เซียวเป่ยสวินดวงตาดำสนิท ฉายแววเย้ยหยัน “ยิ่งมั่นใจมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเจ็บหนักเท่านั้น”
เขาจัดสูทที่ตัดเย็บพอดีตัวเล็กน้อย มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง แล้วสาวเท้ายาวจากไป
แผ่นหลังสีเข้ม ดูสง่างามและสูงส่งเกินเอื้อม
ท่วงท่าเย็นชาเก็บตัวนั้น ต่างราวฟ้ากับเหวจากความเร่าร้อนเมื่อครู่
เจียงหนานใจหล่นวูบ หลุดปากออกไปโดยไม่ทันคิด
“คุณไม่ให้ช่องทางติดต่อหน่อยเหรอ? ถ้าท้องขึ้นมาจริง ๆ จะทำยังไง?”
เซียวเป่ยสวินชะงักขายาว เลิกคิ้วเล็กน้อย หัวเราะเหยียดหยัน
“ถ้าท้องได้จริง ฉันจะให้โอกาสนาย ได้เป็นคุณนายสามแห่งตระกูลเซียว”
สิ้นเสียง
ร่างสูงส่งสง่างามนั้น ก็หายลับไปจากสายตาของเจียงหนานแล้ว
นางนิ่งอึ้ง
ที่เซียวเป่ยสวินพูดแบบนี้ แสดงว่าตกลงงั้นหรือ?
แต่ท่าทีของเขาเมื่อครู่นี้ ทำให้นางรู้สึกแปลกใจ
เหมือนเขาเชื่อมั่นว่านางไม่มีทางท้อง
ตลกสิ้นดี
ตอนตรวจร่างกายก่อนหน้านี้ หมอยังชมเลยว่าร่างกายนางดีกว่าคนปกติทั่วไป
พูดง่าย ๆ ก็คือ นางเป็นคนท้องง่าย
ไม่ว่ายังไง นางต้องเอาชนะเซียวเป่ยสวินให้ได้ ให้เขาเป็นที่พึ่งของนาง
ถึงจะมีโอกาสชิงบริษัทที่พ่อแม่ทิ้งไว้กลับคืนมา
งานเลี้ยงวันนี้นางไม่ได้ไปต่อ กลับบ้านตรง ๆ เลย
พูดให้ถูกคือบ้านของน้าชายเวินจี้จง
ตอนเก้าขวบ พ่อแม่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิต ทิ้งกิจการใหญ่โตเอาไว้
นางยังเด็กเกินไป น้าชายจึงรับหน้าที่ดูแลแทนโดยปริยาย
จากนั้นนางก็ย้ายมาอยู่กับน้าชาย
พริบตาเดียว สิบสี่ปีผ่านไป
ตลอดสิบสี่ปีนี้ นางเป็นคุณหนูสูงศักดิ์ ที่หยิ่งผยอง บริสุทธิ์ และสง่างาม
น้าชายเลี้ยงดูนางอย่างดีและรักใคร่ตามหน้าฉาก ทำให้นางเคยรู้สึกโชคดี ว่าแม้พ่อแม่จะจากไป แต่นางยังมีความรักจากน้ากับน้าสะใภ้
แต่ไม่เคยคิดว่าเมื่อครึ่งเดือนก่อน จะแอบได้ยินเรื่องทั้งหมด
น้าชายไม่เพียงต้องการยึดกิจการเป็นของตัวเอง ยังวางแผนให้นางแต่งงานกับเซียวจื่อเฉียน แล้วหาโอกาสฆ่านางในภายหลัง กวาดทรัพย์มรดกของนางแต่เพียงผู้เดียว
เจียงหนานกำมือแน่นอย่างลับ ๆ ความแค้นพลุ่งพล่านอยู่ในอก
ตอนนั้นเอง หน้าประตูมีเสียงฝีเท้าหลายคนกับเสียงไม่พอใจดังขึ้น
“เจียงหนานไปไหนกันแน่! วันสำคัญขนาดนี้ กลับหายไปโดยไม่บอกไม่กล่าว”
“ถ้าตระกูลเซียวไม่พอใจเรา ไม่ยอมตกลงงานแต่งครั้งนี้จะทำยังไง?”
“เราวางแผนกันมาตั้งนาน จะปล่อยให้นางมาทำพังไม่ได้นะ!”
กลับมาแล้ว!
