หลังรับประทานอาหารเสร็จ เหยียนเหิงมีธุระกะทันหัน จึงรีบกำชับเธอสองสามคำก่อนจากไป
ในที่สุดรั่วเหยาก็มีเวลาจัดระเบียบความคิดที่ยุ่งเหยิงในหัว
เธอเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาอีกครั้ง แต่ก็ยังหาปุ่มออกจากเกมไม่เจอ ทว่ามีตัวละครเพิ่มขึ้นมาสองคน คือเหยียนเหิงกับจิ้นหยวน
เหยียนเหิง ทั้งที่ในความสัมพันธ์ระบุไว้แค่เพื่อนร่วมงาน แต่กลับให้ความรู้สึกสนิทสนมกับเธอมาก จิ้นหยวนก็แทบไม่ต่างกัน
เกมนี้แปลกชะมัด ตัวเลือกที่เด้งขึ้นมาตอนนี้ดูเหมือนจะไม่ได้เกี่ยวข้องกับการปลดล็อกตอนจบสักเท่าไร
คิดไม่ออกเลย
รั่วเหยาเหยียดแขนบิดขี้เกียจ ความง่วงค่อย ๆ ทำให้สมองเริ่มอื้ออึง
ช่างเถอะ อย่าฝืนสมองตัวเองเลย ข้อมูลที่มีอยู่แค่นี้ ต่อให้พยายามอนุมานก็ไม่มีทางคิดอะไรที่เป็นประโยชน์ออกมาได้ เว้นเสียแต่ว่าจะจินตนาการได้กว้างไกลพอ
รั่วเหยาอาบน้ำจนสดชื่นแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
ข้อความจากเหยียนเหิงเด้งขึ้นมา
【อาหารที่บ้านคุณอร่อยมาก อยากทำอาหารให้คุณกินไปตลอดเลย】
?
รั่วเหยามองประโยคนั้นอย่างงุนงง
เธอยังไม่ทันได้ตอบ เสียงกริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้น
รั่วเหยาเปิดประตู ผมสีทองอ่อนก็สะดุดตาเธอเป็นอย่างแรก
ทันทีที่ประตูเปิด ชายหนุ่มก็พุ่งเข้ามากอดรั่วเหยาราวกับลูกปืนใหญ่ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเจือความน้อยใจว่า “เมื่อกี้คุณไปกินข้าวกับผู้ชายคนอื่นมา”
พูดจบเขาก็ก้มลงสูดกลิ่นหอมจากเส้นผมของรั่วเหยา ดวงตาพร่าเลือนราวกับคนเมามาย
รั่วเหยาถูกอ้อมกอดร้อนผ่าวโอบไว้จนหัวมึนงงไปหมด ชั่วขณะหนึ่งจึงไม่ได้พูดอะไร
จิ้นหยวนกลับเข้าใจผิดว่าเธอไม่พอใจ จึงรีบปล่อยมือ
“ขอโทษ ผมคิดถึงคุณมากเกินไป เลยควบคุมตัวเองไม่อยู่” เขาก้มมองรั่วเหยาแล้วเอ่ยขอโทษเสียงเบา
รั่วเหยาเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ใบหน้ายังมีสีแดงระเรื่ออยู่ชั้นหนึ่ง จิ้นหยวนเห็นแล้วก็รู้สึกว่าน่ารักจนทนไม่ไหว จึงยื่นมือไปหยิกแก้มเธอเบา ๆ
สัมผัสบนใบหน้าทำให้รั่วเหยาได้สติ
“เราเป็นอะไรกันเหรอ?” เธอถามอย่างสงสัย
จิ้นหยวนทำหน้าอ่อนใจ
“โกรธจริงด้วย ขอโทษนะ ผมสัญญาว่าคราวหน้าจะอดทนให้ได้”
