เจิ้งอีเหรินมองดวงตาน่าขยะแขยงของพวกญี่ปุ่นสี่ห้าคนที่อยู่ตรงหน้า เธอยอมตายเสียยังดีกว่าปล่อยให้พวกมันย่ำยี! ขณะที่กำลังจะฆ่าตัวตาย จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงของเจียงจี้หยุนดังขึ้นว่า “พี่สาว หมอบลงเร็ว!”
“ตูม!”
ระเบิดมือหนึ่งลูกตกลงข้างเท้าพวกญี่ปุ่น แล้วระเบิดขึ้นทันที
เสียงระเบิดดังสนั่น เจิ้งอีเหรินหมอบลงได้ทันเวลา ทว่าหูยังอื้ออึงจากแรงระเบิด เธอส่ายศีรษะแรง ๆ ก่อนจะคว้ามีดสั้นขึ้นมาเชือดคอพวกญี่ปุ่นที่อยู่ใกล้และยังไม่ตายให้สิ้นใจ
เจียงจี้หยุนเห็นพวกญี่ปุ่นคนหนึ่งฝืนยกปืนขึ้นเล็งเจิ้งอีเหริน จึงหยิบปืนพกออกมายิงใส่มันติดกันหลายนัด แรงถีบของปืนทำให้เธอกระเด็น
แล้วล้มลงนั่งกับพื้น
เจิ้งอีเหรินเห็นเธอยิงปืนก็ตกใจจนหมอบราบ ไม่กล้าขยับ กลัวว่าอีกฝ่ายจะยิงโดนเธอเข้า
เมื่อไม่มีเสียงใดดังขึ้นอยู่นาน เธอจึงค่อย ๆ ลุกขึ้น เห็นเลือดซึมออกมาจากไหล่ขวาของเจียงจี้หยุน ก็รีบเข้าไปตรวจดู พบรอยแผลตรงนั้นเละเทะจนแยกไม่ออกว่าเนื้อหรือเลือด
“เธอทำอะไรมา ทำไมถึงเป็นแบบนี้?” เจิ้งอีเหรินมองเด็กตัวน้อยทั้งน้ำตา เด็กคนนี้ช่วยชีวิตเธอไว้อีกครั้งแล้ว
“ก็ฆ่าพวกญี่ปุ่นไง!” เจียงจี้หยุนยิ้มให้เจิ้งอีเหริน ใบหน้าเล็กซีดขาว
“เธอยังเด็กอยู่เลย เรื่องฆ่าพวกญี่ปุ่นไม่ใช่หน้าที่ของเธอหรอก แค่เติบโตขึ้นมาให้ดีก็พอแล้ว!” เจิ้งอีเหรินประคองเธอขึ้นอย่างระมัดระวัง
“แต่ฉันจะเติบโตขึ้นมาอย่างปลอดภัยได้จริงหรือ?” เจียงจี้หยุนถามพลางยิ้มขื่น