ไม่ต้องกลัว เป็นแค่ฉากหลัง ไม่มีเนื้อหาสยองขวัญ
รั่วเหยาลืมตาขึ้น ความรู้สึกมึนงงถาโถมเข้ามา ก่อนจะทันได้ตั้งตัว มือของเธอก็ถูกใครบางคนกุมไว้ อบอุ่นและใหญ่จนแทบไม่มีช่องว่างเหลืออยู่
“ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
รั่วเหยาตอบไปตามสัญชาตญาณ “ฉันไม่เป็นไร”
แสงจากหลอดไฟสีขาวบนเพดานสาดเข้าตาอย่างกะทันหัน ในที่สุดเธอก็มองเห็นคนตรงหน้าได้ชัดเจน
ชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่ง ใบหน้าหันหลังให้แสงจนมองรายละเอียดไม่ชัด แต่เห็นได้ว่ากรอบหน้าคมคาย เงาร่างของเขาทาบทับลงบนใบหน้าขาวผ่องราวกับเปล่งแสงของรั่วเหยา
เขาเป็นใครกัน?
แม้ใบหน้าขาวนวลของรั่วเหยาจะอยู่ในเงามืด ก็ยังงดงามไม่เปลี่ยน ดวงตาสีอำพันคู่นั้นเมื่อจ้องมองใคร ก็ชวนให้คนผู้นั้นเผลอจมดิ่งลงในทะเลอำพันแสนหวาน
ชายหนุ่มก้มมองรั่วเหยา แววตาบันทึกความงามตรงหน้าไว้อย่างละโมบ
รั่วเหยานึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้เธอกำลังหาเกมเล่นอยู่ดี ๆ แต่ดันเผลอกดเข้าไปที่ไหนสักแห่งจนเกมเริ่มขึ้นทันที
เธอยังไม่ทันได้เห็นด้วยซ้ำว่าเป็นเกมอะไร จิตสำนึกก็ถูกส่งเข้ามาแล้ว
ควรอธิบายไว้ก่อนว่า ทุกวันนี้มีเกมบางเกมที่ผู้เล่นสามารถเข้าไปสัมผัสโลกในเกมได้เสมือนอยู่ในนั้นจริง ๆ หากไม่อยากเล่นต่อก็หยุดเกมแล้วออกมาได้ จิตสำนึกจะกลับสู่โลกความจริงโดยอัตโนมัติ
หลังจากเรียบเรียงความคิดได้แล้ว รั่วเหยาก็เปิดหน้าต่างระบบ พยายามหาปุ่มออกจากเกม แต่ค้นดูอยู่พักใหญ่ก็ไม่พบ
ยังดีที่เธอเห็นคำแนะนำเกี่ยวกับเกมอยู่ในระบบ
เกมนี้ชื่อ “คืนฝนพรำ” ตัวเอกเลิกงานในคืนฝนตกคืนหนึ่ง ระหว่างทางได้พบคนแปลกหน้า แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจ ทว่าช่วงนี้ระหว่างทางกลับจากที่ทำงานในคืนฝนตก ตัวเอกกลับเจอเหตุการณ์ไม่คาดฝันอยู่บ่อยครั้ง พอเกิดขึ้นหลายหนเข้า ในที่สุดตัวเอกก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ผู้เล่นต้องรีบหาหลักฐาน แจ้งตำรวจ และปกป้องตัวเองเพื่อให้ได้ฉากจบผ่านด่าน มิฉะนั้นตัวเอกจะถูกฆ่าระหว่างทางกลับจากที่ทำงานในครั้งใดครั้งหนึ่ง จนเกมล้มเหลว สรุปแล้วนี่คือเกมหนีฆาตกรต่อเนื่อง
การได้เข้ามาอยู่ในเกมสืบสวนสยองขวัญ รั่วเหยาก็รับมือได้ดีพอสมควร พอดีเธอกำลังหาเกมเล่นอยู่ ในเมื่อออกไปตอนนี้ไม่ได้ งั้นก็ลองเล่นดูสักหน่อยแล้วกัน
เมื่อเห็นรั่วเหยาเงียบไปนาน ชายตรงหน้าก็นึกว่าเธอไม่สบาย จึงถามว่า “เป็นอะไรหรือเปล่า ไม่สบายใช่ไหม อย่าฝืนเลย”
แผงข้อมูลของชายหนุ่มเด้งขึ้นมาตรงหน้ารั่วเหยา
【เหยียนเหิง】
เพศ: ชาย
อายุ: 25 ปี
ส่วนสูง: 189 ซม.
