เจียงหนานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
ถ้าเป็นอย่างที่เธอคิดจริง ๆ จี้อีซูก็อาจจะเริ่มระแวงพวกเขาแล้ว
หรือไม่ก็...
เป็นเพียงอาการอยากอวดของผู้หญิงที่หาคนดี ๆ ได้ แล้วอยากโชว์ให้ทั้งโลกเห็น
"สำรวมหน่อย"
เซียวเป่ยสวินเพิ่งถูกจี้อีซูกอดก็รีบดึงมือกลับทันที ใบหน้าคมเข้มฉายแววเย็นชา
"แกเดาเก่งจริง ๆ"
คำพูดของเขาถือเป็นการตอบแบบกำกวมกับที่จี้อีซูพูดไปเมื่อครู่
จี้อีซูสีหน้าแข็งเกร็งเล็กน้อย รู้สึกว่าเขาเปลี่ยนไป เริ่มรังเกียจเธอแล้ว
ริมฝีปากขยับ ยังมีท่าทีจะถามต่อ
เซียวจื่อเฉียนหัวเราะแห้ง ๆ สองที รีบพูดแทรกขึ้นมาว่า "ใช่สิ อีซู สามและหนานหนานจะเป็นอะไรกันได้ยังไง"
เจียงหนานเหลือบตามองเขา "กลับได้หรือยัง? ฉันยังต้องกลับบริษัท"
เซียวจื่อเฉียนอ้าปากจะพูด
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาไม่เข้าเวลา กลบคำพูดที่ยังไม่ทันพูดออกไป
"ขอรับสายก่อนนะ"
เซียวจื่อเฉียนพูดอย่างขอโทษ
ทิ้งเจียงหนานไว้ หยิบโทรศัพท์ออกไปรับสายข้างนอก
เจียงหนานมองท่าทางรีบเร่งของเขา คาดเดาว่าเก้าในสิบเป็นเวินหว่านโทรมา
เมื่อกี้คุยกันถูกไมค์ขนาดนั้นยังไม่พออีก
ดูท่าเวินหว่านจะกลัวว่าพวกเขาจะสนิทกันเกินไป
เหมือนกับหลายครั้งก่อนหน้านี้ ตราบใดที่นัดเดทกันสองต่อสอง เวินหว่านจะส่งข้อความโทรศัพท์มาไม่หยุด
แต่ตอนนั้นเจียงหนานไม่รู้ว่าคนที่โทรมาคือเวินหว่าน
เซียวจื่อเฉียนก็หาข้ออ้างทุกครั้งว่ายุ่งกับงาน แล้วเธอก็เชื่อสนิทใจ
ตระกูลเวินอบรมสั่งสอนเธอมาสิบสี่ปี ถึงแม้ตอนแรกเธอจะขัดขืนก็ตาม