เซียวเป่ยสวินส่งลมหายใจเข้าปากเจียงหนาน จากนั้นก็เข้าสู่การจู่โจมอย่างละโมบราวกับขาดวิ่น
เจียงหนานดันเขาไปสองสามที แต่ก็ดันไม่เปิด
กลับถูกเซียวเป่ยสวินกอดแน่นยิ่งขึ้น
ตอนแรกจูบอย่างเผด็จการ ค่อย ๆ อ่อนโยนลง
เจียงหนานยอมแพ้
ยังไงลมหายใจเขาก็หอม แล้วหน้าตาก็หล่ออีก
มองจากมุมไหนก็ไม่ขาดทุน
ทันใดนั้น เซียวเป่ยสวินหยุดการเคลื่อนไหว แยกริมฝีปากออก
ดวงตาสีดำขลับจ้องเธอ แฝงความไม่พอใจอยู่บ้าง:
"ทำเรื่องแบบนี้เธอยังใจลอยได้อีกเหรอ?"
เซียวเป่ยสวินยกมือดีดหน้าผากเธอ
แรงตั้งเยอะแยะ
เจียงหนานเจ็บปวด ลูบหน้าผากที่ถูกดีด
มองเขาด้วยสีหน้าอาฆาต:
"ฉันว่าคุณชายสามคงถึงวันนั้นแล้ว มานั่งอารมณ์แปรปรวนได้ยังไงกัน?"
เธอส่งเสียงฮึดฮัดหนึ่งครั้ง แล้วหันหลังเดินไปทางห้องนอน
เซียวเป่ยสวินเดินตามเข้ามา
เจียงหนานหันกลับมามองเขา ขมวดคิ้วพูดว่า
"คุณชายสามไม่อาบน้ำจะขึ้นเตียงเลยเหรอ? สกปรกจะตาย"
สามคำสุดท้าย เอ่ยออกไปด้วยความรังเกียจสุดขีด
นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนรังเกียจเขา
เซียวเป่ยสวินขมวดคิ้วคมเล็กน้อย ยกมือลูบขมับ
ยอมอ่อนข้อ: "ฉันไปอาบน้ำ"
เขาหันหลังพอดี
เจียงหนานจงใจแซวเขา: "ที่นี่ไม่มีเสื้อผ้าคุณนะ"
เรื่องแค่นี้ทำอะไรเขาไม่ได้
เซียวเป่ยสวินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดสาย
"เอาชุดนอนมาให้ฉันหน่อย"
เขาวางสาย แล้วเหลือบมองเจียงหนาน
"เดี๋ยวลั่วเค่อเอามาส่ง เธอช่วยรับให้ฉันหน่อย"
พูดจบ เขาก็เข้าห้องน้ำ
เจียงหนาน: "..."
ก็ได้
ยังไงก็เถอะ ขาใหญ่คนนี้กอดไว้ก็คุ้ม
ถ้าไม่ใช่เพราะเซียวเป่ยสวินช่วยอยู่เบื้องหลัง เธอคงได้พินัยกรรมมาไม่ง่ายขนาดนี้
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการสืบทอดมรดกของบริษัทเจียงได้อย่างง่ายดาย
ลั่วเค่อส่งชุดนอนมาให้จริง ๆ ไม่ถึงครู่
ในฐานะผู้ช่วยพิเศษ ลั่วเค่อมักจะมาพักที่บ้านเซียวเป่ยสวินบ่อย ๆ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
เซียวเป่ยสวินออกมาโดยมีผ้าขนหนูพันรอบเอว
ช่วงบนเปลือยเปล่าเผยกล้ามเนื้อเป็นมัด ๆ ละอองน้ำไหลตามร่องกล้ามเนื้อลงมา
หุ่นแบบนั้นเป็นสามเหลี่ยมกลับหัวที่สมบูรณ์แบบสุด ๆ
เจียงหนานมองจนกลืนน้ำลาย
ถึงแม้ทั้งสองคนจะเคยทำอะไรกันมาไม่น้อย
แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงหนานได้มองหุ่นเขาอย่างละเอียดขนาดนี้
"สวยไหม? คุณนายพอใจไหม?"