ความสัมพันธ์: เพื่อนร่วมงานของคุณ
สิ่งที่ชอบ: โปรดค้นหาด้วยตัวเอง
【จีบได้】
รั่วเหยาหยุดสายตาอยู่ที่คำว่า【จีบได้】ชั่วครู่ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจ เธอตั้งใจจะรีบผ่านด่านแล้วจบเกม ยิ่งเล่นให้จบได้เร็วเท่าไรก็ยิ่งดี
หลังเข้าเกม แคปซูลเกมจะมอบสารอาหารให้ร่างกาย ตามทฤษฎีแล้วเล่นเป็นเดือนก็ไม่มีปัญหา แต่เธอยังมีเรื่องต้องทำอีกตั้งเยอะ
รั่วเหยากำลังจะตอบ ตัวเลือกก็เด้งขึ้นมาตรงหน้า
【A. บอกเหยียนเหิงว่าตัวเองไม่สบาย ให้เขาอยู่เป็นเพื่อนระหว่างกลับบ้าน】
【B. บอกเหยียนเหิงว่าตัวเองไม่เป็นไร แล้วจะกลับบ้าน】
ระบบกำหนดเวลาเลือกไว้ไม่เกิน 30 วินาที รั่วเหยาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนเลือกข้อ B เธออยากรู้ว่าถ้ากลับบ้านคนเดียวจะเจอคนแปลกหน้าหรือเปล่า
【โปรดดำเนินเรื่องตามตัวเลือก B ด้วยตัวเอง จนกว่าระบบจะตัดสินว่าผลงานผ่านเกณฑ์】
ที่แท้ต้องพูดเองเหรอ? รั่วเหยานึกว่าระบบจะบังคับให้เธอพูดอะไรบางอย่างเสียอีก
รั่วเหยามองเหยียนเหิง สีหน้าของเขาคาดเดาได้ยาก มองไม่ค่อยชัดในเงามืด
“ฉันไม่เป็นไร ฉันจะกลับบ้านแล้ว คุณก็รีบกลับเถอะ”
【ผลงานผ่านเกณฑ์】
เหยียนเหิงไม่ได้ตอบทันที เขาหันไปมองนอกหน้าต่าง
“ฝนตกหนักมาก เดี๋ยวผมขับรถไปส่งคุณกลับบ้านนะ”
รั่วเหยามองตามสายตาเขา เม็ดฝนขนาดใหญ่กระหน่ำใส่หน้าต่าง ด้านนอกมืดสนิท
เหยียนเหิงไม่รอให้รั่วเหยาตอบ เขาจูงมือเธอแล้วคลี่ยิ้มอ่อนโยน
“ไปกันเถอะ ไหน ๆ ก็จะไปซื้อของสดแล้ว แวะไปทำอาหารที่บ้านคุณสักมื้อ”
รั่วเหยาเดินตามเขาไปอย่างมึน ๆ หลังจากนั้นอีกนาน เมื่อขึ้นมานั่งในรถของเหยียนเหิงแล้ว เธอถึงค่อยเรียบเรียงความคิดได้ เหยียนเหิงกับเธอดูสนิทกันมาก ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่จับมือเธออยู่เรื่อย แถมยังไปซื้อของสดด้วยกันอีก
แต่ก็ต้องยอมรับว่า พลังของเนื้อเรื่องนั้นยิ่งใหญ่จริง ๆ
ท่ามกลางสายฝนและหมอกหนาทึบ เงาดำสายหนึ่งวูบผ่านหน้ารถ เหยียนเหิงรีบเหยียบเบรกกะทันหัน โชคดีที่ไม่ได้ชน พอมองอีกที เงาดำนั่นก็หายไปไหนแล้วไม่รู้
แม้รั่วเหยาจะเตรียมใจไว้แล้ว แต่ก็ยังตกใจจนหดตัวเป็นก้อน
ลูกแมวน้อยน่าสงสารที่ถูกทำให้ตกใจ
เหยียนเหิงคิดเช่นนั้นแล้วก็รู้สึกคอตึงขึ้นมา จึงยกมือคลายเนกไท
