"หลังจากสามีเก่านางตาย นางก็แต่งงานเข้ามาที่หมู่บ้านสือเตี้ยนจื่อ แต่งกับช่างไม้คนหนึ่ง หญิงคนนั้นฉลาดแกมโกงนะ คอยรีดเงินจากสามี แล้วเอากลับไปให้น้องชายที่บ้านตัวเอง เฉินเลี่ยงคือน้องชายคนโตที่นางรักที่สุด ไม่น้อยเลยที่ได้อานิสงส์จากนาง ครอบครัวนั้นสุขสบายจนน่าอิจฉา"
สตรีสองคนพูดคุยกันไปมา คุยกันอย่างออกรส ถ้อยคำพวกนี้ลอยเข้าหูของเฉียวชิงเหยียนไม่ขาดตกแม้แต่คำเดียว
นางหลุบตาลง มือที่กำลังซักผ้าก็ไม่ได้หยุด สีหน้าสงบนิ่ง
เฉินซิ่วอิงจะดูดเงินของเฉียวเหนียนซานจนหมดก็ไม่ใช่เรื่องของนาง
ไม่นานนัก สตรีที่ซักผ้าก็ทยอยเก็บของ ถือกะละมังไม้กลับบ้านกันไป
เฉียวชิงเหยียนเหลือบเห็นชุนหยากำลังจะซักผ้าเสร็จ ผ้าที่บิดน้ำแล้วเรียงกันอย่างเป็นระเบียบในกะละมัง ดูท่าทางเหมือนกำลังจะลุกขึ้นกลับ
แต่ในวินาทีต่อมา จู่ ๆ ชุนหยาก็เหมือนมองเห็นอะไรบางอย่าง จึงรีบย่อตัวลงนั่งยอง ๆ หยิบผ้าชิ้นหนึ่งขึ้นมา แล้วทำทีเป็นล้างน้ำซ้ำไปมาในลำธาร
น้ำในลำธารใสแจ๋วจนเห็นก้น ใต้แสงอาทิตย์ส่องประกายระยิบระยับ
เฉียวชิงเหยียนมองตามสายตาของชุนหยาไป เห็นเงาร่างสูงใหญ่ก้าวเดินมาจากฝั่งตรงข้ามของสะพาน
รอให้คนนั้นเดินใกล้เข้ามา นางถึงมองชัดว่าเป็นเซียวจิ้นเหยี่ย
บนบ่าเขาคล้องกระเป๋าผ้าใบใหญ่ มือซ้ายขวาถือไก่ป่าสองตัวที่ซมซานใกล้ตาย ก้าวเดินอย่างมั่นคงข้ามสะพานมา
"พี่จิ้นเหยี่ย!" ชุนหยาเป็นฝ่ายโบกมือทักเขาอย่างร่าเริงก่อน