สีหน้าของเซินซิงชิ่งแข็งค้างอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะหลุดปากออกมา <<เจียงหนาน? ทำไมเธอมาอยู่ที่นี่ได้?>>
แต่เพราะกลัวว่าเวินจี้ซือจะเห็นท่าทางอิจฉาของตัวเอง เธอจึงฝืนยิ้มออกมา
เจียงหนานนั่งอยู่หันหลังให้ประตู พอได้ยินเสียงก็หันคอมองไป
เซินซิงชิ่งรีบเดินเข้ามาหา พูดว่า <<เธอมาอยู่ตรงนี้พอดีเลย ฉันซื้อของกินมา ถ้าเธอยังไม่ได้กิน ก็ทานด้วยกันกับเราสิ>>
คำพูดของเซินซิงชิ่งประกาศความเป็นเจ้าของ ราวกับเธอเป็นเจ้าของบ้าน
เจียงหนานนึกย้อนไปเมื่อหลายปีก่อน ตอนที่เซินซิงซวี่พาเซินซิงชิ่งมาที่ตระกูลเวิน
ตอนนั้นเจียงหนานติดเวินจี้ซือมาก เซินซิงชิ่งก็เลียนแบบเธอ ตามติดเวินจี้ซือไปมา
ต่อมาพอเวินจี้ซือไม่อยู่ เซินซิงชิ่งแกล้งพลัดตกจากสะพานเล็กๆ ในสวน แล้วยังบอกว่าตัวเองพลาดเอง ไม่เกี่ยวกับเจียงหนาน
ตอนนั้นเสียงดังมาก จนเวินจี้จงและชีเนี่ยนฉือต้องรีบวิ่งออกมา
ชีเนี่ยนฉือไม่พูดพล่ามทำเป็นฟัง ให้เจียงหนานขอโทษทันที
เจียงหนานเถียงสุดเสียง <<ฉันไม่ได้ผลักเธอ เซินซิงชิ่ง ทำไมเธอต้องพูดจาสองแง่สองง่ามแบบนั้นด้วย?>>
เซินซิงชิ่งทำหน้าเหมือนตกใจ รีบอธิบายซ้ำ <<คุณป้า จริงๆ มันไม่เกี่ยวกับเจียงหนานนะคะ คุณอย่าไปว่าเธอเลย ไม่ต้องให้เธอขอโทษฉันก็ได้ ฉันไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ>>
คำพูดของเซินซิงชิ่งฟังดูน่าสงสารและสุภาพเรียบร้อย ยิ่งทำให้ชีเนี่ยนฉือโกรธ ต่อว่าเจียงหนานว่าไม่มีมารยาท
<>กฎการอบรมสั่งสอนที่ฉันให้เธอเรียน มันเข้าไปในท้องหมาแล้วหรือไง? ทำผิดก็ยอมรับสิ ขอโทษแค่นี้จะเอาชีวิตเธอไปหรือยังไง?>>
ตอนนั้นเจียงหนานกลัวว่าเวินจี้จงกับชีเนี่ยนฉือจะไม่เอาเธอ ถึงแม้เรื่องนั้นจะไม่เกี่ยวกับเธอจริงๆ ก็ตาม
เพื่อให้ได้ความรักจากพวกเขา เธอจึงจำใจต้องขอโทษ
พอคนอื่นแยกย้ายกันไป ชีเนี่ยนฉือก็แสร้งทำเป็นปลอบใจเธอ
<>หนานหนาน น้าสะใภ้ไม่ได้ตั้งจะดุเธอจริงๆ หรอกนะ แค่อยากให้เธอรู้จักกาลเทศะ มีเพียงการอบรมที่ดีเท่านั้นถึงจะอยู่ในวงการนี้ได้
พอเธอก้าวออกไปข้างนอก เธอคือตัวแทนของตระกูลเวินเรา และยิ่งกว่านั้นคือตัวแทนของตระกูลเจียงของเธอเอง