“ได้ค่ะ” เจียงถงตอบอย่างมีมารยาท
ในเวลาเดียวกัน ขณะที่เจียงถงกำลังคุยกับเกาเฉิงจวิ้น เจียงหมิงหยางก็อยู่บ้านตามลำพัง
วันนี้สวีเหมียวเหมียวก็ไม่ว่าง บริษัทมีธุระให้เธอต้องเดินทางไปทำงานต่างเมืองสองสามวัน เด็กน้อยจึงทำได้แค่อยู่บ้านคนเดียว
ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเจียงถงค่อนข้างวางใจ เธอบอกลูกว่าแค่ไปครึ่งชั่วโมง เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว อีกส่วนหนึ่งก็เพราะเด็กน้อยเชื่อฟังและรู้ความ อยู่บ้านคนเดียวมาหลายครั้งก็ไม่เคยก่อเรื่องอะไร
ติ๊ด ๆ ๆ
เจียงหมิงหยางกำลังดูโทรทัศน์อยู่ในห้องนั่งเล่น จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงดังมาจากหน้าประตู!
นึกว่าเจียงถงกลับมาแล้ว!
เขากำลังจะร้องเรียกแม่ แต่ประตูกลับส่งเสียงติ๊ด ๆ ๆ ขึ้นมาอีกครั้ง
จากนั้นเสียงเย็นชาก็ดังตามมา “รหัสผ่านไม่ถูกต้อง กรุณาป้อนใหม่!”
หลี่จิ่งเฉินขมวดคิ้วอยู่หน้าประตู รหัสผ่านผิดงั้นหรือ? เขาลองป้อนรหัสผ่านติดกันสามครั้ง แต่ระบบก็แจ้งว่าผิดทุกครั้ง เขาจึงไม่ลองครั้งที่สี่ หันหลังเดินจากไป
เด็กน้อยกลัวมาก รีบหยิบโทรศัพท์มือถือสำหรับเด็กโทรหาเจียงถง
“แม่! แม่!”
“เป็นอะไรไปลูก?” พอได้ยินเสียงหวาดกลัวของลูก หัวใจเจียงถงก็พลันบีบรัด
เธอเพิ่งออกมาแค่ 15 นาทีเอง หรือที่บ้านจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น?
“แม่ มีคนที่ผมไม่รู้จักเหมือนกำลังเปิดประตูบ้านเรา แต่รหัสผ่านผิด แล้วเขาก็เดินไปแล้ว ผมไม่ได้ออกไปดูครับ”
“จ้ะ แม่รู้แล้ว แม่จะกลับเดี๋ยวนี้”
เจียงถงบอกเกาเฉิงจวิ้นว่าไม่กินข้าวแล้ว ขอรีบกลับบ้าน สีหน้าเธอซีดเผือด เกาเฉิงจวิ้นอาสาขับรถไปส่ง เธอไม่ได้ปฏิเสธ