รั่วเหยาเงยหน้ามองจิ้นหยวน ดวงตาของเขาเป็นประกายราวกับกำลังมองคนที่ตัวเองชอบ
ตัวเลือกเด้งขึ้นมาตรงหน้า
【A. ไล่จิ้นหยวนไป แล้วบอกเขาว่าอย่ามาหาเธออีก】
【B. ดึงจิ้นหยวนไว้ ออดอ้อนขอให้เขาอยู่ต่อ】
รั่วเหยายิ่งรู้สึกว่านี่ไม่ใช่เกมสืบสวนสยองขวัญ แต่กลับเหมือนเกมจีบหนุ่มเสียมากกว่า
เธอไม่อยากออดอ้อนนี่นา
【โปรดทำตามตัวเลือก A และแสดงบทบาทต่อไปจนกว่าระบบจะตัดสินว่าผ่าน】
“ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ”
คำพูดของหญิงสาวทำให้จิ้นหยวนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบปลอบเธอเสียงอ่อน
“ก่อนหน้านี้คุณบอกว่าอยากแอบคบกันให้ตื่นเต้น ไม่ให้คนอื่นรู้เรื่องของเรา ผมก็ทำตามที่คุณบอกทุกอย่าง วันนี้ผมทำได้ดีใช่ไหม ผมยังไม่ได้เอาเรื่องที่คุณไปกับผู้ชายคนนั้นมาเอาความเลย แล้วทำไมคุณถึงโกรธก่อนล่ะ” น้ำเสียงของจิ้นหยวนเจือความน้อยใจอยู่เล็กน้อย
“เราแอบคบกันเหรอ?” รั่วเหยาชะงักไป
“ใช่สิ ตอนนี้คุณจะไม่ยอมรับแล้วเหรอ ผมคงคบกับผู้หญิงใจร้ายสินะ ชีวิตผมช่างน่าเวทนาเหลือเกิน” จิ้นหยวนกอดเธอพลางคร่ำครวญ
รั่วเหยาถูกเขากอดจนใบหน้าซุกแนบกับกล้ามอก แก้มถูกเบียดจนบิดเบี้ยว
ทั้งที่ในหน้าต่างข้อมูลไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้เลยสักนิด ทำไมเธอถึงกลายเป็นผู้หญิงใจร้ายไปได้
ผมสีทองอ่อนฟูฟ่องนุ่มนิ่มของจิ้นหยวนเสียดสีกับข้างแก้ม จั๊กจี้จนคันยุบยิบ
รั่วเหยายกมือขึ้นหมายจะกดผมเขาไว้ แต่จิ้นหยวนกลับเข้าใจผิด จึงถูฝ่ามือเธออย่างออดอ้อนเสียเอง
“อย่าโกรธผมเลยนะ ได้ไหม” น้ำเสียงของจิ้นหยวนฟังดูออดอ้อน
ตอนนี้เขายังคิดว่ารั่วเหยากำลังงอนเขาอยู่
จิ้นหยวนแอบสูดกลิ่นหอมจากตัวรั่วเหยา
ตัวของเหยาเหยาหอมจัง อยากกอดไว้แบบนี้ไม่ปล่อยเลย
รั่วเหยามองเวลาสำหรับแสดงตามตัวเลือกที่กำลังนับถอยหลัง คล้ายจะเร่งให้เธอรีบทำ ไม่รู้ว่าถ้าทำไม่เสร็จภายในเวลาที่กำหนดจะเกิดอะไรขึ้น
“ต่อไปอย่ามาหาฉันอีก”
จิ้นหยวนเงยหน้าขึ้นทันที
“เหยาเหยา อย่าโกรธเลยนะ ได้ไหม ห้ามพูดแบบนี้ คุณไม่อยากรู้หรอกว่าจะเกิดอะไรขึ้น”
“ยังไงต่อไปคุณก็อย่ามาหาฉันอีก”
【ผ่าน】
——รั่วเหยาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ สุดท้ายจึงทำได้แค่ย้อนกลับไปเริ่มใหม่
ความรู้สึกเหมือนแขนขาถูกพันธนาการยังคงหลงเหลืออยู่ ริมฝีปากก็ปวดระบมขึ้นมาจาง ๆ
