จี้อีซูสวมเสื้อกาวน์สีขาว สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง มองคนสองคนตรงหน้า
สายตากวาดไปที่แผนกสูติ-นรีเวชที่อยู่ด้านหลังพวกเขา
เธอราวกับถูกฟ้าผ่า
สมองว่างเปล่าดังเปรี้ยง สีหน้าตามไปด้วยความแย่ลง
“คุณหนูเจียง?”
ความแปลกใจวาบผ่านในใจเจียงหนาน เธอค่อยๆ ขยับตัวออกห่างเซียวเป่ยสวิน ให้มีระยะห่างระหว่างกัน
จากนั้นจึงเลิกคิ้วมองจี้อีซู ใบหน้าไร้ซึ่งความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย “ที่แท้คุณจี้อีซูก็ทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลนี้”
จี้อีซูรู้สึกว่ารอยยิ้มบนใบหน้าของเธอช่างบาดตาบาดใจเหลือเกิน
เดินเข้ามาใกล้สองสามก้าว ยืนหยุดอยู่ตรงหน้าพวกเขา สายตาจ้องไปที่ใบตรวจในมือของเจียงหนาน
“เธอตรวจอะไรมา? เธอท้อง?”
สายตาที่ตั้งคำถามของเธอมองไปที่เจียงหนานแล้วก็มองไปที่เซียวเป่ยสวิน ไม่กล้าคิดต่อไปไกลกว่านั้น
เจียงหนานค่อยๆ เก็บใบตรวจในมืออย่างไม่รีบร้อน “แค่ตรวจร่างกายตามปกติเท่านั้น”
จี้อีซูจ้องเธอด้วยสายตาเป็นปฏิปักษ์
เมื่อครู่เธอเห็นกับตาว่าเซียวเป่ยสวินกับเธอมีท่าทางใกล้ชิดสนิทสนมกัน
โดยเฉพาะเซียวเป่ยสวิน
เขามีนิสัยมืดมน เย็นชา เกลียดการที่ผู้หญิงเข้ามาใกล้อยู่เสมอ
แต่เมื่อครู่กลับใกล้ชิดกับเจียงหนานได้ขนาดนั้น
“พี่เป่ยสวิน พี่ไม่ได้ไปทำงานต่างจังหวัดเหรอ? มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แล้วมาอยู่กับคุณหนูเจียงได้ยังไง?”
สายตาจี้อีซูยังคงเต็มไปด้วยคำถาม
จ้องมองใบหน้าของเขา ไม่ปล่อยให้เปลี่ยนแปลงแม้แต่นิด
เซียวเป่ยสวินเสียงต่ำ ใบหน้าเย็นชาตึงเครียด “ทำงานหน้าที่ของเธอให้ดี”
สัมผัสได้ถึงความเย็นชาและไม่พอใจของเขา
จี้อีซูเหลือบตามอง ก้าวเดินเข้าไปเบียดเจียงหนานออก กอดแขนเขาแน่น
“เราจะแต่งงานกันแล้ว แค่อยากจะดูแลพี่มากขึ้นเท่านั้น”
เธอลดน้ำเสียงลงอย่างชัดเจน
เซียวเป่ยสวินขมวดคิ้ว ดึงมือกลับอย่างไม่ให้ใครสังเกต
ตอนนั้นเอง เสียงของเจียงหนานก็ดังขึ้น “เอ่อ ฉันขอกลับก่อนนะ พวกคุณคุยกันเถอะ”
เธอไม่รอให้อีกฝ่ายเอ่ยปาก พูดจบก็ยกเท้าเดินออกไปทันที
มาถึงหน้าโรงพยาบาล
ลั่วเค่อวิ่งตามออกมา “คุณหนูเจียง คุณชายสามให้ผมมาส่ง”
เจียงหนานหันข้างมองไป
เห็นลั่วเค่อที่วิ่งตามมาอย่างรวดเร็ว ก็ไม่ได้ปฏิเสธ
เซียวเป่ยสวินก็ยังดีอยู่