อวี๋เหยียนถอนหายใจด้วยความโล่งอก
คนใช้พาเธอไปที่ห้อง ซึ่งเป็นห้องชุดที่มีทั้งห้องนอน ห้องแต่งตัว ห้องน้ำ และห้องนั่งเล่นเล็กๆ ครบครัน วิวสวยมาก หันหน้าเข้าหาทะเลสาบ
สิ่งที่ทำให้อวี๋เหยียนประหลาดใจคือการตกแต่งภายในตรงกับความชอบของเธอโดยสิ้นเชิง
ในห้องแต่งตัวมีเสื้อผ้าแขวนไว้เต็มตู้ ตั้งแต่ชุดลำลองไปจนถึงชุดราตรี ตั้งแต่ชุดชั้นในไปจนถึงเครื่องประดับ ครบทุกอย่าง และเป็นไซส์ของเธอทั้งหมด
“ทั้งหมดนี้เป็นของที่คุณชายสั่งให้เตรียมไว้ค่ะ” พี่หลี่คนใช้พูดอย่างนอบน้อม “คุณนายดูสิว่าขาดอะไรอีกไหม ฉันจะจัดการให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะ”
อวี๋เหยียนส่ายหน้า “พอแล้วค่ะ ขอบคุณ”
เธอเดินไปที่หน้าต่างสูงจรดพื้น มองออกไปเห็นวิวทะเลสาบด้านนอก รู้สึกราวกับอยู่ในความฝัน
เมื่อสัปดาห์ก่อน เธอถูกเฮ่อฟานบอกเลิก ความฝันในตระกูลใหญ่พังทลาย ต้องอาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ที่ตัวเองซื้อไว้ ปวดหัวกับการจัดการปัญหาที่พ่อแม่คอยตามรังควาน
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา เธอกลายเป็นคุณนายเฮ่อ อาศัยอยู่ในวิลล่าริมทะเลสาบ ในห้องแต่งตัวมีชุดราตรีซึ่งแต่ละชุดมีราคาพอๆ กับที่คนธรรมดาต้องทำงานหาเงินหลายปี
ชีวิตช่างน่าขันเสียจริง
ระหว่างกินข้าวเย็น เฮ่อฉือเหยียนพูดน้อย อวี๋เหยียนเองก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี บรรยากาศค่อนข้างกระอักกระอ่วน
“ผมต้องบินไปฮ่องกงพรุ่งนี้ สองวัน และหลังจากนั้นต้องไปทำงานที่ปารีสอีก หนึ่งสัปดาห์” หลังจากกินเสร็จ เฮ่อฉือเหยียนพูด
อวี๋เหยียนเงยหน้าขึ้น “บังเอิญจังเลยค่ะ สัปดาห์หน้าฉันก็ต้องไปปารีสเหมือนกัน ที่บริษัทมีโปรเจกต์ต้องไปดูแล”
“ผมรู้” เฮ่อฉือเหยียนวางมีดและส้อม “ผมเลยเลื่อนกำหนดการเดินทางของผมออกไป จะได้บินไปกับคุณ ตอนอยู่ที่นั่นคุณจะพักที่ไหน”
“บริษัทจัดโรงแรมให้ค่ะ อยู่เขตเจ็ด”
เฮ่อฉือเหยียนลุกขึ้นไปด้วย พูดไปด้วย “ผมมีวิลล่าหลังหนึ่งอยู่เขตสิบหก ใกล้กับที่ทำงานของคุณ คุณพักที่นั่นเถอะ เฉินลู่จะจัดการให้มีคนขับรถไปรับส่งคุณ ผมยังมีงานต้องจัดการอีกนิดหน่อย คุณพักผ่อนก่อนนะ”
เขาเดินไปถึงบันได แล้วก็หยุด
“กลุ่มบริษัทปั๋วเฮ่อมีสตูดิโอออกแบบแห่งหนึ่ง หลังจากกลับมาจากปารีส คุณไปสมัครตำแหน่งผู้อำนวยการได้โดยตรงเลย”
อวี๋เหยียนชะงัก เธอเพิ่งเป็นพนักงานใหม่ที่เพิ่งทำงานได้ไม่นาน “ทำไมคะ แค่เพราะฉันเป็นภรรยาคุณ ก็เลยให้ตำแหน่งนี้กับฉันงั้นหรือ”
เธออดถามไม่ได้ มีข้อสงสัยมากมาย ทำไมถึงแต่งงานกับเธอ ทำไมถึงเป็นเธอ เธอไม่มีอะไรให้คนอื่นมาแสวงหาประโยชน์ได้อีกแล้ว
การแต่งงานครั้งนี้ทำให้เธอรู้สึกไม่ปลอดภัยอย่างมากตั้งแต่แรก แต่เธอก็ไม่สามารถปฏิเสธข้อเสนอที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ได้