เธอเงยหน้ามองจิ้นหยวนที่อยู่ตรงหน้า ร่างกายอดสะดุ้งวาบไม่ได้ ที่แท้เขาก็ไม่ได้ว่าง่ายอย่างที่เห็นภายนอก
เมื่อย้อนกลับมาถึงช่วงเลือกตัวเลือก เธอก็กด B โดยไม่ลังเล
ออดอ้อนก็ออดอ้อน อย่างน้อยก็ดีกว่าถูกมัดอยู่ในบ้านเขา
โคนลิ้นของเธอยังรู้สึกชาเปรี้ยวอยู่เลย ต่อให้ย้อนกลับมาก็ลบความรู้สึกนี้ไม่ได้
“คืนนี้อยู่เป็นเพื่อนฉันได้ไหม?” รั่วเหยาก้มหน้าพูดเสียงเบา ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย
“ได้สิ เหยาเหยาน่ารักที่สุดเลย!” จิ้นหยวนโผกอดเธออย่างตื่นเต้น แล้วจุมพิตเบา ๆ บนแก้มน้อยที่แดงปลั่งของเธอ
รั่วเหยาไม่ได้หลบ แอบถอนหายใจโล่งอกเล็กน้อย
【ผ่าน】
ยามค่ำคืน แม้จิ้นหยวนจะอยู่ต่อ แต่เขาก็ยังเขินอายเกินกว่าจะนอนเตียงเดียวกับรั่วเหยา เหยาเหยาน่ารักเกินไป หากนอนด้วยกัน เขากลัวว่าจะอดใจไม่ไหว
เขาปูที่นอนนอนบนพื้นในห้องของรั่วเหยา สูดกลิ่นหอมของเธอที่อบอวลอยู่ในอากาศ ทั้งใจเต้นระส่ำและรู้สึกอิ่มเอม
ยามหลับใหลของรั่วเหยาน่ารักมาก ขนตายาวงอน ริมฝีปากสีชมพูดูน่าจูบเหลือเกิน
จิ้นหยวนนั่งข้างเตียง ค่อย ๆ วาดภาพสิ่งที่มองเห็นตรงหน้าไว้ในใจอย่างละเอียด
ไม่รู้ตัวเลยว่าจิ้นหยวนเฝ้ามองอยู่นานเท่าไร
ด้านนอกฝนยังคงตกอยู่ จิ้นหยวนหูไว ได้ยินเสียงกรีดร้องดังมาจากทางเดิน จึงรีบยกมือปิดหูรั่วเหยาไว้
หลังเสียงกรีดร้องเงียบลง คล้ายมีเสียงฝีเท้าเดินวนเวียนอยู่หน้าห้องของรั่วเหยา แววตาของจิ้นหยวนพลันคมกริบ
ไม่นานนัก ด้านนอกประตูก็กลับคืนสู่ความเงียบสงบ ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
เช้าวันต่อมา รั่วเหยาออกไปทำงานแต่เช้าตรู่
วันนี้แดดดี ฟ้าสดใส คงไม่กระตุ้นให้เนื้อเรื่องดำเนินไปสินะ ในเกมจู่ ๆ ก็มีแฟนหนุ่มโผล่มา รั่วเหยาถือกาแฟที่แฟนหนุ่มชงให้ด้วยตัวเอง ซึ่งเขานำมาส่งถึงใต้ตึกบริษัท
“อรุณสวัสดิ์ เหยาเหยา”
เสียงทุ้มต่ำที่ฟังแล้วอุ่นใจ รั่วเหยาเงยหน้าขึ้นก็เห็นเหยียนเหิง
“อรุณสวัสดิ์” รั่วเหยาตอบ
“เมื่อคืนหลับสบายไหม เหยาเหยา?” เหยียนเหิงถามพลางยิ้มตาหยี
“สบายดีค่ะ” จากเรื่องเมื่อคืน รั่วเหยาระแวดระวังขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล เธอรู้ว่าไม่ควรให้เหยียนเหิงรู้ว่าจิ้นหยวนอยู่เป็นเพื่อนเธอในห้องเมื่อคืน จึงตอบเลี่ยง ๆ
