข็งตัวเป็นน้ำแข็ง
การเอาเกลือทาแผล ครั้งนั้นที่เขาอยู่ในค่ายฝึกโหด ก็เคยถูกครูฝึกกระทำเช่นนั้น
ความเจ็บปวดแบบนั้น ราวกับทั้งร่างถูกมดไต่อย แม้ทุกวันนี้คิดถึงก็ยังหวาดหวั่น
เด็กห้าขวบอย่างถังอิน ความเจ็บปวดเช่นนั้นนางทนไหวได้อย่างไร
นึกถึงภาพที่น้องสาวเจ็บจนดิ้นทุรนทุรายร้องไห้ แล้วถังฮว่าและถังฮ่าวกลับกอดอกหัวเราะอยู่ข้าง ๆ แถมยังเอาตัวน้องสาวเป็นลูกบอลเตะกันไปมา...
ดวงตาถังอี้แดงก่ำ กลิ่นอายสังหารทะลักออกมาจนควบคุมไม่ได้อีกแล้ว
“พี่ พี่ ไม่เป็นไรแล้ว ข้าหายดีแล้ว”
เสียงนุ่มนิ่มของเด็กหญิงดังขึ้นข้างหู
ถังอี้ก้มลงมอง เห็นถังอินใช้สองมือจับมือของเขา เขย่าเบา ๆ “พี่ ข้าไม่เจ็บแล้ว จริง ๆ นะ ไม่เจ็บเลย”
ถังอี้ก้มตัวลงอุ้มถังอินขึ้น ไม่เจ็บ? เจ็บจนตัวสั่นสะท้านแล้ว ยังไม่เจ็บอีก?
“ยาล่ะ”
ถังอี้มองไปทางหวังป้าป้าอย่างเย็นชา ชาติก่อนตอนที่พบว่าน้องสาวบาดเจ็บ เกรงว่าทุกครั้งหลังจากถูกทารุณ พวกนั้นก็คงทายาให้น้องสาว
มิฉะนั้น น้องสาวคงอยู่ไม่ถึงวันนี้
หวังป้าป้าตกใจสะดุ้งตัวสั่น รีบล้วงขวดยาออกจากอกยื่นให้ถังอี้ “ยา...ยาอยู่ที่นี่”
ถังอี้ไม่อยากฆ่าคนต่อหน้าน้องสาว ยกมือขึ้นรับขวดยา แล้วเตะหวังป้าป้ากระเด็นออกไป
“ไสหัวไป! กลับไปบอกเหยียนซวงอวี้ด้วย ว่ายุ่งกับข้าได้ แต่ไม่ควรยุ่งกับน้องสาวข้า”
“ยุ่งกับน้องสาวข้า นางรนหาที่ตาย!”
“ให้นางเตรียมตัวให้ดี รับมือความโกรธของข้า!”
อวังกุ้ยหลานเหมือนได้รับพระกรุณา ลนลานกลิ้งตัวคลานเข่าออกจากลานไปทันที
การถูกเฆี่ยนครั้งนี้ หากไม่มีสามเดือนเป็นอย่างต่ำ นางคงลุกจากเตียงไม่ได้
“เจ้า...ใช่พี่ชายข้าจริงหรือ พี่ชายข้าน่ะขี้ขลาดจะตาย”
ถังอินจ้องมองถังอี้ ดวงตากลมโตกระพริบปริบ น้ำตาไหลอาบแก้ม
ถังอี้ยกมือขึ้นลูบศีรษะถังอินอย่างเอ็นดู พลางยิ้มกล่าว “แน่นอนอยู่แล้ว ข้าเป็นพี่ชายเจ้าถังอี้ ของแท้ไม่ปลอมแน่”
“เพียงแต่ตอนนี้ พี่ต้องหัดใช้ชีวิตเสียใหม่ ไม่อย่างนั้นพี่น้องเราคงอยู่ไม่ได้”
“มา ให้พี่ช่วยทำความสะอาดแผลให้ก่อน”
ถังอี้หากะละมังไม้มาตักน้ำสะอาดหนึ่งถาด แต่กลับหาผ้าเช็ดตัวแม้แต่ผืนเดียวไม่พบ สุดท้ายทำได้เพียงฉีกมุมเสื้อป่านของตนออกมาช่วยถังอินทำความสะอาดบาดแผล
ถังอินนอนคว่ำบนโต๊ะยาว เจ็บจนตัวสั่น น้ำตาไหลพรั่งพรู แต่กลับไม่ร้องออกมาแม้แต่แอะเดียว
นางชินกับการอดทนเงียบ ๆ เสียแล้ว
ภาพนั้นทำให้ถังอี้ใจแทบสลาย
หลังจากช่วยน้องสาวล้างแผลและทายาแล้ว ถังอี้ก็หยิบมีดฟืนสนิมเขรอะที่อยู่ในกองฟืนขึ้นมา บิดคอไปมาแล้วมองไปที่น้องสาว
“ไป พี่จะพาเจ้าไปทวงความยุติธรรม!”
“ถ้าเรื่องวันนี้ปล่อยให้ผ่านไปง่าย ๆ ตั้งแต่นี้ข้าจะไม่เรียกตัวเองว่านรกทมิฬ แต่จะเปลี่ยนชื่อเป็นหนูขี้ขลาด!”