เฮ่อฉือเหยียนหันมามองเธอ “อย่างแรกเพราะความสามารถของคุณ อย่างที่สอง ผมหวังว่าภรรยาของผมจะได้เปล่งประกายมากที่สุด”
อวี๋เหยียนรู้สึกได้อย่างชัดเจนเป็นครั้งแรกว่า "การทะนุถนอม" เป็นอย่างไร
แต่การวางแผนอาชีพของเธอชัดเจนมาก ตอนนี้เธอยังเป็นแค่มือใหม่ ยังไม่สามารถดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการได้ เธอต้องฝึกฝนตัวเองที่บริษัทหลิงอวี่อีกสักสองสามปีก่อน เพื่อสร้างชื่อเสียง
“ขอบคุณค่ะ แต่ฉันยังอยากฝึกฝนที่บริษัทหลิงอวี่อีกสักพัก ยังไม่คิดจะลาออกค่ะ”
เฮ่อฉือเหยียนพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ผมเคารพการตัดสินใจของคุณ”
พูดจบ เขาก็หันหลังเดินขึ้นบันได
กลางดึก หลังจากอวี๋เหยียนอาบน้ำเสร็จออกมา ก็ได้ยินเสียงดังจากข้างล่าง
เธอลงบันไดไป เห็นเฮ่อฉือเหยียนนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น บนตักมีคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊กวางอยู่
เขาเปลี่ยนชุดนอนแล้ว ไม่ได้ใส่แว่น ดูสบายๆ ขึ้น
เมื่อเห็นอวี๋เหยียนลงมา เฮ่อฉือเหยียนก็ปิดคอมพิวเตอร์
“ยังไม่นอนอีกหรือ” เขาถาม
“อาจจะไม่ชินเตียง นอนไม่หลับค่ะ” อวี๋เหยียนพูดตามตรง
เฮ่อฉือเหยียนตบเบาะข้างๆ ตัว “มานั่งนี่สิ”
อวี๋เหยียนลังเลนิดหน่อย แล้วก็เดินไปนั่ง ทิ้งระยะห่างหนึ่งช่วงคน
เฮ่อฉือเหยียนมองเธอแวบหนึ่ง แล้วก็ลุกไปรินไวน์แดงอุ่นแก้วหนึ่งส่งให้เธอ
อวี๋เหยียนรับแก้วมา จิบไวน์แดงอุ่นๆ ที่ไหลลงสู่ท้อง ทำให้ร่างกายอบอุ่นขึ้นมาเรื่อยๆ เธอจึงดื่มหมดแก้วโดยไม่รู้ตัว
“คุณเฮ่อคะ”
“หืม”
“ทำไมคุณถึงแต่งงานกับฉันคะ” อวี๋เหยียนหันไปมองเขา แววตามีน้ำหล่อเลี้ยงเพราะฤทธิ์ไวน์ “แค่รับมือคุณย่า คุณมีตัวเลือกมากมาย”
เฮ่อฉือเหยียนเงียบไปครู่หนึ่ง
“เพราะเหมาะสม คุณฉลาด รู้เท่าทัน รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร และมีความสามารถที่จะแสวงหามัน คุณมีพลังชีวิตที่ไม่ยอมแพ้ เหมือนหญ้าป่า เผาเท่าไหร่ก็ไม่หมด ลมพัดมาก็เติบโตอีก อวี๋เหยียน ภรรยาของผมคือคนที่สามารถยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับผมได้ ผมคิดว่าคุณทำได้”
อวี๋เหยียนไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร เฮ่อฉือเหยียนอยู่สูงส่งเกินเอื้อม แต่กลับทำให้เธอรู้สึกว่าเขาไม่ได้มองเธอจากที่สูง
“เพราะฉะนั้น” จู่ๆ เฮ่อฉือเหยียนก็ขยับเข้าใกล้ ยื่นมือมา ปลายนิ้วลูบไล้แก้มของเธอแผ่วเบา “คุณนายเฮ่อ เราลองดูไหม”
อวี๋เหยียนรู้สึกว่าปลายนิ้วของเขาร้อนผ่าวมาก “ลองยังไงคะ”
“เริ่มจากการทำหน้าที่สามีภรรยา” เฮ่อฉือเหยียนก้มลงจูบริมฝีปากของเธอ
บางทีอาจเป็นเพราะไวน์แดงอุ่นๆ เมื่อกี้ให้ความกล้าหาญแก่เธอ อวี๋เหยียนไม่ได้เกร็งตัว เธอหลับตาลง มือค่อยๆ เลื้อยขึ้นไปเกาะที่บ่าของอีกฝ่าย
เฮ่อฉือเหยียนจูบลึกขึ้น มือก็เลื่อนจากแก้มลงไปที่ลำคอของเธอ แล้วเลื่อนต่ำลงอีก ล้วงเข้าไปในคอเสื้อชุดนอน
