เซียวจิ้นเหยี่ยได้ยินจึงหันกลับมา พลันสบเข้ากับแววตาเย็นชาคู่หนึ่งโดยไม่คาดคิด
อากาศชะงักงันชั่วขณะหนึ่ง—
หัวใจของเซียวจิ้นเหยี่ยหยุดเต้นไปวูบ
ในลานบ้าน บรรยากาศเงียบงันอย่างประหลาด
“ชิงเหยียน นี่คือจิ้นเหยี่ย” เจิงอวี้เหมยรีบแนะนำ “พวกเธอคงเพิ่งเจอกันครั้งแรกสินะ”
เฉียวชิงเหยียนส่ายหน้า “ไม่ใช่ครั้งแรก”
ลูกกระเดือกของเซียวจิ้นเหยี่ยขยับขึ้นลงอย่างฝืดเฝื่อน ดวงตาสีดำขลับจับจ้องเธอแน่นิ่งไม่วางตา
“เราเจอกันที่ริมแม่น้ำเมื่อกี้แล้ว” เฉียวชิงเหยียนว่า
“แค่เขาไม่ทักฉัน ทำเป็นมองไม่เห็น แล้วก็เดินหนีไปเลย”
แม้น้ำเสียงของเธอจะราบเรียบ แต่ริมฝีปากเล็กยู่ย่นั้นกลับสื่ออารมณ์ไม่พอใจออกมา
เจิงอวี้เหมยใจหล่นวูบ ตีหลังลูกชายทีหนึ่ง นึกว่าลูกจงใจไม่สนใจอีกฝ่าย จึงรีบหาทางแก้ต่างให้
“แกจำหน้าคนไม่ค่อยได้หรือไง? แม้แต่เมียตัวเองยังจำไม่ได้”
เฉียวชิงเหยียนทำเสียง “หึ” เบาๆ พลางกลอกตาใส่เซียวจิ้นเหยี่ย
ไม่สนใจเขา เดินตรงไปยังราวตากผ้า แล้วหันหลังให้เขา ตากผ้าต่อ
“แม่ นี่...ทำไมเธอถึง...”
เซียวจิ้นเหยี่ยอึกอักไปชั่วขณะ สมองตื้อไปหมด คำพูดก็ติดขัด
ในใจปั่นป่วนราวคลื่นยักษ์ซัดสาด แทบไม่รู้จะพูดอะไร
เมียของเขา?
นี่คือเมียของเขา?
ไอ้ฟางจื้อเจี๋ยนั่นไม่ใช่บอกว่าแม่ของมันไปสู่ขอเฉินเสี่ยวเมิ่งให้เขาหรอกหรือ? ทำไมถึงเป็นเธอ?
สมองของเซียวจิ้นเหยี่ยปั่นป่วนมึนงง รู้สึกว่าภาพตรงหน้าราวกับอยู่ในความฝันที่พิกลเหลือเกิน