ถังอี้ไม่ใช่ชาติก่อนที่อ่อนแอ
ใครดีกับเขา เขาก็คืนดีให้สิบเท่า
ใครร้ายกับเขา เขาก็ตอบแทนร้อยเท่า!
...
ตระกูลถัง จวนตะวันออก
เหยียนซวงอวี้มองหน้าลูกชายและลูกสะใภ้ที่เต็มไปด้วยบาดแผล ในใจก็ค่อนข้างมึนงง
“นี่...นี่ฝีมือถังอี้หมดเลยรึ”
เหยียนซวงอวี้แทบไม่อยากเชื่อ ถังอี้มีฝีมือถึงขั้นนี้เชียวหรือ
ถังฮ่าวกุมหน้าผาก ตอบว่า “พวกเราเองก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไรไป เขาวันนี้เหมือนกินยาผิด”
เหยียนซวงอวี้มองไปทางหลินจู๋ หลินจู๋เต็มไปด้วยสีหน้าเจ็บใจ แต่ในแววตากลับเต็มไปด้วยความเคียดแค้น “นายท่านพูดถูก ถังอี้วันนี้ผิดปกติมาก ไม่หลงเหลือความอ่อนแอแม้แต่น้อย ทั้งคนเปลี่ยนเป็นเด็ดขาดและเหี้ยมโหด”
เขา ยังกล้าด่าว่านางอัปลักษณ์!
ดูจากสีหน้ารังเกียจของเขาในตอนนั้น เห็นได้ชัดว่าเขารังเกียจที่นางอัปลักษณ์จริง ๆ
ขณะที่ถังอี้แต่ก่อน เมื่อพบหน้านางกลับไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้น
เมื่อได้ฟัง เหยียนซวงอวี้ก็มีสีหน้าย่ำแย่ลง
พระราชโองการพระราชทานสมรสของฝ่าบาทใกล้จะลงมาแล้ว เวลานี้จะเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นไม่ได้
“ฮูหยิน ช่วยข้าด้วย ฮูหยินช่วยข้าด้วยนะเจ้าคะ...”
ทันใดนั้น อวังกุ้ยหลานก็ลนลานกลิ้งตัวคลานเข้ามา
เห็นอวังกุ้ยหลานโชกไปด้วยเลือด เหยียนซวงอวี้และถังฮ่าวต่างตกใจผวา
“ท่านป้า นี่ท่านเป็นอะไรไป”
เหยียนซวงอวี้ให้สาวใช้ประคองอวังกุ้ยหลานขึ้น
แต่อวังกุ้ยหลานกลับยืนแทบไม่อยู่ ชี้ไปทางจวนตะวันตกแล้วตัวสั่นงันงกว่า “คือถังอี้ ฮูหยิน ถังอี้ตีบ่าวเฒ่าเจ้าค่ะ”
“ถังอี้เป็นบ้าไปแล้ว เขากล้าตีบ่าวเฒ่า แถมยังจะให้บ่าวเฒ่ามาบอกท่าน ให้ท่านเตรียมตัว รับมือความโกรธของเขา!”
เมื่อฟังคำพูดของอวังกุ้ยหลานจบ สีหน้าของเหยียนซวงอวี้ก็เย็นยะเยือกถึงขีดสุด
“รับมือความโกรธของเขา? ขันสิ้นดี! ด้วยเพียงไอ้ขยะที่แม่ตายไปแล้วอย่างเขา จะพลิกแผ่นดินอะไรได้ กล้าสร้างคลื่นลมอะไร!”
นางชี้ไปทางถังฮ่าวและอวังกุ้ยหลานกล่าวว่า “ท่านพ่อพวกเจ้าตอนนี้คงกลับมาแล้ว พวกเจ้าไปรอท่านพ่อที่ประตูใหญ่ พอท่านกลับมาก็รีบฟ้องท่านทันที”
สิ้นคำพูด นางก็มองไปทางหลินจู๋ กล่าวว่า “เจ้าจงกลับไปเดี๋ยวนี้ แล้วบอกว่าตกใจกลัวไม่ขอพบใคร”
บนตัวหลินจู๋แม้จะมีรอยแผลที่ถังอี้ทำไว้ แต่รอยแต่งแผลที่ถังฮ่าวช่วยเสริมเติมแต่งให้กลับดูชัดเจนเกินไป หากไปกล่าวหาถังอี้อาจเกิดเรื่องไม่คาดฝันได้
“ส่วนข้า คุณหนูข่งซือหลานแห่งสกุลข่งเพิ่งส่งใบฎีกาขอเข้าพบ ข้าจะออกไปรับนางด้วยตนเอง”
“ละครดีฉากนี้ ต้องมีผู้ชมมิใช่หรือ”
เหยียนซวงอวี้หัวเราะเย็นชาครั้งหนึ่ง แล้วนำสาวใช้ออกไปนอกประตู
ถังฮ่าว หลินจู๋ และอวังกุ้ยหลานเมื่อแบ่งหน้าที่กันชัดเจนแล้ว ต่างก็เริ่มลงมือ
ครานี้ จะต้องทำให้ถังอี้ไม่สามารถฟื้นคืนกลับมาได้เด็ดขาด!