“จะเข้าไปดูไหม?”
ในดวงตาของเซียวเป่ยสวินประกายแสงเย็นเฉียบ น้ำเสียงทุ้มต่ำฟังดูมีเจตนาเย็นชาอย่างชัดเจน
พลังอันแข็งแกร่งของเขาทำให้เซียวจื่อเฉียนเกิดความเกรงกลัวขึ้นมาทันที รีบถอนสายตากลับ:
“ขอโทษนะลุงสาม งั้นผมไม่รบกวนคุณแล้ว”
พูดจบก็ไม่กล้าอยู่ต่อ รีบจากไปทันที
ลั่วเค่อจ้องมองแผ่นหลังของเขา แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลน
เจียงหนานที่นั่งอยู่ในรถสีหน้าฉายแววกังวล กลัวว่าเมื่อกี้จะถูกเซียวจื่อเฉียนเห็นเข้า แล้วจะส่งผลกระทบต่อแผนการ
ถึงขนาดที่เซียวเป่ยสวินขึ้นรถมาแล้วเธอยังไม่ทันรู้สึกตัว
“ตอนที่ยั่วฉัน ทำไมไม่กลัว?”
เซียวเป่ยสวินพูดเยาะเย้ยเล็กน้อย จ้องมองดวงตาสีดำสนิทของเธอที่ลึกซึ้งยากจะคาดเดา
ร่างกายสูงใหญ่กำยำนั่งลงข้างๆ เธอ ทำให้ห้องโดยสารที่กว้างขวางดูแคบลงทันที
เจียงหนานส่งยิ้มสดใสให้เขา: “คุณชายสามล่ะคะ กลัวหรือเปล่าที่คนจะรู้ว่า เล่นกับหลานสะใภ้ในอนาคต?”
เซียวเป่ยสวินหรี่ตายาวลง กลิ่นอายเริ่มอันตราย “ข่มขู่ฉันเหรอ?”
นิ้วเรียวที่ข้อนิ้วชัดเจนคีบคางเธอขึ้น แรงพอประมาณ สายตามีแววประเมิน
ใบหน้าของเจียงหนานงดงามจนผู้ชายยากจะต้านทาน ทั้งบริสุทธิ์ทั้งเย้ายวน ยิ่งมีท่วงท่าสง่างามเย่อหยิ่ง ก็ยิ่งเร้าใจอารมณ์พิชิตของผู้ชาย
เธอขยับกายเข้าไปใกล้อย่างไม่เกรงกลัว คว้ามือเขาออก แล้วกระซิบแผ่วเบาริมริมฝีปากบางของเขา
“คุณชายสามพูดแบบนี้ทำให้หนูเสียใจนะ หนูอยากมีลูกให้คุณด้วยซ้ำ จะไปข่มขู่คุณได้ยังไง?”
นิ้วเรียวบางของเธออ่อนนุ่มไร้กระดูกรั้ง ใช้ปลายเล็บแหลมคมขีดเขียนไปมาบนฝ่ามือกว้างของเขา...