“อย่างนั้นก็ดีแล้ว” เหยียนเหิงดูเหมือนจะดีใจแทนเธอจริง ๆ
“ช่วยมาทางนี้หน่อยได้ไหม?” เหยียนเหิงถาม ขณะเดียวกันตัวเลือกก็เด้งขึ้นมา
【A. ปฏิเสธเหยียนเหิง แล้วบอกเขาว่าตัวเองมีแฟนแล้ว】
【B. ตกลงไปดูว่าเหยียนเหิงต้องการอะไร】
รั่วเหยาเข็ดจากบทเรียนเมื่อคืนแล้ว ไม่กล้าเลือกส่งเดชอีก
เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ตามเหยียนเหิงไปก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไร อย่างไรเสียพวกเขาก็ยังอยู่ในบริษัท เผื่อจะได้ข้อมูลอะไรเพิ่มบ้างก็ดี
【โปรดทำตามตัวเลือก B และแสดงบทบาทต่อไปจนกว่าระบบจะตัดสินว่าผ่าน】
“ได้ค่ะ” รั่วเหยาเดินตามเหยียนเหิงเข้าไปในห้องทำงานแห่งหนึ่ง กลิ่นไม้หอมเข้มข้นในห้องซึมลึกเข้าไปในปอด ทำให้รู้สึกผ่อนคลาย
【ผ่าน】
เหยียนเหิงปิดประตูแล้วผายมือเชิญรั่วเหยาให้นั่ง
“เมื่อคืนเหยาเหยายุ่งมากเหรอ?” เขาถามอย่างไม่ใส่ใจ พลางรินน้ำให้เธอ ดวงตาเรียวยาวเป็นประกายคล้ายจิ้งจอกยิ้มอยู่
“ก็ไม่เท่าไรค่ะ มีอะไรหรือเปล่า?” ไม่รู้ทำไมรั่วเหยาถึงรู้สึกผิดขึ้นมาอย่างประหลาด
“เมื่อคืนผมส่งข้อความหาคุณ แต่คุณไม่ตอบ ผมเป็นห่วงมาก”
“ขอโทษค่ะ ฉันเห็นข้อความแล้ว แต่หลังจากนั้นดันลืมตอบ” รั่วเหยาถึงนึกขึ้นได้ว่าถูกจิ้นหยวนขัดจังหวะจนลืมตอบข้อความ
“คุณไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ไม่ต้องขอโทษหรอก แค่ผมอยากรู้ว่าคนที่มาส่งคุณเมื่อเช้าเป็นใคร” ดวงตาเรียวยาวคล้ายจิ้งจอกของเหยียนเหิงยิ้มอยู่หลังแว่น ดูขัดแย้งกันอย่างประหลาด
“เขาเป็นเพื่อนบ้านค่ะ ขับผ่านมาพอดีเลยมาส่ง”
เหยียนเหิงพยักหน้า
“เหยาเหยา ก่อนหน้านี้คุณบอกว่าอยากแอบมีความรักในออฟฟิศให้ตื่นเต้น ผมก็ตกลงแล้ว แต่คุณห้ามไปทำเรื่องไม่ดีข้างนอก เข้าใจไหม?”
ใครนะ? ฉันเหรอ?
รั่วเหยามึนงงไปหมด สรุปแล้วเธอเคยบอกใครกี่คนว่าอยากแอบคบกันเนี่ย
“หืม?” เหยียนเหิงถามอย่างแฝงแววข่มขู่เล็กน้อย
รั่วเหยาถึงค่อยนึกขึ้นได้ โชคดีที่เธอไม่ได้เลือก A ไม่อย่างนั้นอาจต้องย้อนกลับไปเริ่มใหม่เหมือนเมื่อคืน
รั่วเหยาพยักหน้า ตอนนี้ไม่ว่าเธอจะมีแฟนกี่คน ก็ไม่กระทบกับการหาตอนจบเพื่อออกจากเกมนี้อยู่ดี
“เด็กดี ผมสั่งชานมรสที่คุณชอบไว้ให้แล้ว อยากได้อะไรก็บอกผมนะ”