ข่าวนี้เปรียบเสมือนฝนตกแดดเดียวจริงๆ
หมอกับลั่วเค่อรู้จักกาลเทศะ รีบถอยออกไปนอกห้องผู้ป่วย
ลั่วเค่อตกตะลึงอยู่นานกว่าจะตั้งสติได้
คุณชายสามมีลูกแล้วงั้นเหรอ?
แต่หมอบอกชัด ๆ แล้วว่า...
จบเห่!
คุณชายสามกำลังจะกลายเป็นพ่อที่เลี้ยงลูกคนอื่น!
ในห้องพักผู้ป่วย เซียวเป่ยสวินสีหน้าเรียบเฉย ดึงแขนของเจียงหนานออก แล้วเอ่ยคำที่ทำให้ทุกคนตะลึง:
“คุณเจียง แน่ใจนะว่าเป็นลูกฉัน?”
เจียงหนานขมวดคิ้วงามทันที “หมายความว่ายังไง?”
“คุณรู้ดีว่าฉันเป็นยังไง หมอบอกแล้วว่า โอกาสที่ฉันจะเป็นพ่อแทบเป็นศูนย์”
แววตาเซียวเป่ยสวินมืดหม่น รอบกายแผ่ความหนาวเย็นออกมา “เพื่อจะได้เกาะฉันขึ้นมา เลยพยายามให้ฉันเป็นพ่อเลี้ยงแทนอย่างนั้นเหรอ?”
คำพูดนี้ ช่างดูถูกคนเหลือเกิน
เจียงหนานเป็นคนหยิ่งในศักดิ์ศรีมาโดยตลอด สมองตอนนี้ปั่นป่วนไปหมด ยกมือขึ้นตบหน้าเขาทันที
“เซียวเป่ยสวิน นายไม่อยากรับผิดชอบก็พูดมาตรงๆ อย่ามาพูดจาดูถูกฉันแบบนี้!”
เจียงหนานโกรธจนขอบตาแดงก่ำ ใบหน้าเล็กที่งดงามซีดเผือดปนความโกรธเคือง
เซียวเป่ยสวินตะลึงไปเล็กน้อย ใบหน้าแข็งกระด้างมืดครึ้มลง “เธอเป็นเม่นหรือไง พูดไม่รู้เรื่องก็ตบกันได้ทุกที”
“เซียวเป่ยสวิน!”
เจียงหนานดึงน้ำตาไว้ไม่อาย กัดริมฝีปากล่างแล้วพูดทั้งน้ำเสียงโกรธจัด “นายจะพูดว่าฉันยั่วเย้านายเป็นคนถ่อยก็ได้ แต่ขอร้องเถอะ อย่ามองว่าฉันเป็นคนที่รับได้ทุกอย่างแม้แต่ขยะ!”
“ใช่ ฉันอยากมีลูกเพื่อนายจะได้แต่งกับฉัน แต่ฉันไม่มีวันทำเรื่องแบบนั้นเด็ดขาด!”