เจียงหนานถูกเซียวเป่ยสวินลากเข้ามาในห้อง
เจียงหนานเต็มไปด้วยความสงสัย
เซียวเป่ยสวินกับจี้อีซูทะเลาะกันเหรอ?
เมื่อกี้ทำไมเซียวเป่ยสวินไม่เปิดประตูให้จี้อีซูล่ะ?
คำถามมากมายวนเวียนอยู่ในหัวของเจียงหนาน
จู่ๆ หลังหูก็รู้สึกเจ็บแปล๊บ
ไอ้หมานี่ กัดเธออีกแล้ว!
เจียงหนานผลักร่างสูงใหญ่ตรงหน้าออกไป สายตามองเขานิ่งๆ
"คุณชายสาม คุณเกิดเป็นหมามาหรือไง?"
เจ็บจะตาย!
ถ้าไม่ติดว่าต้องเกาะขาเขาใหญ่ เจียงหนานคงลงมือไปแล้ว
เซียวเป่ยสวินดูเหมือนจะยังไม่พอใจ เช็ดริมฝีปากบางเบาๆ "กลิ่นยังเป็นเหมือนเดิม"
เจียงหนานขมวดคิ้ว ยกมือขึ้นลูบปานหลังหูโดยไม่รู้ตัว
"คุณมีความสุขกับการกัดปานคนอื่นหรือไง?"
เซียวเป่ยสวินสวมเสื้อเชิ้ตเปิดหน้าอก กับกางเกงขายาวสีดำรีดเรียบกริบ
ทั้งคนดูสบายๆ ขี้เกียจๆ แต่กลิ่นอายความเย็นชาที่แผ่ออกมายังคงเดิม
เขามองเจียงหนานอย่างเฉยเมย หันหลังเดินไปที่ห้องครัวเปิดตู้เย็น เสียงทุ้มเย็นดังมา "เริ่มชอบตั้งแต่ห้าปีก่อน"
เจียงหนานสมองตื้อไปหมด พอได้ยินคำว่า "ห้าปีก่อน" ก็นึกถึงผู้ชายคนนั้นที่เธอเจอที่ออสเตรเลียเมื่อห้าปีก่อนขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
คืนนั้น เธอไม่เห็นหน้าของผู้ชายคนนั้น แต่ในระหว่างที่พวกเขาสนิทสนมกันหลายครั้ง ผู้ชายคนนั้นชอบลูบปานหลังหูของเธอไม่วางมือ
ทั้งกัด
ทั้งจูบ
ทั้งเลีย
ความคิดของเจียงหนานถูกเสียงทุ้มเย็นตัดกลางอีกครั้ง "เอาไหม?"
เจียงหนานกลับมาจากภวังค์ เซียวเป่ยสวินยื่นน้ำผลไม้แก้วหนึ่งให้เธอ
"ท้องอยู่ดื่มอย่างอื่นไม่ได้"
เจียงหนานมองเขาเหม่อๆ ยังคิดถึงผู้ชายคนนั้นเมื่อห้าปีก่อนอยู่
เธอรับน้ำผลไม้มา แล้วพูดเชิงลองเชิง "เมื่อห้าปีก่อนคุณชายสามอยู่ต่างประเทศหรือเปล่าคะ?"
เซียวเป่ยสวินเหลือบตามองเธอ "อืม อยู่ต่างประเทศ"
หัวใจเจียงหนานเต้นแรงขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เธออดคิดอะไรบางอย่างที่ไม่ควรคิดไม่ได้
"งั้นคุณชายสาม..."
พูดยังไม่ทันจบ โทรศัพท์ของเซียวเป่ยสวินก็ดังขึ้น เสียงเรียกเข้าตัดความคิดของเจียงหนาน
เซียวเป่ยสวินรับสายต่อหน้าเธอ
เสียงของจี้อีซูที่ร้อนรนดังมา "พี่เป่ยสวิน เธอไปไหนมาคะ? ฉันหาตัวเธอไม่เจอเลย ในที่สุดเธอก็รับสาย!"
"ออกมาติดต่องาน"