"ไม่ได้บ้า" อวี๋เหยียนมองผิวทะเลสาบ หงส์หลายตัวว่ายน้ำอย่างสบายอารมณ์ "เขาให้เงื่อนไขที่ดีเยี่ยมกับฉัน ทำไมฉันจะไม่รับล่ะ"
"แต่นั่นพ่อของเฮ่อฟานนะ ถึงจะไม่ใช่พ่อแท้ ๆ แต่พ่อในนามก็คือพ่อ พวกเธอนี่... ต่อไปเจอหน้ากันจะไม่อึดอัดแค่ไหน"
"คนที่อึดอัดคือเฮ่อฟาน ไม่ใช่ฉัน" น้ำเสียงอวี๋เหยียนเรียบเฉย "ต่อไปนี้ เขาต้องเรียกฉันว่าแม่"
เฉินซูเงียบไปอีกครั้ง
"เหยียนเหยียน เธอเสียใจเกินไปหรือเปล่า ถึงได้ตัดสินใจแบบนี้ ไอ้เฮ่อฟานนั่นมันผู้ชายเฮงซวย ไม่คู่ควรให้เธอทำถึงขนาดนี้... มันไร้สาระเกินไปแล้ว"
"ไม่ใช่เพราะเขา" อวี๋เหยียนขัดจังหวะ "ซูซู ฉันรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ แต่งงานกับเฮ่อฉือเหยียน ฉันได้ทุกอย่างที่ต้องการ เงิน สถานะ ทรัพยากร มันดีกว่าสถานการณ์ที่ดีที่สุดที่ฉันเคยวางแผนไว้หลายเท่า"
"แล้วเธอรักเขาไหม"
"ไม่รัก" อวี๋เหยียนตอบตามตรง "ถึงฉันจะไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงแต่งงานกับฉัน แต่ข้อตกลงก่อนแต่งงานระบุสิทธิประโยชน์ต่าง ๆ หลังแต่งงานของฉันไว้ชัดเจน ฉันพอใจมาก"
เฉินซูถอนหายใจ "ก็ได้ เธอมีความคิดของตัวเองมาตลอด แต่เฮ่อฉือเหยียนน่ะ ชื่อเสียงค่อนข้างซับซ้อน เขาว่ากันว่ามือโหด เล่ห์ลึก เธอต้องระวังตัวหน่อยนะ"
"ฉันรู้" อวี๋เหยียนนึกถึงดวงตาคู่ที่มองไม่เห็นก้นบึ้งคู่นั้น ใจสั่นเล็กน้อย "แต่ถึงตอนนี้เขาก็ดีกับฉันนะ"
วางสายแล้ว อวี๋เหยียนไปห้องน้ำล้างหน้า แหงนมองกระจกเห็นรอยบนคอที่ปกปิดไม่ได้ก็อดถอนใจไม่ได้
โทรศัพท์ดังอีกครั้ง เป็นข้อความกลุ่มของบริษัท
"@ทุกคน วันนี้แผนกออกแบบมีเพื่อนร่วมงานใหม่เข้ารายงานตัว ทุกคนต้อนรับด้วยนะ"
ด้านล่างมี "ต้อนรับ" ตามกันมาเป็นพรวน
อวี๋เหยียนเหล่ตามองปราดเดียวก็ปิดโทรศัพท์ รีบเก็บข้าวของ เลือกเสื้อถักคอเต่ามาใส่พอปิดลำคอ แล้วลงไปกินข้าว
ย่านศูนย์กลางธุรกิจหลิงเฉิง ตึกเฮิงย่า
'หลิงอวี่ดีไซน์' ที่อวี๋เหยียนอยู่ ชั้นยี่สิบสาม เป็นบริษัทออกแบบชั้นแนวหน้าของวงการ
คนที่เข้ามาที่นี่ได้ ไม่ใช่จบนอกมาจากมหาวิทยาลัยดัง ก็เป็นผู้มีความสามารถโดดเด่น
อวี๋เหยียนเป็นทั้งสองอย่าง ตอนเรียนเคยได้รับรางวัลระดับนานาชาติ ช่วงฝึกงานก็ถูกคัดเลือกเป็นกรณีพิเศษ
"เหยียนเหยียน อรุณสวัสดิ์" เพื่อนร่วมงานเฉินเฉียวเข้ามากระซิบเสียงเบา "ได้ยินไหม เพื่อนร่วมงานใหม่ที่จะมาวันนี้เส้นใหญ่มาก"
"ใครเหรอ" อวี๋เหยียนเปิดคอมพิวเตอร์ถามไปตามสบาย
เฉินเฉียว "ว่าที่คู่หมั้นที่คุณชายตระกูลเฮ่อเพิ่งประกาศไป"
นิ้วคีย์บอร์ดของอวี๋เหยียนชะงักไป
