“คุณบ้าไปแล้วหรือไง?!”
เฉินหยางหลุดปาก สีหน้าเผยแววตกตะลึง
“ฉันไม่ได้บ้า”
ไป๋ปิงมีสีหน้าสงบนิ่งผิดปกติ “เฉินซื่อไห่ ประธานบริษัท เกิดเส้นเลือดในสมองแตกกะทันหันเมื่อไม่นานมานี้ ตอนนี้เป็นอัมพาตนอนติดเตียง พูดจายังไม่รู้เรื่อง เขาจะมอบอำนาจบริหารที่ถืออยู่ให้ลูก ๆ แบ่งกัน”
“เขามีลูกชายสองคน ลูกสาวสองคน ลูกชายคนโตชื่อเฉินเทียนซื่อ มีความสามารถโดดเด่นและทะเยอทะยาน ตอนนี้เป็นรองประธานกลุ่มบริษัท ส่วนลูกชายคนเล็ก…”
ขณะพูด ไป๋ปิงหยิบรูปถ่ายจากลิ้นชัก แล้วค่อย ๆ เลื่อนมาตรงหน้าเฉินหยาง
“เขาก็ชื่อเฉินหยางเหมือนกัน”
สายตาของเฉินหยางจับจ้องรูปถ่าย สีหน้าพลันเปลี่ยนไป
ชายหนุ่มในภาพมีคิ้วตาและใบหน้าเหมือนเขาถึงเก้าส่วน!
ตั้งแต่หน้าผาก แนวคิ้ว สันจมูก ไปจนถึงโครงหน้าโดยรวม หากไม่สังเกตให้ดี คงไม่มีทางรู้เลยว่าตัวเขากับคนในภาพเป็นคนละคนกัน
ถ้าจะพูดถึงความแตกต่างเพียงอย่างเดียว ก็คงเป็นบรรยากาศที่แผ่ออกมาจากตัว ชายหนุ่มในภาพมีท่าทีหยิ่งผยองและแฝงความเกเรอยู่เล็กน้อย
“ไม่เพียงชื่อแซ่เหมือนกัน หน้าตายังเหมือนกันขนาดนี้ คุณว่าเป็นเรื่องบังเอิญไหมล่ะ?”
ไป๋ปิงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนพูดต่อว่า “คุณชายเล็กตระกูลเฉินคนนี้เคยเมาแล้วขับรถชนคนเมื่อหลายปีก่อน เลยถูกส่งไปต่างประเทศเพื่อหลบกระแส ช่วงหลายปีมานี้ไม่เคยกลับมาเลย คนในครอบครัวก็ห่างเหินกับเขามาก”
“ฉันอยากให้คุณปลอมเป็นเขา กลับไปตระกูลเฉิน ฉันจะช่วยให้คุณค่อย ๆ ได้หุ้นบริษัทมา!”
พอฟังจบ หัวใจของเฉินหยางก็เต้นรัวไม่หยุด
ให้เขาปลอมเป็นอีกฝ่ายงั้นหรือ?
ให้ตัวเองปลอมเป็นคุณชายเล็กตระกูลเฉินคนนี้?
เพื่อเอาหุ้นมา?
แผนนี้ทั้งบ้าบิ่นและเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!
“ไม่ได้! ถ้าเกิดถูกจับได้จะทำยังไง?”
เฉินหยางปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิด หันหลังเตรียมจะเดินออกไป
“หยุดนะ!”
เสียงของไป๋ปิงดังมาจากด้านหลัง
เฉินหยางไม่สนใจ ยังคงเดินไปทางประตูห้องทำงาน
“แควก!”
แต่จู่ ๆ ก็มีเสียงผ้าฉีกดังแสบแก้วหู
เฉินหยางชะงักไปเล็กน้อย ฝีเท้าหยุดลง ก่อนหันกลับไปมองไป๋ปิง แล้วได้ยินเธอพูดว่า “เฉินหยาง ถ้าคุณกล้าเดินออกจากประตูนี้ ฉันจะตะโกนว่าถูกลวนลามเดี๋ยวนี้!”
“ข้างนอกมีแต่พนักงาน คุณเป็นอาชญากรที่เคยมีประวัติติดตัว พวกเขาจะเชื่อคุณ หรือเชื่อฉันที่เป็นหัวหน้าสาวซึ่งถูกล่วงละเมิด?”
“คุณ…คุณขู่ผมงั้นเหรอ?!”
เฉินหยางไม่คิดเลยว่าไป๋ปิงจะพูดอะไรแบบนี้ออกมา จึงโกรธจัด
“ใช่ ฉันกำลังขู่คุณอยู่!”
ไป๋ปิงพูดตรง ๆ อย่างไม่คิดปิดบัง “คุณจะร่วมมือกับฉัน แล้วได้หุ้นไป จากนั้นก็รุ่งเรืองก้าวหน้า กลายเป็นคุณชายใหญ่ตัวจริงของตระกูลเฉิน”
“หรือไม่ก็กลับเข้าคุกอีกรอบตอนนี้ คราวนี้ฉันรับรองว่าชาตินี้คุณไม่มีวันได้ออกมา!”
เฉินหยางจ้องเธอเขม็ง เมื่อเห็นแววตาเด็ดเดี่ยวของเธอ ก็รู้ว่าเธอไม่ได้พูดเล่น
แต่เรื่องนี้เหลวไหลเกินไปจริง ๆ
อีกอย่าง ตอนนี้คุณชายเล็กตระกูลเฉินตัวจริงเป็นอย่างไรบ้าง?
“แล้วถ้าคุณชายตัวจริง…กลับมาล่ะ?” เฉินหยางถามอีกครั้ง
“ไม่ต้องห่วง! ฉันรับรองว่าเขากลับมาไม่ได้…” ไป๋ปิงตอบ
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินหยางก็รู้ว่าตัวเองไม่มีทางเลือกแล้ว
ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้องทำงานนี้ เขาก็ตกหลุมพรางที่ไป๋ปิงวางไว้ให้แล้ว
“ก็ได้…ผมตกลง”
เฉินหยางจำใจยอมแพ้ เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนหันหลังเตรียมออกจากห้องทำงาน
ใครจะคิดว่าในตอนนั้นเอง เสียงของไป๋ปิงจะดังขึ้นจากด้านหลังอีกครั้ง
ในน้ำเสียงของเธอยังแฝงแววเย้ยหยันปนหยอกล้ออยู่เล็กน้อย