เซียวเป่ยสวินมีอารมณ์ตกต่ำอย่างเห็นได้ชัด
ไม่รู้ว่าใครทำให้เขาไม่พอใจ
เจียงหนานใช้สองมือดันไหล่เขาไว้ แล้วมองเขาอย่างงุนงง
"คุณชายสาม อย่ามาพูดไร้สาระได้ไหม ฉันไปมีชู้ตอนไหนกัน?"
เซียวเป่ยสวินดูไม่เหมือนกำลังล้อเล่น
สีหน้าของเขาหม่นหมอง ดวงตายาวเรียวหรี่ลงอย่างอันตราย:
"คุณนายคุยอะไรกับพี่ชายคนดีนั่นล่ะ?"
เจียงหนานใจเต้นตุบ ๆ
เขาติดกล้องแอบดูเธอไว้หรือไง?
เรื่องแบบนี้เขายังรู้ได้อีก!
เจียงหนานใช้นิ้วมือนุ่มนวลลูบไล้ที่ปกเสื้อของเขา และเฉียดไปที่ลูกกระเดือกที่โผล่ขึ้นมาเบา ๆ
เธอไม่โกรธกลับยิ้ม: "คุณชายสามนี่ไม่ได้กลับไปทั้งเช้าเลยหรือไง? หรือว่ามาหาฉันโดยเฉพาะ? อย่าบอกนะว่าแอบหึงกันจริง ๆ"
เซียวเป่ยสวินใช้ฝ่ามือใหญ่รองท้ายทอยเธอไว้
หัวแม่มือของเขาไล้ไปบนปานรูปดอกเหมยแดงหลังใบหูของเธอเบา ๆ
"ฝีมือการเปลี่ยนเรื่องของคุณนายเก่งไม่เบา แต่ผมไม่ชอบให้ใครหักหลัง"
เจียงหนานถูกเขาลากขึ้นรถอย่างนั้น
เฉินหลินที่กำลังรอเธอไปกินข้าวด้วยกันถึงกับงงไปชั่วขณะ
ไม่รู้ว่าจะรอดีหรือไม่รอดี
เจียงหนานเลิกหยอกเขา
ตบไหล่เขาเบา ๆ สองที:
"คุณชายสามมาหาฉันเพราะมีธุระอะไรกันแน่? เพื่อนร่วมงานยังรออยู่ข้างนอก ฉันต้องไปกินข้าวกับเขาแล้ว"
"ไม่กินกับผมเหรอ?"
เซียวเป่ยสวินหรี่ตาลง
น้ำเสียงทุ้มต่ำ ฟังดูไม่ค่อยพอใจ
"ดูท่าคุณนายจะใช้เสร็จแล้วก็ทิ้งกันเลยนะ"
เจียงหนานขำไม่ออก
เมื่อก่อนไม่เห็นรู้เลย
ว่าคนคนนี้จะเด็กขนาดนี้
เจียงหนานผลักเขาออก แล้วนั่งตัวตรง
"เดี๋ยวกลับบ้านตอนกลางคืน ฉันจะให้รางวัลคุณเอง"
พูดจบ เจียงหนานก็เตรียมจะลงรถ
เซียวเป่ยสวินดวงตาเป็นประกายวาบ คว้าข้อมือเธอไว้ทันที
"ไม่ได้หลอกผมจริง ๆ นะ?"
เจียงหนานหันไปยิ้มให้เขา: "ฉันเคยหลอกคุณชายสามเมื่อไหร่?"
เซียวเป่ยสวินถึงจะพอใจ แล้วปล่อยมือ
เจียงหนานลงจากรถ ปิดประตูรถทันที
รีบเดินไปหาเฉินหลิน
ยิ้มอย่างขอโทษ: "ขอโทษนะ เมื่อกี้มีธุระนิดหน่อย รอนานไหม? เราไปกันเถอะ"
เฉินหลินรีบโบกมือ: "ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร รอแค่แป๊บเดียวเอง"
วันนี้เจียงหนานตั้งใจเลี้ยงข้าวซ่งอี้กับเพื่อนร่วมงานอีกหลายคน
ตอนนี้ซ่งอี้กับคนอื่น ๆ อยู่ที่ร้านอาหารแล้ว
เจียงหนานกับเฉินหลินเดินไปด้วยกัน