เฉินเฉียวเบะปาก "โรงเรียนของหล่อนน่ะ ไม่เคยได้ยินเลย ผลงานก็งั้น ๆ ถ้าไม่ได้ตระกูลเฮ่อ จะเข้ามาอยู่หลิงอวี่ได้ยังไง"
กำลังพูดอยู่ ผู้อำนวยการพาคนเข้ามา
"ทุกคนหยุดก่อน" ผู้อำนวยการปรบมือ "แนะนำหน่อย นี่เพื่อนร่วมงานใหม่ซูหวั่นชิง ตั้งแต่วันนี้เข้าร่วมแผนกออกแบบของเรา ทุกคนช่วยดูแลด้วย"
ซูหวั่นชิงยืนข้างผู้อำนวยการ ชุดแบรนด์ชาแนลทั้งตัว แต่งหน้าประณีต รอยยิ้มเหมาะเจาะ
นิ้วนางข้างซ้าย แหวนเพชรวงหนึ่งเปล่งประกาย
สายตาของหล่อนกวาดผ่านเพื่อนร่วมงานในออฟฟิศ หยุดบนใบหน้าอวี๋เหยียนครู่หนึ่ง ยิ้มลึกยิ่งขึ้น
"สวัสดีทุกคน ดิฉันซูหวั่นชิง" เสียงหล่อนอ่อนหวาน "เพิ่งมาใหม่ ฝากรุ่นพี่ทุกท่านแนะนำด้วยนะคะ โดยเฉพาะคุณเหยียนเหยียน ดิฉันได้ยินว่าคุณเหยียนเหยียนเก่งมาก ต่อไปต้องขอเรียนรู้จากคุณมาก ๆ"
ต่อหน้ารุ่นพี่ที่ทำงานในสายอาชีพมาหลายปี กลับจงใจเจาะจงอวี๋เหยียนที่เพิ่งทำงานประจำได้ไม่นาน นี่กำลังหาเรื่องให้อวี๋เหยียน อวี๋เหยียนแม้แต่จะยิ้มยังขี้เกียจให้
รอยยิ้มบนหน้าซูหวั่นชิงแข็งค้าง
ผู้อำนวยการจัดตำแหน่งให้หล่อน ตรงข้ามเฉียงกับอวี๋เหยียน
ตลอดเช้า อวี๋เหยียนรู้สึกได้ถึงสายตาที่จับจ้องมาที่ตัวเองเป็นระยะ
หกปีก่อน เธอกับเฮ่อฟานเพิ่งคบกันได้ไม่นาน จู่ ๆ ซูหวั่นชิงก็กลับมาจากต่างประเทศ ปรากฏตัวที่ร้านอาหารที่เธอกับเฮ่อฟานเดทกัน
เฮ่อฟานตาแดงก่ำ แต่ตอนนั้นเขายังโกรธที่ซูหวั่นชิงจากไปโดยไม่บอกลา พาเธอเดินออกมาเลย
วันนั้นเองที่อวี๋เหยียนรู้ ว่าเฮ่อฟานตามจีบเธออย่างบ้าคลั่งตอนที่เพิ่งถูกแฟนเก่าทอดทิ้ง
ต่อมา ซูหวั่นชิงแอบขอช่องทางติดต่อเธอ ใช้ทุกเล่ห์เหลี่ยม อวี๋เหยียนรำคาญเลยเพิ่มให้
หลังจากมีช่องทางติดต่อ ซูหวั่นชิงเล่าถึงอดีตระหว่างหล่อนกับเฮ่อฟาน หวังให้อวี๋เหยียนถอยออกไป
ความจริงก็ไม่มีอะไร แค่เคยเดทกันช่วงวัยรุ่น แล้วจำใจต้องแยกทางกัน
ตั้งแต่ตอนนั้น อวี๋เหยียนก็รู้ ว่าในใจเฮ่อฟานมีรักแรกอันเป็นดั่งแสงจันทร์ แต่ใครจะไม่มีอดีตบ้างล่ะ
ชายหญิงที่กำลังหลงรักกัน มักจะดื้อรั้นคิดว่าปัจจุบันคือตลอดไป คิดว่าตัวเองคือคนพิเศษ อวี๋เหยียนเองก็หนีไม่พ้น
บ่ายประชุม ผู้อำนวยการจัดสรรโครงการใหม่ "การออกแบบแนวคิดสำหรับโครงการบ้านพักตากอากาศหรูอวิ๋นลู่ โปรเจกต์ไม่ใหญ่ เวลาก็เหลือเฟือ ให้อวี๋เหยียนเป็นหัวหน้าออกแบบ ซูหวั่นชิงเป็นผู้ช่วย"
ซูหวั่นชิงยิ้มรับคำ
หลังประชุม หล่อนถือแท็บเล็ตดักอวี๋เหยียนที่กำลังจะกลับไปที่ทำงาน
