รู้สึกว่าตัวเองวิ่งมานานมากแล้ว เจียงจี้หยุนถึงได้เข้าไปในมิติพิเศษ
เมื่อเห็นเจ้าเจ้าตัวเล็กนอนลืมตาอยู่บนเตียง ส่งเสียงอ้อแอ้อยู่คนเดียว เจียงจี้หยุนก็ถอนหายใจ
“จะทำยังไงกับเจ้าดีล่ะ! ตอนนี้โลกวุ่นวายขนาดนี้ ร่างกายเล็กจ้อยอย่างเจ้าจะมีชีวิตรอดได้ยังไง? แค่ขวดนม ผงนมนิดหน่อยกับผ้าอ้อมไม่กี่ผืน ยังมีคนแอบเอาไปเลย ต่อไปจะฝากเจ้าไว้กับใครดี!”
เจียงจี้หยุนเดินไปหยิบขวดนมขวดใหม่ด้วยความกังวล แต่เพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็หันกลับมาอย่างกะทันหัน แล้วเห็นว่าบนชั้นวางตรงตำแหน่งที่เธอหยิบขวดนมไป มีขวดนมอีกขวดวางเติมขึ้นมาแทนแล้ว
เธอเพ่งดูตำแหน่งบนชั้นวางอย่างละเอียด แล้วพบว่าของถูกเติมกลับมาเองจริง ๆ
เจียงจี้หยุนวิ่งไปที่ชั้นวางผงนมฝั่งตรงข้าม เมื่อเห็นว่ากระป๋องผงนมบนชั้นวางยังอยู่ครบ ไม่มีหายไปแม้แต่กระป๋องเดียว เธอก็เงียบไป
“หรือว่าของในมิติพิเศษจะเติมกลับมาเองได้!” เจียงจี้หยุนพึมพำ
“อา!”
“อา!”
“โอ!”
เมื่อได้ยินเสียงอ้อแอ้ของเจ้าเจ้าตัวเล็กดังมาจากชั้นบน เจียงจี้หยุนจึงไปฆ่าเชื้อขวดนมแล้วชงนมให้
เธอปีนขึ้นไปบนเตียง อุ้มเด็กน้อยมานั่งบนขาสั้น ๆ ของตัวเอง แล้วเริ่มป้อนนม
เมื่อได้ยินเสียงเจ้าเจ้าตัวเล็กดูดนมอย่างตะกละตะกลาม เด็กเพิ่งเกิดมาได้ไม่กี่วันเอง ต่อไปจะทำยังไงดีนะ?
เธอก้มมองดวงตากลมโตของเขาที่จ้องมาทางตัวเอง ทั้งที่รู้ว่าเด็กคนนี้ยังมองไม่เห็นเธอ
เวลาผ่านไป เด็กน้อยที่กำลังดูดนมก็ค่อย ๆ หลับตาแล้วหลับไป