ประโยค "ผู้หญิงของฉัน" ของเซียวเป่ยสวินหลุดออกมา ก็ทำให้สีหน้าของเวินจี้ซือเปลี่ยนเป็นตกตะลึงได้สำเร็จ
"เซียวเป่ยสวิน นี่ไม่ใช่บริษัทเซียวกรุ๊ปของนาย จะพูดจาให้เกียรติกันหน่อย"
น้ำเสียงของเวินจี้ซือแผ่วลง
ความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวเขา เป็นสิ่งที่เจียงหนานไม่เคยเห็นมาก่อน
เซียวเป่ยสวินยืนหยุดอยู่ตรงหน้าเขา
สายตาที่ยิ้มไม่ยิ้มกวาดผ่านตัวเจียงหนาน ก่อนจะจ้องไปที่ใบหน้าของเวินจี้ซือ
"ยังไง? รับไม่ได้แล้วเหรอ?"
เวินจี้ซือกำหมัดแน่น เส้นเลือดบนหลังมือปูดโปน
"คุณชายสามอยากมีหนี้หัวใจอีกเท่าไหร่? เจียงหนานเป็นน้องสาวฉัน นายไปให้ไกลๆ เลย!"
เขาพูดเตือน น้ำเสียงหนักขึ้นอีกหลายส่วน
เซียวเป่ยสวินยกมุมปากบางๆ อย่างได้อารมณ์:
"นายตื่นเต้นอะไรขนาดนั้น? เท่าที่ฉันรู้ เธอกับตระกูลเวินของนายตัดขาดกันไปนานแล้วไม่ใช่เหรอ"
"นี่เป็นเรื่องระหว่างสองครอบครัวเรา ไม่เกี่ยวกับนาย!"
เซียวเป่ยสวินสีหน้าเย็นชา แต่กลับมีรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า
"บังเอิญจังเลย เรื่องของภรรยาฉัน มันก็ต้องเกี่ยวกับฉันสิ"
สีหน้าเวินจี้ซือเคร่งลงอีกครั้ง
"นายพูดบ้าๆ อะไร?"
เขากำหมัดแน่น ชายหนุ่มผู้ใจเย็นอย่างเขาเริ่มคิดจะลงไม้ลงมือ
เซียวเป่ยสวินกวาดตามองอารมณ์ทั้งหมดของเขาอย่างไม่ใส่ใจ
มุมปากยกขึ้น เบาบาง
สายตาแบบนั้นมองเขาอย่างได้อารมณ์ไม่น้อย
เวินจี้ซือเกลียดสีหน้าแบบนี้ของเขาที่สุด เสียงพูดจึงแฝงไปด้วยการเตือน:
"นายกล้าพูดเหลวไหลที่นี่อีก อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!"
เซียวเป่ยสวินเลิกคิ้วเข้ม
ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยปาก
เจียงหนานก็พูดขึ้นมาโดยไม่คาดคิด: "เขาไม่ได้พูดเหลวไหล"
"หนานหนาน พูดอะไรของเธอ?"
สายตาเวินจี้ซือเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ มองไปที่เจียงหนาน มือทั้งสองข้างกำแน่นโดยไม่รู้ตัว
เจียงหนานพูดต่อ: "ฉันเป็นผู้หญิงของคุณชายสามจริงๆ แน่นอนว่าเขาก็เป็นผู้ชายของฉันด้วย"
เธอพูดออกมาได้เป็นธรรมชาติ และแฝงด้วยความหยิ่งทะนงนิดๆ
เวินจี้ซือรู้สึกได้ว่าสมองตึ้บไปชั่วขณะ เหมือนมีอะไรบางอย่างระเบิดออกมา
"หนานหนาน ฉันรู้ว่าเธอโกรธ แต่เธอไม่ควรเอาสื่องี้มาพูดเล่น"
สายตาที่เวินจี้ซือมองเจียงหนานเปลี่ยนไปเป็นแบบจนใจ และแฝงด้วยความเอ็นดูนิดๆ