"คุณเหยียนเหยียน เรื่องโครงการอวิ๋นลู่ ดิฉันมีแนวคิดเบื้องต้นบางอย่าง" หล่อนเปิดหน้าจอ เรียกภาพออกมาสองสามภาพ "คุณดูนี่ นี่เป็นผลงานออกแบบตอนเรียนที่ต่างประเทศของดิฉัน แนวคิดค่อนข้างล้ำ รู้สึกว่าเอามาผสานกับจุดเด่นด้านความเป็นจุดหมายตาและศิลปะที่อวิ๋นลู่มองหาได้"
สายตาอวี๋เหยียนกวาดผ่านภาพเรนเดอร์พวกนั้นอย่างรวดเร็ว
ดูออกว่าใช้โปรแกรมคล่อง แต่เน้นฟอร์มมากกว่าเนื้อหา แทบไม่คำนึงถึงคุณลักษณะของพื้นที่ ตรรกะการอยู่อาศัย และความงามของกลุ่มลูกค้าไฮเอนด์ในประเทศเลย
"โปรเจกต์เพิ่งเริ่ม ลูกค้าให้มาแค่ความตั้งใจเบื้องต้น" อวี๋เหยียนยกเอกสารสรุปโครงการในมือขึ้น "ขั้นแรกไม่ใช่การกำหนดรูปทรง คุณต้องทำความคุ้นเคยข้อมูลละเอียดของพื้นที่ก่อน ความลาดชัน ทิศทาง วิวทิวทัศน์ ข้อจำกัดรอบข้าง รวมถึงข้อบังคับอาคารที่เกี่ยวข้องในประเทศ ตลอดจนรูปแบบโครงการที่ผ่านมาและการวิเคราะห์กลุ่มลูกค้าของผู้พัฒนาซิ่งจิ่ง"
เธอมองมุมปากแข็งค้างของซูหวั่นชิง แล้วพูดต่อ "ทำความเข้าใจพื้นฐานพวกนี้ให้ทะลุปรุโปร่งก่อน ภายในวันศุกร์หน้า ส่งรายงานวิเคราะห์เบื้องต้นสำหรับที่ดินแปลง A-3 มาให้ฉัน"
ซูหวั่นชิง "แต่ดิฉันรู้สึกว่าเริ่มจากแนวคิดจะจับตาลูกค้าได้เร็วกว่า"
อวี๋เหยียนพูดตามหน้าที่ "นี่คือขั้นตอนการทำงาน และเป็นขั้นตอนจำเป็นเพื่อหลีกเลี่ยงการแก้ไขงานเยอะ ๆ ทีหลัง ถ้าคุณรู้สึกว่าเงื่อนไขพื้นฐานของที่ดินไม่ต้องวิเคราะห์ งั้นงานออกแบบสถาปัตยกรรมอาจจะไม่เหมาะกับคุณ"
สีหน้าซูหวั่นชิงเปลี่ยนไป "คุณเหยียนเหยียน คุณมีอคติกับดิฉันหรือเปล่า"
จู่ ๆ หางตาหล่อนก็แดงขึ้น "เพราะอฟานหรือคะ ดิฉันรู้ ดิฉันไม่ควรกลับมายุ่งกับพวกคุณ แต่ดิฉันกับอฟานรักกันจริง ๆ ดิฉันห้ามใจไม่ได้..."
อวี๋เหยียนขัด "ตอนนี้เป็นเวลาทำงาน ไม่สะดวกคุยเรื่องส่วนตัว"
เธอหันหลังจะเดินไป ซูหวั่นชิงกลับดึงแขนเสื้อเธอไว้ หล่อนยกมือขึ้น แหวนเพชรวงนั้นเปล่งประกายมากภายใต้แสงไฟ
"คุณเหยียนเหยียน ดิฉันกับอฟานหมั้นกันแล้ว เรื่องที่ผ่านมาแล้วให้มันผ่านไปเถอะ ต่อไปเราต้องทำงานที่บริษัทเดียวกัน ดิฉันหวังว่าเราจะอยู่ด้วยกันได้ดี ยังไงเสียอฟานก็คงไม่อยากให้เราไม่ลงรอยกัน ใช่ไหมคะ"
อวี๋เหยียนชักแขนเสื้อกลับเบา ๆ "คุณซู หนึ่ง ฉันกับเฮ่อฟานเลิกกันแล้ว เรื่องของเขาไม่เกี่ยวกับฉัน สอง ที่นี่คือบริษัท จะอยู่ด้วยกันดีได้หรือไม่ ดูที่ผลงาน ไม่ใช่ความสัมพันธ์ส่วนตัว"
สายตาของเธอตกลงบนหน้าซูหวั่นชิง ปรากฏรอยโค้งเหน็บแนม
ในเมื่อซูหวั่นชิงไม่อยากทำงานดี ๆ เธอก็ไม่รังเกียจที่จะทำให้ซูหวั่นชิงอึดอัดเล่น
"สาม แหวนในมือคุณนี่ไซซ์ไม่ค่อยพอดีสินะ ยังไงก็ตามตอนนั้นมันเป็นขนาดของฉัน..."