เขาลูบมือเล็ก ๆ ของรั่วเหยาอย่างอ่อนโยน ปลอบว่า “ไม่เป็นไรหรอก อาจจะเป็นแมวจรจัดก็ได้”
สายตาของเหยียนเหยื่อนลงไปยังมือเล็ก ๆ ที่กุมอยู่ เขานิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง
รั่วเหยาพยักหน้า
เหยียนเหิงดูพึ่งพาได้ รั่วเหยาจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย โดยไม่รู้เลยว่าเหยียนเหิงแอบมองออกไปนอกหน้าต่างรถ
ไอ้ตัวไร้ประโยชน์เอ๊ย รีบร้อนพิสูจน์ตัวเองเสียเหลือเกิน คิดว่าฉันเป็นแค่ของประดับหรือไง?
บ้านของรั่วเหยาไม่ใหญ่นัก แต่ให้ความรู้สึกอบอุ่น เธอพบอย่างประหลาดใจว่าบ้านหลังนี้แทบจะเหมือนบ้านของเธอในโลกจริงทุกกระเบียด นี่เกมฉลาดขนาดนี้เชียวหรือ
รั่วเหยาไม่ค่อยมีประสบการณ์เล่นเกมนัก เธอซื้ออุปกรณ์มาเล่นตามคำแนะนำของเพื่อน และนี่ก็เป็นเกมที่ใช้จิตสำนึกของเธอเข้าไปเล่นเป็นเกมแรก
เหยียนเหิงดูคุ้นเคยกับบ้านของเธอมาก ไม่เพียงยื่นน้ำอุ่นให้รั่วเหยาด้วยตัวเอง แต่ยังเดินเข้าไปในห้องครัวด้วย
รั่วเหยากวาดตามองไปรอบห้อง หลังดื่มน้ำเสร็จ เธอกำลังจะไปดูในครัว
เสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้นกะทันหัน เหยียนเหิงที่สวมผ้ากันเปื้อนสีชมพูอยู่ในครัวโผล่หน้าออกมา เสื้อสูทสีดำของเขาถอดออกแล้ว เผยให้เห็นเสื้อคอเต่าสีดำรัดรูปที่แนบไปกับกล้ามเนื้อ
“เหยาเหยา ดึกขนาดนี้แล้วยังมีคนมาหาอีกเหรอ?” เหยียนเหิงถามเหมือนเอ่ยขึ้นลอย ๆ
รั่วเหยาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น
เธอเปิดประตู
ชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งยืนอยู่ด้านนอก เงาของเขาปกคลุมร่างรั่วเหยาที่กำลังเงยหน้ามอง
เส้นผมสีทองอ่อนของชายหนุ่มสะดุดตา เขาโอบไหล่รั่วเหยาอย่างสนิทสนมราวกับคุ้นเคยกันมานาน แล้วเดินเข้ามาด้านในพร้อมพูดว่า “กลับมาแล้วทำไมไม่มาหาฉันล่ะ”
กระทั่งเห็นเหยียนเหิงยืนพิงกรอบประตูห้องครัวอยู่ เขาถึงค่อยปล่อยรั่วเหยาด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์
“หมอนั่นเป็นใคร? ทำไมถึงอยู่บ้านคุณ?”
น้ำเสียงซักไซ้ฟังดูราวกับกำลังจับได้ว่าเธอนอกใจ รั่วเหยาเงยหน้ามองเขา
แผงข้อมูลเด้งขึ้นมา
【จิ้นหยวน】
เพศ: ชาย
อายุ: 22 ปี
ส่วนสูง: 186 ซม.