อวี๋เหยียนสั่นเทาเบาๆ
“กลัวผมหรือ” เฮ่อฉือเหยียนถามขณะที่ริมฝีปากยังแนบอยู่
“ไม่กลัวค่ะ เอ่อ ก็กลัวนิดหน่อย” อวี๋เหยียนลืมตาขึ้น มองเขา น้ำเสียงคลุมเครือ “ฉันจะพูดให้ชัดเจนนะคะ ฉันแต่งงานกับคุณเพื่อเงิน เพื่อสถานะ และส่วนหนึ่งก็เพื่อแก้แค้นเฮ่อฟาน ฉันไม่ได้รักคุณ”
“ไม่ต้องกลัวผม ผมรู้” เฮ่อฉือเหยียนพูด แล้วก็จูบเธออีก
แต่สักวันหนึ่งเขาจะทำให้เธอหลงรักเขา
พูดจบ เขาก็อุ้มเธอขึ้นในท่าเจ้าสาว แล้วเดินขึ้นบันไดไป
ประตูห้องนอนใหญ่ถูกถีบเปิด แล้วก็ปิดลง
อวี๋เหยียนรู้สึกว่าอุณหภูมิบนร่างกายของเฮ่อฉือเหยียนนั้นสูงมากจริงๆ ร้อนผ่าว
เธอแหงนหน้ามองโคมไฟบนเพดาน ที่สั่นไหวในสายตา
“คุณเฮ่อ” เธอเรียกเขาด้วยเสียงแหบพร่า
“หืม” เฮ่อฉือเหยียนก้มลงจูบกระดูกไหปลาร้าของเธอ
อวี๋เหยียนพูดว่า “คุณต้องรักษาคำพูดนะคะ”
ก่อนที่จะทันได้คำนึงว่าเป็นคำพูดไหน เฮ่อฉือเหยียนก็กระซิบข้างหูเธอว่า “เฮ่อฉือเหยียนคนนี้ ไม่เคยผิดคำพูด”
วันรุ่งขึ้น
อวี๋เหยียนขยับตัว แล้วก็อดไม่ได้ที่จะดูดลมหายใจเข้าด้วยความเจ็บ
เมื่อยวะไปทั้งตัว
แล้วที่บอกว่า "ก่อนที่คุณจะพร้อม ผมจะไม่แตะต้องคุณ" ล่ะ
แล้วที่บอกว่าเป็นคนเย็นชาเก็บกด ไม่สนใจเรื่องอย่างว่านั้นล่ะ
เขาบ้าไปแล้ว
อวี๋เหยียนยันตัวนั่งขึ้น ผ้าห่มเลื่อนหลุดจากบ่า เผยให้เห็นรอยแดงจ้ำเขียว
โชคดีที่เฮ่อฉือเหยียนออกไปแล้ว หลังจากที่ได้เห็นเฮ่อฉือเหยียนในอีกด้านหนึ่ง เธอไม่รู้จริงๆ ว่าจะปฏิบัติตัวกับเขาอย่างไร
กระดูกไหปลาร้า หน้าอก เอว... ทุกที่มีแต่รอย
“ข่าวลือเชื่อไม่ได้จริงๆ...” อวี๋เหยียนพึมพำกับตัวเอง เสียงยังแหบเล็กน้อย
อะไรที่ว่าเย็นชาไม่สนใจเรื่องกามารมณ์ อะไรที่ว่าไม่เข้าใกล้หญิงสาว
ผู้ชายที่พลิกตัวเธอไปเค้นจนถึงหลังเที่ยงคืนเมื่อคืน กับเฮ่อฉือเหยียนตามข่าวลือนั้นช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน
มือถือสั่น
อวี๋เหยียนหยิบขึ้นมา เป็นโทรศัพท์จากเฉินซู เพื่อนสนิทของเธอ
“เหยียนเหยียน! เธอดูไดอารี่เพื่อนหรือยัง” เสียงของเฉินซูเจือด้วยความโกรธ “เฮ่อฟานเจ้าบ้านั่น ประกาศหมั้นกับซูหวั่นชิงเมื่อคืนซะงั้น”
อวี๋เหยียนไม่มีปฏิกิริยาอะไรมากนัก “ยินดีกับคู่รักใหม่ด้วย”
เฉินซูโกรธจริงๆ “พวกเธอเพิ่งเลิกกันได้ไม่กี่วัน เขาก็รีบประกาศ เห็นๆ ว่าตั้งใจยั่วเธอชัดๆ”
“ก็อาจจะนะ” อวี๋เหยียนลงจากเตียง เดินไปที่หน้าต่างสูงจรดพื้น เปิดม่านออก แสงแดดกระทบผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับ ไกลออกไปเป็นเส้นขอบฟ้าของเมืองหลิงเฉิง เธอทำงานคนเดียวไปตลอดชีวิตก็ไม่มีทางได้อยู่บ้านแบบนี้
“ซูซู ฉันแต่งงานแล้ว”
ปลายสายเงียบไปอย่างน้อยสามสิบวินาที
“อะไรนะ กับใคร เธอล้อเล่นอะไร”
“ฉันแต่งงานแล้ว” อวี๋เหยียนพูดซ้ำ “กับเฮ่อฉือเหยียน”
“เฮ่อฉือเหยียน” เสียงของเฉินซูดังขึ้น “พ่อของเฮ่อฟานน่ะหรือ บ้าไปแล้วเหรอเหยียนเหยียน!”