พริบตาเดียวก็ถึงเทศกาลฉงหยางแล้ว
นับตั้งแต่ครั้งนั้นที่หลี่จิ่งเฉินบอกว่าจะไปดูตัว เจียงถงก็ไม่ได้พบเขาอีกเลย
แต่ทุกคืนตอนกลับถึงบ้านและกดรหัสผ่านเพื่อเปิดประตู เธอก็อดนึกถึงเขาขึ้นมาไม่ได้! ใครใช้ให้วันนั้นเขาเมาแล้วบุกเข้าบ้านเธอกันล่ะ!
วันนั้นสวีเหมียวเหมียวส่งข้อความมาหาเธอ
“รหัสบ้านเธอไม่ได้เป็นเลขหกหกหกหกหกหกเหรอ? ฉันลองกดตั้งหลายรอบ ทำไมถึงไม่ถูกสักที”
เจียงถงตอบว่า “ฉันเปลี่ยนแล้ว เป็นวันเกิดของเจียงเมียนหยาง”
สวีเหมียวเหมียวถาม “ทำไมจู่ ๆ ถึงเปลี่ยนล่ะ บ้านโดนขโมยขึ้นหรือไง?”
เจียงถงไม่ได้บอกชื่อ ‘ขโมย’ คนนั้นออกไป ถือว่าไว้หน้าให้คุณหลี่สักหน่อย
ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาไปดูตัวเป็นอย่างไรบ้าง อีกฝ่ายคงเป็นอันเสวี่ยเจียสินะ ช่างเถอะ จะเกี่ยวอะไรกับเธอกัน
ช่วงนี้ร้านค้าออนไลน์ของเจียงถงดำเนินไปได้ด้วยดี เธอคืนเงินต้นหนึ่งแสนหยวนให้สวีเหมียวเหมียวหมดแล้ว ตอนนี้มีแต่กำไรล้วน ๆ
วันเทศกาลฉงหยาง เธอพาเจียงหมิงหยางไปเซ่นไหว้คุณปู่คุณย่า
เจียงหมิงหยางถามเจียงถงว่า “หม่าม้า ทวดชายกับทวดหญิงนอนอยู่ใต้ดินเหรอครับ”
เจียงถงตอบว่า “ใช่จ้ะ พวกท่านนอนอยู่ใต้ดิน”
เจียงหมิงหยางถามอีกว่า “ข้างล่างมีผ้าห่มไหมครับ? หน้าหนาวจะหนาวหรือเปล่า? แล้วจะมีงูไหมครับ?”
เจียงถงตอบว่า “ไม่หนาวหรอก ต่อให้มีงู ทวดชายก็จะปกป้องทวดหญิงอย่างดี เพราะทวดชายรักทวดหญิงมาก”
เจ้าตัวน้อยเอียงคอถาม “หม่าม้า ความรักก็คือการปกป้องใครสักคนใช่ไหมครับ?”