“ผู้จัดการไป๋ เรียกผมหรือครับ?”
เฉินหยางผลักประตูห้องทำงานเข้าไป ก่อนจะชะงักงันไปทันที
ภาพตรงหน้าช่างสะดุดตาจนพร่าพราย
หญิงสาวคนหนึ่งหันหลังให้เขา เพิ่งถอดกระโปรงสูททำงานออกและกำลังจะเปลี่ยนเป็นชุดใหม่
เรือนผมดำขลับปล่อยสยายอย่างไม่ใส่ใจ ไล่ลงมาเป็นเอวคอดกิ่วที่มือหนึ่งโอบได้พอดี และเรียวขางามซึ่งถูกห่อหุ้มด้วยถุงน่องสีดำ
เพียงแค่แผ่นหลังของเธอ ก็ทำให้เลือดลมของผู้ชายทุกคนพลุ่งพล่านได้แล้ว
เฉินหยางสะดุ้ง รีบขอโทษ “ขอโทษครับ ผมไม่รู้ว่าคุณกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้า ผมจะออกไปเดี๋ยวนี้”
“หยุด!”
ไป๋ปิงเอ่ยขึ้นกะทันหัน ก่อนหันใบหน้าด้านข้างอันงดงามเกินบรรยายมา แล้วกวักนิ้วเรียกเขา “ซิปติดน่ะ เข้ามาช่วยหน่อยสิ!”
“เอ๊ะ? ได้ครับ...”
เฉินหยางไม่คิดเลยว่าโชคดีแบบนี้จะตกมาถึงตัว รีบเดินเข้าไปหาเธอทันที
หญิงสาวตรงหน้าคือไป๋ปิง ผู้จัดการแผนกประชาสัมพันธ์ของเครือซื่อไห่ เธอเพิ่งอายุครบ 25 ปี และเมื่อปีก่อนก็ได้รับเลือกเป็นนางงามเมืองตงไห่
มีข่าวลือว่าเธอเป็นนกน้อยในกรงทองที่เฉินซื่อไห่ ประธานบริษัทเลี้ยงไว้
หญิงงามสูงส่งถึงเพียงนี้ เหตุใดจู่ ๆ ถึงเรียกคนขับรถหน้าใหม่อย่างเขามาหา?
“ผู้จัดการไป๋ ผมมาแล้วครับ!”
เฉินหยางเดินเข้าไป ยื่นมือไปจับซิปกระโปรงทำงานด้านหลังของเธอ
“ผู้จัดการไป๋ เรียกผมมามีธุระอะไรกันแน่ครับ?”
“อย่าเพิ่งรีบร้อน”
ไป๋ปิงยิ้มบาง ๆ แล้วเดินไปนั่งหลังโต๊ะทำงาน ไขว่ห้างอย่างสง่างาม เรียวขาในถุงน่องสีดำซ้อนทับกัน
จากนั้นเธอก็หยิบเอกสารชุดหนึ่งออกมาจากลิ้นชัก
“เฉินหยาง อายุ 25 ปี ไม่มีพ่อแม่ เติบโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า”
“เมื่อสามปีก่อน สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าถูกบังคับรื้อถอน นายคนเดียวล้มอันธพาลไปสิบกว่าคน เดิมทีก็น่าจะได้ความดีความชอบจากการช่วยเหลือผู้อื่น แต่โชคร้ายที่ไม่มีเงินไม่มีอำนาจ เลยถูกตัดสินว่าทำร้ายผู้อื่นโดยเจตนาและถูกจำคุก เพิ่งพ้นโทษมาไม่ถึงเดือน”
“ตามหลักแล้ว ประวัติของนายไม่ผ่านเกณฑ์เลยสักนิด เป็นไปไม่ได้ที่เครือซื่อไห่จะรับเข้าทำงาน!”
ไป๋ปิงเงยหน้าขึ้นกะทันหัน ดวงตาดอกท้อจ้องเฉินหยางเขม็ง “ฉันเป็นคนช่วยฝากนายเข้ามาเอง”
“ทำไมครับ?”
