เจียงหนานนึกขึ้นได้ถึงท่าทีที่เขามีต่อจี้อีซู
คิดในใจว่า บางทีเขาอาจจะไม่มีความรู้สึกให้กับจี้อีซู
หรือไม่ก็...
ระหว่างคนทั้งสองอาจมีอะไรเกิดขึ้น
"ค่ะ ฉันทราบแล้ว"
เจียงหนานไม่สะดวกจะพูดมาก "ฉันขอจัดการเรื่องตรงนี้ให้เรียบร้อยก่อน"
"เวินจี้ซืออยู่ด้วย?"
เซียวเป่ยสวินถามราวกับรู้อยู่แล้ว
เจียงหนานรู้สึกดีใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
เซียวเป่ยสวินฉลาดเกินไปจริง ๆ!
เธอส่งเสียงเบา ๆ "ค่ะ"
เซียวเป่ยสวินให้ความร่วมมืออย่างไม่คาดคิด "พอผลออกมาแล้วจะตามหาเธออีกที"
"ได้ค่ะ"
เจียงหนานวางสาย เก็บโทรศัพท์
เงยหน้าขึ้นมองเวินจี้ซือที่ยืนอยู่ตรงหน้า
เวินจี้ซือยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ไม่มีทีท่าว่าจะไปไหน
คิ้วหล่อคมราวดาบ แต่กลับดูอ่อนโยนสุภาพ สายตาจับจ้องมาที่เธอไม่กะพริบ ราวกับมองทะลุทุกสิ่ง
"เป็นเซียวเป่ยสวิน?"
เมื่อถูกถาม เจียงหนานเบนสายตาไปทางอื่น แล้วหมุนตัวเดินไปที่หน้าต่างกระจก
"ไม่ว่าใคร ก็เป็นเรื่องส่วนตัวของฉัน"
เวินจี้ซือเดินเข้ามาใกล้เธอไม่กี่ก้าว:
"ช่วงนี้เธอสนิทกับเซียวเป่ยสวินเกินไป ยังไงก็ทำให้คนอื่นเข้าใจผิดได้"
"นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องนำมาคิด"
เจียงหนานสีหน้านิ่งเฉย มองลงไปยังตึกสูงเบื้องหน้า
ลูกกระเดือกของเวินจี้ซือขยับเล็กน้อยสองครั้ง น้ำเสียงเริ่มร้อนรนขึ้น:
"คุณยายเซียวให้ความสำคัญกับชื่อเสียงและหน้าตา วันนี้ก็เป็นบทพิสูจน์ที่ดีที่สุด ใครจะไปรู้ว่านางจะทำอะไรกับเธออีก"
เจียงหนานหันขวับไปมองเขาอย่างขบขัน "ฟังที่คุณพูด เหมือนคุณยายเป็นสัตว์ร้ายอะไรสักอย่างเลย"
"เธอเปลี่ยนไปจริง ๆ"
เวินจี้ซือรู้สึกได้ว่าเจียงหนานเปลี่ยนไปจนแปลกตา คิ้วขมวดเข้าหากัน สายตาอ่อนโยนปนเจ็บปวด
"เปลี่ยนไปจนไม่เหมือนเดิมเลย"
เจียงหนานสบตากับเขาสองสามวินาที สีหน้าค่อย ๆ จางลง
แล้วจึงหันหน้าหนี "เปลี่ยนไปก็ดีแล้ว ทุกอย่างมันก็เปลี่ยนได้"
เวินจี้ซือกำหมัดทันที สายตาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจอย่างสุดซึ้ง
ริมฝีปากบางขยับ อยากจะถามอะไร แต่เห็นเจียงหนานเต็มไปด้วยความห่างเหินและเย็นชา ก็เลยต้องกลั้นคำถามนั้นไว้
จากนั้นก็เปลี่ยนเรื่อง "ยังเป็นประโยคเดิม เธอห่างจากเซียวเป่ยสวินหน่อย ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น ก็มาหาฉันได้"