เซียวเป่ยสวินตอบรับอย่างรวดเร็วด้วยประโยคที่ว่าจะแต่งงานกับเธอ กลับทำให้เจียงหนานสมองชะงักไปสองสามวินาที
รวดเร็วขนาดนี้ มีเงื่อนงำอะไรแอบแฝงหรือเปล่า?
เจียงหนานหรี่ตาลงอย่างระแวง “จริงเหรอ? แล้วเมื่อไหร่?”
“ตอนนี้ไปก็ได้”
“คุณชายสามอย่ามาหลอกฉันนะ”
สี่สิบนาทีต่อมา
เจียงหนานและเซียวเป่ยสวินเดินออกมาจากสำนักงานเขต
เธอมองหนังสือแดงในมือ รู้สึกงงเล็กน้อย
เธอแต่งงานแบบนี้เลยเหรอ?
เจียงหนานหันไปมองเซียวเป่ยสวินที่อยู่ข้างกาย ยื่นมือออกไปโดยไม่ลังเล แล้วบีบแก้มเขาแรงๆ
เซียวเป่ยสวินคว้าข้อมือเธอทันที “เธอทำอะไร?”
“เจ็บไหม?”
“เธอว่าไงล่ะ?”
เซียวเป่ยสวินปล่อยมือเธอ “ตั้งแต่วันนี้ไป เราก็เป็นสามีภรรยากันแล้ว”
เจียงหนานไม่คิดมาก่อนว่าเซียวเป่ยสวินจะรักษาคำพูดขนาดนี้ พูดว่าจะจดทะเบียนก็จดทะเบียนเลย
สมกับเป็นคุณชายสามที่ตัดสินใจเด็ดขาดและโหดเหี้ยมจริงๆ!
ใบหน้าเจียงหนานเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่อดกลั้นไว้ไม่อยู่ “งั้นฉันก็สามารถใช้ชื่อของคนอื่นข่มคนอื่นได้แล้วสิ?”
เซียวเป่ยสวินขมวดคิ้วลึกขึ้น แต่หางตากลับยกขึ้นอย่างมีเลศนัย “เธอแต่งงานกับฉันก็เพื่อสิ่งนี้เพียงอย่างเดียวเหรอ?”
เจียงหนานพูดด้วยความภาคภูมิใจและตรงไปตรงมา “ได้แต่งงานกับคนอย่างคุณชายสาม ถ้าไม่ใช้ประโยชน์ให้คุ้มที่สุด ก็เป็นการเสียเปล่าไม่ใช่เหรอ?”
สายตาคมกริบของเซียวเป่ยสวินฉายแววเข้าใจเล็กน้อย พูดอย่างไม่ใส่ใจนัก “ขอแค่ไม่ใช่เรื่องฆ่าคนวางเพลิง ก็ได้”
หัวใจของเจียงหนานเต้นแรง ความรู้สึกตื่นเต้นพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างกะทันหัน
แม้แต่มองหน้าเซียวเป่ยสวินที่ดูมีโครงหน้าที่ชัดเจน ก็ยังรู้สึกว่าหล่อและมีเสน่ห์มากขึ้น
นี่คือความดุดันของยมราชที่มีชีวิตอย่างนั้นเหรอ?
แต่มีคำพูดของเขาแบบนี้ มันช่างทำให้รู้สึกสบายใจจริงๆ
เจียงหนานกำหนังสือแดงแน่น หัวใจเต้นรัว
ทำให้เธอรู้สึกได้อย่างชัดเจนถึงความสุขของการมีชีวิตอยู่
สำเร็จแล้ว!
อดทนกล้ำกลืนมาทั้งร้อยวัน ในที่สุดก็ได้เกาะขาใหญ่สำเร็จ
ตอนนี้มีเซียวเป่ยสวินคอยหนุนหลัง ชีวิตน้อยๆ ของเธอก็ถือว่าได้รับการปกป้องอย่างสมบูรณ์
ในขณะเดียวกัน จี้อีซูกลับมาที่คฤหาสน์เก่า เพิ่งจะร้องไห้ระบายกับคุณยายเสร็จ