ความสัมพันธ์: เพื่อนบ้านของคุณ
สิ่งที่ชอบ: โปรดค้นหาด้วยตัวเอง
【จีบได้】
เพื่อนบ้านงั้นเหรอ?
เหยียนเหิงกอดอกพิงกรอบประตูแล้วเอ่ยว่า “ผมกำลังทำอาหารให้เหยาเหยา คุณมาหาเธอมีธุระอะไรหรือเปล่า?”
“เหยาเหยา? เรียกกันสนิทสนมขนาดนี้ นายเป็นใคร?” น้ำเสียงของจิ้นหยวนห้วนขึ้นเล็กน้อย เขายืนขวางอยู่ตรงหน้ารั่วเหยา บังเธอไว้เกือบมิด ราวกับเหยียนเหิงเป็นศัตรูที่น่ากลัวอะไรสักอย่าง
ตัวเลือกเด้งขึ้นมาตรงหน้ารั่วเหยาอีกครั้ง
【A. อธิบายให้จิ้นหยวนเข้าใจให้ชัดเจน และบอกว่าไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกับเหยียนเหิง】
【B. เดินไปหาเหยียนเหิง แล้วไล่จิ้นหยวนไป】
【C. ไม่ทำอะไร ปล่อยให้พวกเขาจัดการกันเอง】
รั่วเหยามองตัวเลือกแล้วรู้สึกแปลก ๆ นี่ไม่ใช่เกมหนีฆาตกรหรอกหรือ ตัวเลือกพวกนี้เกี่ยวอะไรกับการหนีฆาตกรด้วย หรือเกมกำลังเพิ่มความสนุกให้เล่นได้หลากหลายขึ้น? ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
แต่เธอก็ไม่สนิทกับผู้ชายสองคนนี้ หากจะบอกว่าคุ้นเคยกับใครมากกว่า ก็คงเป็นเหยียนเหิง
เธอมองไปทางเหยียนเหิง สีหน้าของเขาเรียบเฉย ทว่าสายตาจับจ้องอยู่ที่เธออย่างชัดเจน รั่วเหยารู้สึกถึงแรงกดดันขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ แต่ความรู้สึกนั้นอยู่ได้ไม่นาน บรรยากาศโดยรอบเงียบสนิท ราวกับทุกคนกำลังรอให้เธอตัดสินใจ
รั่วเหยาเลือกข้อ C
【โปรดดำเนินเรื่องตามตัวเลือก C ด้วยตัวเอง จนกว่าระบบจะตัดสินว่าผลงานผ่านเกณฑ์】
รั่วเหยาเดินออกมาจากด้านหลังจิ้นหยวน แล้วไปนั่งบนโซฟา
“ฉันหิวจัง”
แค่ประโยคเดียวก็ทำให้ชายหนุ่มทั้งสองคนเริ่มขยับวุ่นวาย
【ผลงานผ่านเกณฑ์】
“ฉันเอาเค้กมาให้ คุณไม่ได้บอกก่อนหน้านี้หรือว่าอยากกินมาก?” จิ้นหยวนยื่นเค้กในมือให้เธอ
รั่วเหยารับมาแล้วกล่าวขอบคุณ ก่อนจะมองดูมัน
เธอชอบกินเค้กแบบนี้จริง ๆ ในเกมนี้มีเหมือนกันด้วยเหรอ
“เหยาเหยา อาหารใกล้เสร็จแล้ว แต่ทำไว้พอดีสำหรับพวกเราเท่านั้น คุณผู้ชายท่านนี้เกรงว่า...” เหยียนเหิงยกมือดันแว่น
จิ้นหยวนโบกมือ “ฉันกินมาแล้ว เดี๋ยวค่อยกลับมาหาคุณอีกที”
พูดจบเขาก็จ้องรั่วเหยาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก
เพราะเค้กที่เขานำมาให้ รั่วเหยาจึงรู้สึกดีกับเขาขึ้นเล็กน้อย เธอพยักหน้าให้เขา