เจียงหนานตาแข็งกร้าว หันหลังเดินไปที่ประตู พร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า
“น้าชาย น้าสะใภ้ น้องสาว——พวกท่านกลับมาแล้วหรือ”
นางสวมชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ ยิ่งขับให้ใบหน้าขาวไร้ที่ติของนางดูงดงามอ่อนหวานเป็นพิเศษ
ทั้งสามคนนิ่งอึ้งพร้อมกัน แล้วสบตากัน
กลัวว่าเจียงหนานจะได้ยินคำพูดของพวกเขาเมื่อกี้
เวินจี้จงทำหน้าเคร่งขรึม “หนานหนาน วันนี้เป็นวันที่หนูกับจื่อเฉียนจะคุยเรื่องวันหมั้น แล้วหนูหายไปโดยไม่บอกกล่าวได้ยังไง? พวกเรา กับจื่อเฉียนและพ่อแม่เขา รอหนูตั้งนาน โทรศัพท์ก็โทรไม่ติด เลยเถิดเกินไปแล้ว”
น้าสะใภ้ชีเนี่ยนฉือกล่าวตำหนิ “ถ้าหนูมีธุระอื่น ก็ควรบอกพวกเราสักหน่อย จะได้จัดเตรียมใหม่ ทำไมหนูถึงกลายเป็นคนเอาแต่ใจแบบนี้ไปได้?”
หากเป็นเมื่อก่อน เจียงหนานคงโทษตัวเองว่าทำตัวไม่ดีพอ ให้น้ากับน้าสะใภ้ลำบากใจ
แต่ตอนนี้ นางรู้สึกคลื่นไส้
“ใช่แล้วพี่สาว หนูไม่รู้หรอกรึว่าวันนี้จื่อเฉียนพี่ต้องอับอายขายหน้าขนาดไหน พี่หายไปไม่บอกไม่กล่าว เขายังพูดแต่คำดี ๆ ให้พี่ หาข้อแก้ตัวให้พี่ตลอดเลย”
คราวนี้เป็นน้องสาวแสนดีของนาง เวินหว่านนั่นเอง
ที่จริงแล้ว แอบไปคบชู้กับเซียวจื่อเฉียนอยู่ข้างหลังตั้งนานแล้ว
เวินหว่านแต่งหน้าประณีต นุ่งกระโปรงเจ้าหญิง น้ำเสียงออดอ้อน เดินเข้ามาใกล้เจียงหนาน ตั้งใจจะคล้องแขน
เจียงหนานหลบอย่างเนียน ๆ โดยไม่แสดงท่าที แต่ยังคงยิ้มไว้ “หนูบอกเลิกกับเซียวจื่อเฉียนไปหลายวันแล้ว และบอกน้าชายไปแล้วว่าจะไม่หมั้น ก็พวกท่านไม่เชื่อกันเอง”
“ถ้าตระกูลเซียวไม่พอใจหนูก็ดีเลย งั้นน้องหว่านแต่งกับเซียวจื่อเฉียนแทนแล้วกัน”
“แบบนี้ก็ไม่ทำให้การเชื่อมสัมพันธ์สองตระกูลเสียหาย น้าชาย น้าสะใภ้ พวกท่านว่าจริงไหม?”
เจียงหนานพูดจบ ก็มองคนจอมปลอมทั้งสอง
หลายปีมานี้ ทั้งสองดูแลเอาใจนางอย่างดีตามหน้าฉาก
แต่เบื้องหลัง กลับคิดหาทางฆ่านาง
เจียงหนานเจ็บใจดั่งมีดกรีด ราวกับถูกคนกระชากหัวใจจนแยกเป็นสองซีก ทรมานจนอยากตาย
แต่นางยังตายไม่ได้
เวินหว่านตัวแข็ง สีหน้าฉายแววตื่นตระหนกเพียงชั่ววูบ
หรือว่าเจียงหนานจะรู้อะไรแล้ว?
“พี่สาว พี่ไม่ได้รักจื่อเฉียนพี่มากหรอกหรือ? ทำไมถึงเลิก? แล้วยังไงหนูจะไปแต่งแทนพี่ได้?”
“เลิกกันมันไม่ปกติตรงไหน?”
เจียงหนานแค่นหัวเราะ “หนูก็บอกไม่ใช่หรือว่าเขาเป็นคนดี? งั้นหนูแต่งกับเขาไปสิ พี่ไม่ว่าอะไร”
ชีเนี่ยนฉือหน้าเปลี่ยนสี “เจียงหนาน หนูนี่ยิ่งพูดยิ่งเหลวไหลแล้วนะ!”
เวินจี้จงขมวดคิ้วแน่น รู้สึกว่าจู่ ๆ เจียงหนานก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน
เขาใช้ทั้งไม้แข็งและไม้นวม “ตระกูลเซียวเป็นอันดับหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ของฮ่องกง จื่อเฉียนก็ดีกับหนู ทะเลาะกันบ้างเป็นเรื่องปกติ อย่าโกรธถึงขั้นเลิก แล้วบอกว่าไม่หมั้นเลย ลุงเลี้ยงดูเรียนมาหลายปี ก็แค่หวังให้หนูแต่งงานไปแล้วมีความสุขตลอดชีวิต อย่ามาทำเอาแต่ใจตอนนี้เลย ให้ลุงผิดหวังนะ”
มีความสุขตลอดชีวิตงั้นหรือ?
