เซียวเป่ยสวินมองเธอในสภาพนั้น คิ้วเข้มขมวดมุ่นทันที “เป็นอะไร?”
เจียงหนานไม่สนใจเขา กอดถังเหล้าอ้วกไม่หยุด ท่าทางทรมานมาก
ผ่านไปสักพักเธอถึงจะค่อยๆ ดีขึ้น
“ฉันไม่สบาย” เจียงหนานอ้วกจนน้ำตาไหล ใบหน้าและดวงตาแดงก่ำ เปล่งประกายความงามที่ชวนให้ใจสั่น
เซียวเป่ยสวินขมวดคิ้ว “โรคกระเพาะ?”
ระหว่างพูดก็ส่งน้ำให้เธอแก้วหนึ่ง
“ฉันกินข้าวตรงเวลา กินปกติ ไม่มีโรคกระเพาะ”
เซียวเป่ยสวินหัวเราะเยาะ
เจียงหนานดื่มน้ำหมดแก้ว ใจเย็นลง ทันใดนั้นก็นึกอะไรขึ้นได้
“หรือว่า... ท้อง?”
เจียงหนานลุกขึ้นจากโซฟา เบิกตากว้างมองเขา ความหวังในแววตาเห็นได้ชัด
“เป็นไปไม่ได้”
เซียวเป่ยสวินปฏิเสธทันที
อารมณ์ก่อนหน้านี้หายวับไปกับตา หันหลังเดินจากไป
“คืนนี้เป็นครั้งสุดท้าย”
เจียงหนานมาแล้ว จะยอมให้เขาไปง่ายๆ ได้ยังไง
เธอวิ่งเข้าไปโอบเขาจากด้านหลัง มือลูบไปตรงนั้น “ยังไงล่ะคะ กล้าทำ ไม่กล้ารับเลือดเนื้อตัวเองเหรอ?”
เซียวเป่ยสวินหันหน้ามา “ถ้าไม่ท้องล่ะ?”
“ตั้งแต่คืนนั้นจนถึงตอนนี้ สิบกว่าวันแล้ว กล้าไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจไหม?”
เจียงหนานเดินมาขวางหน้าเขา สีหน้าเต็มไปด้วยความดื้อรั้น “ถ้าไม่ท้อง ก็ทำให้ท้องจนได้”
เซียวเป่ยสวินมองหน้าเล็กๆ ที่ดื้อรั้นของเธอ ยกมือขึ้นบีบคางเธอ มุมปากยกยิ้มเยาะ
“เธอสมควรได้ลิ้มรสชาติของความผิดหวังเสียบ้าง”
หนึ่งชั่วโมงต่อมา