เฉินหยางเริ่มระแวดระวัง
บนโลกนี้ไม่มีใครทำดีกับคนอื่นโดยไร้เหตุผล
ไป๋ปิงไม่ได้ตอบตรง ๆ กลับลุกขึ้นยืน แล้วโน้มตัวข้ามโต๊ะทำงานตัวใหญ่เข้ามาหาเขา
เสื้อเชิ้ตรัดรูปขับเน้นส่วนโค้งเว้าเย้ายวนใจ
แววตาของไป๋ปิงพราวยิ้ม ริมฝีปากแดงชุ่มฉ่ำเผยอออก “อยากรู้ไหม?”
“ผู้จัดการไป๋ ทำไมคุณถึงทำแบบนี้ครับ?” เฉินหยางถอยหลังไปครึ่งก้าว เว้นระยะห่างจากเธอ
“ทำไมน่ะหรือ?”
ไป๋ปิงเลิกคิ้ว ก่อนควักซองกระดาษสีน้ำตาลใบหนึ่งออกมาจากลิ้นชัก แล้ววางปึงลงบนโต๊ะ
“ในนี้มีเงินหนึ่งแสนหยวน ให้เธอ นี่เป็นแค่งวดแรก ต่อไปจะมีให้ทุกเดือน”
อะไรนะ?!
เฉินหยางตกตะลึง “ผู้จัดการไป๋ หมายความว่ายังไงครับ?”
เธอไม่ได้คบหาอยู่กับประธานบริษัทหรอกหรือ?
“คิก ๆ ๆ...”
พอได้ยินเช่นนั้น ไป๋ปิงไม่ได้โกรธ กลับหัวเราะจนไหล่สั่น
“นายคิดว่าไงล่ะ?”
เธอก้าวเข้ามาอีกก้าว ประชิดเฉินหยาง “ฉันถามหน่อย นายอยากคุยกับฉัน...ตามลำพังไหม?”
ตามลำพัง...คุยกัน?
หัวใจเฉินหยางกระตุก เขามองหญิงสาวตรงหน้าอย่างประหลาดใจ
ต้องยอมรับว่า ทั้งหน้าตา บุคลิก และรูปร่างของไป๋ปิงล้วนอยู่ในระดับชั้นยอด
ไม่อย่างนั้นคงไม่เป็นที่หมายตาของเฉินซื่อไห่ มหาเศรษฐีที่มีทรัพย์สินนับหมื่นล้าน!
แต่ถึงจะสวยก็ส่วนสวย สติเตือนเขาว่ากุหลาบงามที่มีหนามดอกนี้ หากแตะต้องเข้า คงมีปัญหาตามมาไม่รู้จบ
ถึงจะเร้าใจ แต่ผลที่ตามมาคงยุ่งยากไม่รู้จบ
“ขอโทษครับ ผู้จัดการไป๋...” เฉินหยางส่ายหน้า
“ไอ้ไม่ได้เรื่อง!”
เสน่ห์เย้ายวนบนใบหน้าของไป๋ปิงพลันเลือนหาย เธอกลับไปนั่งบนเก้าอี้ สีหน้ากลับมาเย็นชาเหมือนตอนแรก
“ช่างเถอะ ไม่แกล้งนายแล้ว”
“ที่ให้เข้าบริษัท แถมยังให้เงินตั้งมากมาย ไม่ใช่เพราะอยากเลี้ยงนาย แต่ฉันอยากขอให้นายช่วยเรื่องหนึ่ง—ปลอมตัวเป็นคนคนหนึ่ง!”
เฉินหยางขมวดคิ้ว “ใครครับ?”
ไป๋ปิงจ้องตาเขา แล้วเอ่ยชัดถ้อยชัดคำ “องค์ชายแห่งเครือซื่อไห่ คุณชายน้อยตระกูลเฉิน!”