เจียงหนานหัวเราะเยาะในใจ
ไม่อยากเสียเวลาต่อล้อต่อเถียงกับพวกเขาอีก กลัวว่าถ้าฉีกหน้ากันตอนนี้ จะถูกพวกเขาเปลี่ยนแผนจัดการฆ่าทิ้งทุกเมื่อ
นางแสร้งทำเป็นลำบากใจ “น้าชาย ให้หนูคิดดูก่อนนะคะ หนูยังเด็ก ไม่อยากแต่งเร็วขนาดนั้นจริง ๆ และอยากอยู่ใกล้ ๆ คอยดูแลพวกท่านนานกว่านี้”
เวินจี้จงคลายข้อสงสัยเมื่อครู่ทันที แล้วยิ้มตบหลังนางปลอบ
“เด็กโง่ ที่นี่คือบ้านของหนูตลอดไป หนูกลับมาเมื่อไหร่ก็ได้ หนูจะได้แต่งเข้าตระกูลเซียวที่ดีอย่างนี้ ฉันก็จะบอกกับพ่อแม่หนูได้แล้ว”
ชีเนี่ยนฉือเสริมด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน “ใช่ พวกเราก็แค่หวังให้หนูมีความสุขตลอดไป ตระกูลเซียวเป็นตระกูลสูงศักดิ์ จื่อเฉียนรักหนู หนูก็รักเขา มันไม่ดีเลยหรือ?”
“ตระกูลเวินจะเป็นบ้านของหนูเสมอ หนูอยากกลับมาก็กลับมาได้”
“ใช่แล้วพี่สาว จื่อเฉียนพี่พร้อมดีขนาดนั้น ถ้าพี่เลิกแล้วไม่แต่งจริง ๆ ระวังผู้หญิงอื่นมาเย้ายวนเขาไปนะ”
หากวันนั้นเจียงหนานไม่ได้แอบฟังบทสนทนาของพวกเขา แล้วมาได้ยินคำเหล่านี้ คงซาบซึ้งจนน้ำตาไหลอีกครั้ง
แต่ตอนนี้ นางอยากจะฉีกหน้ากากน่าเกลียดของพวกเขาออกมา
แต่นางทำไม่ได้
นางยังต้องรับมืออย่างระมัดระวัง รักษาตัวเองไว้ก่อน
เจียงหนานหาข้ออ้างส่ง ๆ กลบเกลื่อนเรื่องวันนี้ไป
สามคนนั้นแม้จะรู้สึกแปลก ๆ แต่ก็ไม่ได้สงสัยมากนัก
เจียงหนานกลับห้อง หยิบถุงเก็บรักษาทางการแพทย์ที่มีน้ำยากันเสียอยู่ข้างในออกมาจากกระเป๋า ในนั้นมีทิชชู่ก้อนหนึ่ง
เจียงหนานมองทิชชู่ก้อนนั้น ก็นึกถึงฉินหวน เพื่อนสนิทที่เป็นหมอ
นางนึกอะไรบางอย่างได้ รีบไปโรงพยาบาลหาเพื่อนโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
ฉินหวนรู้จุดประสงค์ของนางแล้วตกใจ “เธอเพิ่งอายุยี่สิบสาม! ทำไมถึงอยากท้อง? แล้วนี่ของใคร?”
เจียงหนานบอกความจริงกับเธอไม่ได้ “เรื่องนี้เธออย่าถามเลย แค่บอกว่าทำได้ไหม”
ฉินหวนส่ายหน้า “ถึงแช่ในน้ำยารักษาเซลล์มา แต่อัตราการรอดต่ำมาก ตัวเธอเองก็ทำงานที่บริษัทยา น่าจะรู้ดีนะ”
เจียงหนานผิดหวัง ตัวนางแอบเรียนแพทย์มาตลอด ย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจ
แค่ยังไม่ยอมตัดใจเท่านั้น
เจียงหนานออกจากห้องตรวจด้วยความผิดหวัง เดินออกประตูใหญ่โรงพยาบาล
เงยหน้าก็มองเห็นร่างสูงใหญ่กำยำ ก้าวยาว ๆ ตรงไปยังรถหรู ใบหน้าคมเข้มเคร่งขรึม ราวกับอย่าให้ใครเข้าใกล้
เซียวเป่ยสวิน!
เจียงหนานตาเป็นประกาย ไม่อยากเสียโอกาสใด ๆ ยกเท้าจะวิ่งตามเขาไป