เจียงหนานสบตากับสายตาที่จ้องมองมาอย่างสำรวจของเขา เธอห้ามใจไม่ให้ส่งสายตาเย้ยหยัน แล้วชี้ไปที่ป้ายบอกทางตรงมุมประตูห้องซีที
เธอจึงยิ้มแบบไม่จริงใจนัก "คุณชายสาม นี่มันแผนกทางเดินอาหาร"
เซียวเป่ยสวินหัวเราะเบาๆ "ข้าบอกแล้วว่าเจ้าไม่ท้อง"
เจียงหนานรู้สึกถูกเสียดสี
เธอยังคงยิ้มแย้มสดใส "แล้วไง คุณชายสามรีบอยากให้ฉันท้องนักหรือไง?"
เธอใช้คางชี้ไปทางห้องซีที "แม้แต่เธอก็ไม่รับหรือไง?"
พูดจบประโยคนั้น เจียงหนานรู้สึกถึงหัวใจที่หนักอึ้งและแน่นหนึบ
เสียงประกาศอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้น และเสียงของแพทย์หญิงก็ดังออกมาจากด้านใน
"เจียงหนาน อยู่หรือเปล่า ถ้าไม่อย่างนั้นก็ข้ามคิวแล้วนะ"
เซียวเป่ยสวินตัวสูงใหญ่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ เงาทอดยาวลงบนร่างของเธอ
ขวางทางอยู่พอดี
เจียงหนานอยากจะดันเขาไป แต่ก็ยังไม่กล้าพอ
เธอยิ้มอย่างสุภาพ "คุณชายสาม ขยับหน่อยได้ไหม ฉันต้องเข้าไปแล้ว"
"เวลาเธอยิ้มปลอมๆ น่าเกลียด" เซียวเป่ยสวินพูดขึ้นมาลอยๆ
เหมือนกับสาดน้ำเย็นใส่หัวเจียงหนาน
รอยยิ้มของเธอยังคงอยู่ ไม่ยอมแพ้แล้วจึงโต้กลับ "คุณชายสามที่ทำอะไรไม่ได้ ก็ดูน่าขันเหมือนกัน"
"..."
เซียวเป่ยสวินจ้องมองเธอด้วยดวงตาสีดำขมุกขมัว แรงกดดันพุ่งเข้าหาเธอ
ทันใดนั้นเสียงของจี้อีซู่ก็ดังมาจากในห้อง "พี่เป่ยสวิน..."
เสียงนั้นดูรีบร้อนและเต็มไปด้วยความอ่อนแอ
สายตาคมกริบของเซียวเป่ยสวินละจากใบหน้าเธอ แล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
เจียงหนานรีบเข้าไปในห้องซีที
หมอกำลังตรวจคนไข้อีกคน และบอกเธอว่าคิวผ่านไปแล้ว ให้รอสักครู่
เธอจึงต้องถอยออกมานอกประตู
ตอนนั้นเองเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
เป็นสายจากชีเนี่ยนฉือ
เธอรับสาย "น้า สะใภ้ มีอะไรหรือคะ?"